Οι πολλοί τρόποι με τους οποίους τα αγγλικά παραβλέπουν τους δικούς τους κανόνες μπορεί να προκαλούν σύγχυση ακόμη και σε όσους τα μιλούν ως πρώτη γλώσσα.
Τα αγγλικά δεν τηρούν πάντα τους δικούς τους κανόνες.
Τα αγγλικά, η γλώσσα του Shakespeare και του του Διαδικτύου, διαφημίζονται συχνά για την ευελιξία και την προσαρμοστικότητά τους. Αλλά με τη μεγάλη ευελιξία έρχεται μεγάλη ασυνέπεια. Ακολουθούν μερικοί τρόποι με τους οποίους η αγγλική γλώσσα παραβιάζει με ευχαρίστηση τους δικούς της κανόνες, αφήνοντας τόσο τους φυσικούς ομιλητές όσο και τους νέους μαθητές να σκάνε το κεφάλι τους.
1. Οι χρόνοι δεν σέβονται τους χρόνους.
«Έτσι, αυτός ο τύπος μπαίνει σε ένα μπαρ…» Γνωρίζουμε ότι μια ιστορία έρχεται, και είναι ξεκάθαρα μια ιστορία για κάτι από το παρελθόν — και ωστόσο, η λέξη walks είναι σε ενεστώτα. Αυτή η τεχνική, γνωστή ως ιστορικό παρόν, προσθέτει αμεσότητα και δράμα στην αφήγηση. είναι σαν ο αφηγητής να ξαναζεί τη στιγμή, να σε τραβάει στη σκηνή. Και ας είμαστε ξεκάθαροι: Αυτό δεν είναι μη γραμματικό. Οι χρόνοι συνήθως εκφράζουν την ώρα μιας κατάστασης, αλλά οι χρόνοι είναι γραμματικοί και οι χρόνοι φυσικοί και δεν υπάρχει καλός λόγος να πιστεύουμε ότι πρέπει πάντα να ευθυγραμμίζονται.
Στην πρόταση Αν έβρεχε αύριο, θα έμενα σπίτι, ο παρελθοντικός χρόνος rained χρησιμοποιείται για να αναφέρεται σε ένα μελλοντικό γεγονός. Αντί να σημαίνει «παρελθόντος χρόνος», όμως, σημαίνει «νομίζω ότι αυτό είναι μάλλον απίθανο». Όταν ο σερβιτόρος σου σε ένα ωραίο εστιατόριο σε ρωτάει “Ήθελες να δεις το μενού των γλυκών;” (στην οποία η απάντηση είναι πάντα “ναι”), η ερώτησή τους χρησιμοποιεί do, τον παρελθοντικό χρόνο του do—αλλά ο σερβιτόρος δεν χρησιμοποιεί παρελθόν για να ρωτήσει για το παρελθόν φορά. Αντίθετα, η χρήση παρελθοντικού χρόνου συνεπάγεται σεβασμό ή κοινωνική απόσταση. Όπως και οι λέξεις, οι χρόνοι μπορούν να έχουν διαφορετική σημασία.
2. Τα οριστικά μπορεί να είναι αόριστα.
Η λέξη this είναι καθοριστικός προσδιοριστής: Επιλέγει αναφορές που είναι συγκεκριμένες και αναγνωρίσιμες. Αν κάποιος πει “Αυτός είναι ο σωστός”, το κάνει επειδή περιμένει από τον ακροατή να ξέρει ποιο εννοεί. Αλλά στην ιστορία που ξεκινά με το αυτός ο τύπος μπαίνει σε ένα μπαρ, αυτός ο τύπος δεν αναφέρεται απαραίτητα σε κανένα άτομο που ο ομιλητής περιμένει ότι θα μπορείτε να αναγνωρίσετε. Στην πραγματικότητα, μπορεί να μην αναφέρεται καν σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο. θα μπορούσαν εξίσου να έχουν πει “Ένας άντρας μπαίνει σε ένα μπαρ” χρησιμοποιώντας αόριστο a. Για άλλη μια φορά, η γραμματική μορφή έχει αποκλίνει από το νόημα.
Αυτό ισχύει ακόμη και για το the. Εάν ο David Attenborough λέει “Το θηλυκό ποντίκι συγκομιδής είναι στο σπίτι ανάμεσα στις λεπίδες του γρασιδιού σε ένα άγριο λιβάδι”, the επισημαίνει το θηλυκό ποντίκι συγκομιδής ως οριστικό, αλλά το Attenborough δεν έχει ένα συγκεκριμένο ποντίκι στο μυαλό που πιστεύει ότι θα αναγνωρίσουμε. Χρησιμοποιεί το οριστικό άρθρο επ’ αόριστον.
3. Οι εικονικές αντωνυμίες χρησιμεύουν ως υποκείμενα.
Οι προσωπικές αντωνυμίες συνήθως «στέκονται» για μια ονομαστική φράση. Αντί για το “Ευχαριστώ για τη χρήση του στυλό σας, το έβαλα πίσω το στυλό σας”, αντικαθιστούμε τη δεύτερη παρουσία του το στυλό σας με το it. Εξαιτίας αυτού, το προσωπικό στοιχείο. αντωνυμίες—όπως εσείς, she, αυτός, Οι τους και it—είναι επίσης οριστικές, όπως οι ονοματικές φράσεις με the ή αυτό. Αλλά σε προτάσεις καιρού όπως “χιονίζει” ή “είναι λιακάδα”, το it δεν αντικαθιστά καμία ονομαστική φράση. Τι είναι αυτό που χιονίζει; Ο ουρανός; Τα σύννεφα; Οι γλωσσολόγοι αποκαλούν αυτό το it “εικονική αντωνυμία”, ένα σύμβολο κράτησης θέσης που υπάρχει μόνο επειδή τα αγγλικά απαιτούν κάτι στη θέση του θέματος.
4. Τα αντικείμενα μπορούν να «σηκωθούν».
Επιφανειακά, οι προτάσεις Τους έπεισε να το δοκιμάσουν και Είχε σκοπό να το δοκιμάσουν μοιάζουν αρκετά, αλλά διαφέρουν στη συντακτική δομή. Στο πρώτο, τους είναι το αντικείμενο πεισμού. Στο τελευταίο, ωστόσο, το them δεν είναι το αντικείμενο του προορισμού—τουλάχιστον, όχι στην πραγματικότητα.
Μείνετε μαζί μας εδώ: Αν η πρώτη πρόταση είναι αληθινή, τότε αυτοί (όποιοι κι αν είναι) πείσθηκαν. Αλλά δεν είναι το αντικείμενο της πρόθεσης στη δεύτερη πρόταση, οπότε δεν θα είχε νόημα να πούμε ότι «είχαν την πρόθεση» επειδή ήταν το αποτέλεσμα που προοριζόταν, όχι ο λαός. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να ξαναγράψουμε τη δεύτερη πρόταση ως «Σκόπευε να το δοκιμάσουν». Δεν ισχύει το ίδιο για την πρώτη πρόταση. Δεν μπορούμε να το ξαναγράψουμε ως “Έπεισε να το δοκιμάσουν” επειδή ήταν οι άνθρωποι που πείσθηκαν.
Οι γλωσσολόγοι τους αποκαλούν στη δεύτερη πρόταση ένα ανυψωμένο αντικείμενο. Είναι το θέμα του που το δοκιμάζουν, αλλά έχει «ανυψωθεί» στη θέση του αντικειμένου (και έχει αλλάξει στη μορφή που περιμένουμε για ένα αντικείμενο: αυτοί) για ένα ρήμα που απορρίπτει αυτό το είδος αντικειμένου.
5. Η συμφωνία αριθμού δεν συμφωνεί πάντα.
Ακόμη και κάτι τόσο απλό όσο η συμφωνία υποκειμένου-ρήματος μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα. Συνήθως, το ρήμα σε μια παρούσα πρόταση συμφωνεί με τον αριθμό (ενικό ή πληθυντικό) του υποκειμένου. Όταν το θέμα είναι μια μοναδική ονοματική φράση τρίτου προσώπου, τότε το ρήμα παίρνει ένα (e)s: έτσι, “το ποντίκι τρώει”, αλλά “τα ποντίκια τρώνε”. Αυτό ισχύει επίσης όταν το θέμα συντονίζεται με και: “το αρσενικό και θηλυκό ποντίκι συγκομιδής τρώνε”.
Τώρα εξετάστε την πρόταση: Το μπέικον και τα αυγά είναι ένα κοινό πρωινό. Το θέμα Μπέικον και αυγά είναι επίσης συντονισμένο, οπότε δεν θα έπρεπε να είναι μπέικον και αυγά είναι; Όχι τόσο γρήγορα. Αυτή είναι μια άλλη αναντιστοιχία μορφής-έννοιας. Παρόλο που το μπέικον και τα αυγά είναι γραμματικά πληθυντικός, είναι σημασιολογικά μοναδικό: Το αντιλαμβανόμαστε ως ένα ενιαίο πιάτο. Συγκρίνετε αυτό με το μπέικον και τα αυγά είναι συστατικά σε ένα πρωινό burrito, όπου ένα συστατικό του πιάτου είναι αυγά και ένα άλλο είναι μπέικον.
About the Author
