Στο Θέατρο Μουσούρη ο Γιώργος Κιμούλης και ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος παρουσιάζουν από τις αρχές του Οκτωβρίου το έργο του Τζον Λόγκαν, “ΚΟΚΚΙΝΟ”, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη

Στο Θέατρο Μουσούρη ο Γιώργος Κιμούλης και ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος παρουσιάζουν από τις αρχές του Οκτωβρίου το έργο του Τζον Λόγκαν, “ΚΟΚΚΙΝΟ”, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη και παραγωγή του Κάρολου Παυλάκη.

Το έργο διαδραματίζεται στο στούντιο του ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο στα τέλη της δεκαετίας του 1950, την περίοδο που ο μεγάλος εκπρόσωπος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού εργάζεται πάνω στην παραγγελία της ζωής του: μια σειρά μεγάλων πινάκων για τους τοίχους ενός πολυτελούς εστιατορίου της Νέας Υόρκης.

Ο διάσημος ζωγράφος που πίστεψε ότι η τέχνη είναι χώρος στοχασμού, καλείται τώρα να κρεμάσει το έργο του πάνω από τραπέζια πλουσίων που θα τρώνε αδιαφορώντας. Η τέχνη έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα, και ο δημιουργός της καλείται να συναινέσει. Το ποσόν της παραγγελίας είναι τεράστιο, και ακριβώς γι’ αυτό ο ζωγράφος βρίσκεται μπροστά σ’ ένα μεγάλο δίλημμα. Να αρνηθεί και να μείνει πιστός στις αρχές του, ή να δεχτεί και να συμβιβαστεί με τον κόσμο που περιφρονεί; Δίπλα του εργάζεται ο Κεν. Ένας νέος ζωγράφος που μαθαίνει την τέχνη πλάι του και, παρόλο που τον θαυμάζει απεριόριστα, έχει αρχίσει να τον αμφισβητεί. Είναι η φωνή μιας νέας γενιάς που έρχεται να τα ανατρέψει όλα, να γκρεμίσει ό,τι θεωρήθηκε δεδομένο και να επιβάλει τους δικούς της όρους.

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η σύγκρουση δύο γενεών — ή μάλλον το πέρασμα από τη μία στην άλλη. Πάνω σε αυτό το έδαφος ο Τζον Λόγκαν στήνει μία σχέση που λειτουργεί σε δύο επίπεδα και αλληλοτροφοδοτείται. Ο δάσκαλος και ο μαθητής που στέκονται ο ένας απέναντι στον άλλον θυμίζουν συχνά πατέρα και γιο.

Ο ώριμος δημιουργός νιώθει την απειλή ενός νέου κύματος καλλιτεχνών να πλησιάζει. Ο νεότερος, με τη σειρά του, διεκδικεί τον δικό του χώρο και το δικαίωμά του να αμφισβητεί. Είναι η αέναη διαδοχή που κάθε γενιά τη ζει ως ανατροπή και ταυτόχρονα ως οφειλή προς εκείνους που προηγήθηκαν. Ο Ρόθκο διδάσκει με τρόπο αυστηρό και συχνά βίαιο. Δεν παραδίδει μόνο κανόνες, αλλά εκθέτει τον νεότερο στη σκληρότητα της δημιουργίας και απαιτεί από αυτόν να σκεφτεί, να δει και να αντισταθεί. Το μάθημα όμως δεν είναι μονόδρομος. Ο δάσκαλος που διδάσκει είναι αυτός που, κάποια στιγμή, αφήνεται να διδαχθεί κι ο ίδιος. Ο μαθητής χρειάζεται τον δάσκαλο για να σταθεί, αλλά για να γίνει ο εαυτός του πρέπει κάποτε να σταθεί απέναντί του. Να αντικρούσει τον δάσκαλό του, ώστε να γεννηθεί ως δημιουργός.

Δεν υπάρχει γέννηση δημιουργού χωρίς αυτή τη ρήξη.

Από την πρώτη του παρουσίαση, το “Κόκκινο” αναγνωρίστηκε διεθνώς ως ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα θεατρικά κείμενα. Έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο το 2009, με τον Άλφρεντ Μολίνα ως Ρόθκο και τον Έντι Ρεντμέιν ως Κεν, σε σκηνοθεσία Μάικλ Γκράντατζ. Τον Μάρτιο του 2010 μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουεϊ με την ίδια διανομή και κέρδισε έξι βραβεία Τόνι, ανάμεσά τους εκείνο του Καλύτερου Έργου.

About Post Author

Μιχάλης Βρεττός

See author's posts