Η έκθεση «Δημήτρης Πικιώνης ,Σχήμα και Μορφή” στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Σκιάθου

Λεόντιος Πετμεζάς July 10, 2025 (Last updated: July 10, 2025) 1 minute read

του Λεόντιου Πετμεζά

Το Μουσείο Μπενάκη σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Η Σκιάθος» διοργάνωσε και παρουσιάζει την ενδιαφέρουσα έκθεση με τίτλο «Δημήτρης Πικιώνης. Σχήμα και Μορφή», στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Σκιάθου που διαρκεί από τις 26 Ιουνίου έως τις 15 Οκτωβρίου 2025.

Η έκθεση «Δημήτρης Πικιώνης. Σχήμα και Μορφή» αποτελεί μια παρουσίαση της προσωπικότητας του πρωτοπόρου αρχιτέκτονα και ρηξικέλευθου δημιουργού, το αρχείο του οποίου έχει περιέλθει στην κατοχή του Μουσείου Μπενάκη, μετά τη σημαντική δωρεά της οικογένειας Πικιώνη, το 2001. Πρόκειται για το αρχείο ενός ξεχωριστού και ιδιαίτερου ανθρώπου της ελληνικής αρχιτεκτονικής ιστορίας, ο οποίος έχει επηρεάσει όσοι ελάχιστοι —και εξακολουθεί να επηρεάζει— την ελληνική αρχιτεκτονική συνείδηση.

Πέρα από την τιμή που γίνεται στην μνήμη του η έκθεση είναι μια συνοπτική και σφαιρική παρουσίαση του τεράστιου έργου του, μέσα από αναπαραγωγές του αρχειακού υλικού και περιλαμβάνει: την οικία Μωραΐτη (1923), την οικία Καραμάνου (1925), το Δημοτικό Σχολείο Λυκαβηττού (1932), το Θερινό Θέατρο Κοτοπούλη (1933), τα σχέδια για το Δελφικό Κέντρο (1934), το Πειραματικό Σχολείο Θεσσαλονίκης (1935), την Πολυκατοικία της οδού Χέυδεν (1936), την Οικία-Εργαστήριο της γλύπτριας Φ. Ευθυμιάδου-Μενεγάκη (1949), την Οικία Ποταμιάνου στη Φιλοθέη (1953-1955), το Ξενία των Δελφών (1951-1956), το Δασικό χωριό στο Περτούλι (1953), την οικία Πουρή (1953-1955), τα σχέδια για τον οικισμό της Αιξωνής (1950-1957), τη διαμόρφωση του χώρου γύρω από την Ακρόπολη και τον λόφο του Φιλοπάππου (1954-1958) και τον Παιδικό Κήπο Φιλοθέης (1961-1964).Τα παιχνίδια του φωτός και της σκιάς μαγεύουν και συναρπάζουν στην παρούσα έκθεση . Η ιδιαίτερη εσωτερική οπτική ματιά του καλλιτέχνη με τον τρόπο που εκφράζεται στα έργα του εντυπωσιάζει και εκπέμπει δυνατά συναισθήματα στο φιλότεχνο κοινό.Πρόκειται για έργα που χαρακτηρίζονται από την παραδοσιακή μορφή της τέχνης αλλά και την γλώσσα της σύγχρονης εποχής. Τα μερικά χρώματα τους αναπτύσσονται σε ένα παιχνίδι έντονων αντιθέσεων και ταυτόχρονα απαλών τόνων δυναμώνοντας την αίσθηση ότι διαβαίνουμε τα μονοπάτια ενός γιγάντιου τόξου που στο τέλος της διαδρομής αποκαλύπτει κάποιους ανεξερεύνητους και ολόφωτους ορίζοντες. Αξίζει να επισημάνω πως ο δημιουργός Δημήτρης Πικιώνης λειτουργούσε μέσα από τις κλίμακες και τις επιφάνειες .Αναμφίβολα συγκροτούσε επίπεδα εισαγωγής συναισθημάτων για το κοινό του. Παρατηρούμε πως μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε ακόμη περισσότερο ότι αξίζει να παρατηρήσουμε και βέβαια μας καλεί να δώσουμε την ιδιαίτερη σημασία στην εικόνα του . Τα επιτεύγματα του αγγίζουν την ματιά και έλκουν την ψυχή καθώς τα βλέπουμε και τα παρακολουθούμε . Μας κάνουν να αντιληφθούμε την απεικόνιση και το θετικό πρόσημο που γεννιέται από την ένταση . Με εξωτερικό πρόσχημα εντείνουν την αποκάλυψη της αντενέργειας . Οι συλλήψεις προχωρούν συχνά στις διαδικασίες της υπέρβασης, της άσκησης του βλέμματος και των παραστάσεων .Η συνεκτική οργάνωση τους στο σύνολο της καθοδηγεί τις μάζες της έμπνευσης χρησιμοποιώντας καταλυτικά την προσθήκη των επισυνάψεων με επιδέξια και αυτόνομα χαρακτηριστικά απέναντι στις φόρμες .Το καίριο περιεχόμενο εντείνει σε μια συγκεκριμένη αναπαράσταση που φορτίζεται από την κατεύθυνση της γραφής .

Την έκθεση συνοδεύει ομότιτλος κατάλογος, ο οποίος περιλαμβάνει ένα αυτοβιογραφικό κείμενο του Δημήτρη Πικιώνη, καθώς και μια επιλογή του υλικού το οποίο περιλαμβάνεται στην έκθεση.