Η ιστορία του “Evil Woman” των Electric Light Orchestra

του Κώστα Παυλικιάνη

Το «Evil Woman» περιλαμβάνεται στον πέμπτο δίσκο των E.L.O., «Face The Music», που κυκλοφόρησε το 1975.

Όταν το 1970 ο Jeff Lynne ξεκίνησε τους Electric Light Orchestra μαζί με τους Roy Wood και Bev Bevan, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι σχεδόν αμέσως μόλις θα έβγαιναν στο ραδιόφωνο ο John Lennon θα τους ανακήρυττε ως το συγκρότημα που συνέχιζε από εκεί που σταμάτησαν οι Beatles. Ο φιλόδοξος αλλά ακαταμάχητος συνδυασμός της pop στο ύφος των Beatles, των κλασικών ενορχηστρώσεων και της φουτουριστικής εικονογραφίας, εκτόξευσε τους E.L.O.

Αφού ανέπτυξαν μια σύντηξη ορχηστρικών, pop και rock στοιχείων κατά τη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων δίσκων τους, οι E.L.O. τελειοποίησαν αυτόν τον συνδυασμό στον δίσκο «Face The Music». Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά από τραγούδια που είχαν την κομψότητα των ορχηστρικών έργων αλλά διατηρώντας την πιασάρικη αμεσότητα της καλής pop. Ένα καλό παράδειγμα αυτού του ύφους είναι το «Evil Woman».

Πρόκειται για ένα pop/progressive rock τραγούδι το οποίο έγραψε στο πιάνο ο ηγέτης και βασικός τραγουδιστής των E.L.O., Jeff Lynne, τις τελευταίες ημέρες των ηχογραφήσεων του δίσκου.

Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1975, οι E.L.O. βρίσκονταν στα Musicland Studios, στο Μόναχο της Γερμανίας, για να ηχογραφήσουν τον δίσκο «Face The Music» με παραγωγό τον Jeff Lynne. Το συγκρότημα είχε ηχογραφήσει όλα τα άλλα τραγούδια, αλλά ο Lynne πίστευε ότι κανένα από αυτά δεν ήταν τόσο καλό ώστε να κυκλοφορήσει ως το πρώτο single, οπότε αποφάσισε να γράψει ένα νέο τραγούδι.

Ένα πρωί, λοιπόν, έβγαλε το συγκρότημα έξω από το στούντιο. Ενώ η υπόλοιπη μπάντα έλειπε, ο Jeff Lynne κάθισε στο πιάνο και πολύ γρήγορα έπαιξε το εναρκτήριο riff, το οποίο έγινε η βάση του τραγουδιού. Αργότερα, την ίδια μέρα, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ήρθαν και ηχογράφησαν το υποστηρικτικό κομμάτι με ηχολήπτη τον Reinhold Mack. Οι στίχοι γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν την επόμενη μέρα. Η ορχήστρα ηχογραφήθηκε αργότερα, στα De Lane Lea Studios, στο Wembley (Ηνωμένο Βασίλειο), ενώ τα γυναικεία φωνητικά ηχογραφήθηκαν στο Record Plant, στη Νέα Υόρκη, όπου έγινε και η τελική μίξη, με ηχολήπτη τον Jimmy Iovine.

Jeff Lynne: Πιθανώς το πιο γρήγορο τραγούδι που έγραψα ποτέ. Το υπόλοιπο άλμπουμ ήταν έτοιμο. Ήμασταν στο στούντιο και σκέφτηκα «Δεν έχω ακόμα single για αυτό το άλμπουμ». Ήταν πραγματικά περίεργο γιατί χρειαζόμουν ένα ακόμα τραγούδι για το άλμπουμ και όλα τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος περίμεναν και γκρίνιαζαν. Έτσι έστειλα τους άλλους να παίξουν ποδόσφαιρο ή κάτι τέτοιο και είπα:

– Θα το φτιάξω τώρα σε πέντε λεπτά.

Φυσικά δεν πίστευα ότι θα το έκανα, αλλά το έκανα. Πήγα στο πιάνο και οι τρεις πρώτες συγχορδίες μού ήρθαν κατευθείαν κι έφτιαξα επιτόπου το «Evil Woman». Δεν το άλλαξα καν. Ήταν απλά Λα μινόρε, Μι μινόρε, Ρε μινόρε, ενσωματωμένο στο Ντο. Μου πήρε περίπου 6 λεπτά για να γράψω τη βασική μελωδία. Στη δεύτερή μου προσπάθεια έκανα το τραγούδι σε στυλ R&B. Και το τελείωσα αμέσως. Περίπου μισή ώρα αργότερα ήταν σχεδόν έτοιμο για ηχογράφηση. Κάλεσα το συγκρότημα να ξαναμπεί μέσα και απλώς έδειξα σε όλους τι να παίξουν. Είπαν:

– Ουάου! Αυτό ήταν γρήγορο!

Ούτε εγώ μπορούσα να το πιστέψω. Δεν είχα κανέναν στίχο ακόμα, φυσικά, είχα μόνο την ακολουθία των συγχορδιών, η οποία είναι πολύ απλή. Παρόλα αυτά αποδείχθηκε πραγματικά πιασάρικο. Και μετά ηχογραφήθηκε εκείνο το απόγευμα. Δεν χρειαζόταν να το πειράξεις. Ήταν πολύ, πολύ γρήγορο. Το κρατήσαμε άψογο και φίνο, σαν τραγούδι R&B. Όλα τελείωσαν σε μερικές ώρες το απόγευμα και μετά επέστρεψα και δούλεψα πάνω στην ενορχήστρωση και στους στίχους. Ήταν κάπως πλούσιο για μένα, με όλα τα σόλο στο πιάνο και την ενορχήστρωση των εγχόρδων. Κάποια χρειάζονται μήνες για να γίνουν. Κάποια απλά έρχονται εύκολα. Μου πήρε πολύ περισσότερο χρόνο για να γράψω τους στίχους. Λοιπόν, αυτό που έμαθα ήταν ότι μπορούσα να γράψω ένα τραγούδι σε έξι λεπτά, γιατί δεν ήξερα πριν ότι μπορούσα να το κάνω. Δεν το προσπάθησα ποτέ. Κάποια τραγούδια μπορεί να μου πάρουν πέντε χρόνια, επειδή δεν μπορώ ποτέ να τα πετύχω απόλυτα και συνεχίζω να επιστρέφω σ’ αυτά. Θα τα δοκιμάσω ένα μήνα αργότερα ή ένα χρόνο αργότερα και, μετά, πέντε χρόνια αργότερα. Τελικά, σκέφτομαι «Ουάου! Αυτό ήταν!».

Bev Bevan: Το «Face The Music» έδωσε στον Jeff το γρηγορότερο τραγούδι του που έκανε ποτέ. Μας έλειπε ένα κομμάτι την τελευταία ημέρα ηχογράφησης στο Μόναχο και ο Jeff πήγε νωρίτερα. Έγραψε το «Evil Woman» περίπου σε μία ώρα. Μέχρι να φτάσουμε και οι υπόλοιποι στις 14:00 είχε έτοιμο το «Evil Woman» για να το παίξουμε.

Συνολικά στο τραγούδι έπαιξαν οι: Jeff Lynne (κιθάρα, φωνές), Bev Bevan (drums, κρουστά), Richard Tandy (πιάνο, synthesizer moog, κιθάρα, clavinet), Kelly Groucutt (μπάσο), Mik Kaminski (βιολί) και Hugh McDowell (τσέλο). Διευθυντής ορχήστρας ήταν ο Louis Clark. Στις δεύτερες φωνές οι: Ellie Greenwich, Susan Collins, Nancy O’ Neill και Margaret Raymond.

Ο Jeff Lynne περιέγραψε τη δομή του τραγουδιού λέγοντας ότι έχει μια «επαναλαμβανόμενη ακολουθία συγχορδιών και στη συνέχεια η μελωδία μετατρέπεται σε ρεφρέν». Επίσης, ισχυρίστηκε ότι έγραψε τους στίχους σε λιγότερο από μισή ώρα.

Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, λοιπόν, το «Evil Woman» γράφτηκε στο στούντιο πριν φτάσουν τα άλλα μέλη του συγκροτήματος. Είναι μια ακόμη απόδειξη ότι τα καλύτερα πράγματα είναι μερικές φορές τα πιο απλά. Το τραγούδι ξεκινά με ένα σύντομο πρελούδιο εγχόρδων. Δεν είναι απολύτως σαφές εάν η ορχηστρική αυτή εισαγωγή (η οποία συχνά εξαιρείται από τις συλλογές που περιέχουν το τραγούδι) προοριζόταν στην πραγματικότητα να αποτελέσει μέρος του τραγουδιού. Είναι γνωστό ότι το συγκρότημα ηχογράφησε αρκετά ορχηστρικά «ιντερλούδια» για τον δίσκο, τα οποία θα χρησιμοποιούνταν ανάμεσα στα κομμάτια. Δεν ήταν ασυνήθιστο για το συγκρότημα να ηχογραφεί τέτοια ιντερλούδια, αν και σπάνια αναγνωρίζονταν ως τέτοια και απλώς ενσωματώνονταν στην εισαγωγή ή στο τέλος άλλων κομματιών του άλμπουμ. Λαμβάνοντας υπόψη το πόσο συχνά η εισαγωγή παραλείπεται από τις συλλογές, υπονοείται ότι στην πραγματικότητα δεν είναι εισαγωγή του τραγουδιού αλλά μάλλον ένα ιντερλούδιο του «Face The Music». Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος ο Jeff Lynne είχε την επίβλεψη της συλλογής «Flashback» (2000) και εκεί περιλάμβανε την εισαγωγή.

Το ορχηστρικό αυτό πρελούδιο μπορεί να κάνει τον ακροατή να σκεφτεί ότι το τραγούδι είναι μια όμορφη μπαλάντα, αλλά η υπόθεση αυτή διαλύεται γρήγορα από την ξαφνική διακοπή των drums και τον εισαγωγικό στίχο που συνοψίζει το τραγούδι: «You made a fool of me, but them broken dreams have got to end». Εδώ ο αφηγητής είναι απογοητευμένος που η σχέση του αποδείχθηκε ψέμα, αλλά ταυτόχρονα χαίρεται που τα πράγματα πήραν αυτή την τροπή, επειδή τα όνειρα για αγάπη και ευτυχία δεν μπορούν να έχουν ως βάση τα ψέματα για να εκπληρωθούν. Όταν ένα όνειρο ραγίζει, αυτό δίνει ένα δίδαγμα και ένα μάθημα για το μέλλον, με τον παθόντα να έχει έτσι καλύτερες πιθανότητες να επιτύχει τα μελλοντικά του όνειρα και τους στόχους.

Ακολουθούν τρία λεπτά από τις πιο δυνατές και συναρπαστικές μουσικές που έχει γράψει ποτέ ο Jeff Lynne. Το τραγούδι είναι αρκετά απλό στιχουργικά, αλλά μουσικά κάτι παραπάνω από εκπληκτικό. Το γράπωμα του Lynne από τον ήχο της Φιλαδέλφειας είναι ολοκληρωτικό και ευκολονόητο, από τις αποκρίσεις των φωνητικών μέχρι τα ανατριχιαστικά «χα, χα» που διακόπτουν τα κουπλέ σε τακτά χρονικά διαστήματα και από το σόλο πιάνο του Richard Tandy μέχρι την κορύφωση με τα έγχορδα να γυρίζουν στιγμιαία προς τα πίσω, δίνοντας στο τραγούδι μια αυθεντική απόκοσμη αίσθηση.

Οι στίχοι του «Evil Woman» χλευάζουν μία μοχθηρή γυναίκα που «δεν έχει κανέναν άλλο να χρησιμοποιήσει», με ένα στυλ που θυμίζει τον Del Shannon, έναν από τους πρώτους μουσικούς ήρωες του τραγουδοποιού Jeff Lynne.

Ο στίχος «There’s a hole in my head where the rain comes in» είναι ένας φόρος τιμής στο τραγούδι των Beatles «Fixing A Hole» (1967), το οποίο έχει τον εναρκτήριο στίχο «I’m fixing a hole where the rain gets in». Ο Jeff Lynne ήταν καλός φίλος με τον George Harrison των Beatles και μάλιστα τη δεκαετία του 1980 ήταν και οι δύο μέλη του supergroup The Traveling Wilburys.

Η μελωδία του «Evil Woman» αντιπαραβάλλεται με τους στίχους που υπνωτιστικά ανεβαίνουν και κατεβαίνουν με ένα συνεχώς ανοδικό ρεφρέν, δημιουργώντας ένα σφιχτό τραγούδι. Το ρεφρέν είναι απλώς ο τίτλος του τραγουδιού που επαναλαμβάνεται τέσσερις φορές, αλλά ο Jeff Lynne το επεκτείνει και αλλάζει τον τόνο για να το κρατήσει ενδιαφέρον. Άλλωστε το τραγούδι δεν χρειαζόταν πολλά λόγια στο ρεφρέν αφού, λόγω της πυκνής υφής του, συμβαίνουν τόσα πολλά στο μουσικό μέρος. Όμως… ποια είναι η σατανική γυναίκα για την οποία τραγουδά ο Lynne και λέει ότι δεν θα την ανεχτεί άλλο; Είχε κάποια συγκεκριμένη γυναίκα στο μυαλό του όταν έγραφε το τραγούδι;

Jeff Lynne: Είναι εμπνευσμένο από μια συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά δεν μπορώ να πω ποια. Έχει εμφανιστεί μερικές φορές στα τραγούδια μου. Στην πραγματικότητα, ήταν μια προαίσθηση μιας γυναίκας που επρόκειτο να συναντήσω (γέλια). Οπότε δεν χρειάζεται να εμβαθύνουμε πολύ σ’ αυτό. Πάντα σκόπευα να αλλάξω λίγο το ρεφρέν. Μια μέρα ήμουν έτοιμος να το αλλάξω την τελευταία στιγμή, αλλά δεν μπόρεσα να σκεφτώ κάτι καλύτερο από το «evil woman», οπότε το άφησα έτσι.

— — —

Στο δεύτερο κουπλέ, και συγκεκριμένα στον στίχο «It’s so good that you’re feeling pain» ο αφηγητής απευθύνεται στη «σατανική γυναίκα» λέγοντάς της ότι ο πόνος που νιώθει εκείνη είναι η τιμωρία που αντιτάχθηκε στον Θεό και στις αρετές Του και ότι ο ίδιος χαίρεται που εκείνη πήρε αυτό που της άξιζε.

Γύρω στο 2:40 του τραγουδιού, ακούγεται ένα περίεργο synthesizer και μία ορχηστρική γέφυρα πριν μπει το ρεφρέν για δεύτερη φορά. Αν το παίξετε ανάποδα, αποκαλύπτεται ότι αποτελεί ένα επαναχρησιμοποιημένο μέρος από ένα άλλο τραγούδι. Πρόκειται για ένα σύντομο ιντερλούδιο εγχόρδων που προέρχεται από το «Nightrider», που βρίσκεται στον ίδιο δίσκο, μόνο που παίζεται ανάποδα (στο «Nightrider» το μέρος αυτό ακούγεται περίπου στο 3:16).

Jeff Lynne: Λοιπόν, αυτή είναι μία μικρή καινοτόμος ιδέα που είχα. Εκείνο το μέρος των εγχόρδων που μπαίνει ανάποδα, ήταν από ένα διαφορετικό τραγούδι. Ήταν από το «Nightrider». Τα έγχορδα ακούγονται από αυτό. Μόλις είχαμε κάνει δύο, πιθανότατα τρεις, συνεδρίες με έγχορδα. Έτσι, μόλις έκανα overdubbing στην ορχήστρα, παρατήρησα ότι εκεί που ξεκινούσε το κρεσέντο και το γύρισα ανάποδα, το άκουσα και σκέφτηκα: «Αυτό θα ταιριάξει τέλεια στο Evil Woman σε αυτό το beat που έχω βαρεθεί». Και το δοκίμασα. Πήρα ένα μικρό αντίγραφο, το έκοψα και το έπαιξα ανάποδα. Και ταίριαξε τέλεια. Ήταν στο σωστό κλειδί. Έμεινα έκπληκτος όταν ταίριαξε τόσο εύκολα.

— — —

Αυτό το μέρος είναι ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα σημεία του τραγουδιού και το 2005 χρησιμοποιήθηκε ως sample στην επιτυχία των Pussycat Dolls «Beep» -με την έγκριση του Jeff Lynne. Ένα άλλο ενδιαφέρον και όχι τόσο προφανές είναι ένα sample από το «Evil Woman» που χρησιμοποιήθηκε στο «Fire On High» -το εναρκτήριο ορχηστρικό κομμάτι των E.L.O. στον δίσκο «Face The Music». Συγκεκριμένα, ένα μέρος εγχόρδων που παίζει στην εισαγωγή του «Evil Woman» αντιστράφηκε και χρησιμοποιήθηκε στην εισαγωγή του «Fire On High».

Στο τρίτο κουπλέ, και συγκεκριμένα στον στίχο «Evil woman, how you done me wrong / but now you’re tryin’ to wail a different song», ο αφηγητής λέει ότι η σατανική γυναίκα τού συμπεριφέρθηκε άσχημα κατά τη διάρκεια της σχέσης τους και, τώρα που αυτός έβαλε τέλος στη χειραγώγησή του, εκείνη προσπαθεί να αλλάξει τροπάριο, όπως λέμε. Ακολουθεί ο στίχος «Ha, ha, funny how you broke me up / You made the wine, now you drink the cup». Τώρα που η σχέση τελείωσε, ο αφηγητής θυμάται με κωμικό τρόπο πόσο άσχημα τον πλήγωσε, υπονοώντας ότι τώρα το βρίσκει αστείο. Πιστεύει ότι όπως έστρωσε εκείνη, έτσι θα κοιμηθεί.

Αρχικά, το «Evil Woman» είχε και ένα τέταρτο κουπλέ που προφανώς απορρίφθηκε. Αυτή η απόφαση πιθανότατα πάρθηκε νωρίς, καθώς δεν βρέθηκαν ηχογραφημένα μέρη εγχόρδων γι’ αυτό το μέρος.

Το «Evil Woman» παραμένει κυρίως στο κλειδί του Λα μινόρε (υποστηριζόμενο από τις συγχορδίες Am, Em και Dm), αλλά στο τέλος κάθε κουπλέ μετατοπίζεται για λίγο στο κλειδί του Ντο ματζόρε (υποστηριζόμενο από τις συγχορδίες Ντο, Σολ και Φα) πριν επιστρέψει στο Λα μινόρε.

Το «Evil Woman» φαίνεται αρκετά πιασάρικο στα χαρτιά, αλλά η ηχογράφησή του από τους E.L.O. το μεταφέρει σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο: η κομψή ενορχήστρωση αναπτύσσει το τμήμα εγχόρδων του συγκροτήματος με τρόπο που τα περισσότερα συγκροτήματα χρησιμοποιούν τους κιθαρίστες τους. Μέχρι και ένα σόλο εγχόρδων που συμπεριλήφθηκε, θα ήταν κανονικά ένα σόλο κιθάρας. Επιπλέον, το τραγούδι εμπλουτίζεται με γυναικεία φωνητικά, σε στιλ gospel, και ένα funky riff που «μονομαχεί» με τα φωνητικά του συγκροτήματος κατά τη διάρκεια του ρεφρέν. Αυτές οι πινελιές έκαναν το «Evil Woman» μια εκφραστική πανδαισία με πολλές pop υφές και με μια ελαφριά μουσική παραχώρηση στη disco.

Margaret Raymond (φωνητικά στο «Evil Woman»): Ήμουν στο στούντιο δύο μέρες. Είμαι στα «Nightrider», «One Summer Dream», «Down Home Town», «Evil Woman» και «Strange Magic». Πολλά πράγματα δεν χρησιμοποιήθηκαν. Στο «Evil Woman» σκέφτηκα το φωνητικό μέρος -γι’ αυτό είμαι εγώ. Θυμάμαι μέχρι σήμερα πόσο έκπληκτοι μείναμε όλοι όταν ακούσαμε αυτό το κομμάτι. Ο Jeff ήταν πραγματική ιδιοφυία στη μουσική καινοτομία. Ήταν ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησε την αλλαγή φάσης και άλλα ειδικά εφέ στη μουσική. Ο Jeff ήθελε όλους μας να δυναμώσουμε το ρεφρέν «Eeevil woman». Σταθήκαμε, λοιπόν, μπροστά στο μικρόφωνο και μπαίνει η αρχή της μελωδίας: «You made a fool of me…» κ.λπ. Κοιταχτήκαμε όλοι μεταξύ μας και είπαμε ψιθυριστά: «Ουάου, τι ήχος και τι υπέροχη μελωδία». Χάσαμε την είσοδό μας μερικές φορές επειδή ακούγαμε αυτό το τραγούδι με τα ακουστικά και μείναμε έκπληκτοι, ειδικά στη φάση που μπαίνει το ρεφρέν «Evil woman». Ζητήσαμε συγγνώμη από τον Jeff.

– Συγνώμη… απλά είμαστε εντυπωσιασμένοι με τα εφέ και τον ήχο!

Επιστρέψαμε στο control room. Ο Jeff μάς είπε πως ακόμα νιώθει ότι κάτι λείπει από τη μελωδία. Ακούσαμε το playback. Προσθέσαμε φωνητικά στο μέρος που λέει «Ha, ha, woman, what you gonna do?». Πίσω στο control room, το ακούσαμε ξανά και αμέσως μετά το μέρος «but you better get yourself on board the very next train» και το «Ha, ha, very nice to know that you ain’t got no place to go» σκέφτηκα το προηγούμενο φωνητικό μέρος. Ο Jeff το λάτρεψε.

– Marge, μπες στο στούντιο και καν’το!

Επιστρέψαμε, λοιπόν, όλοι στο στούντιο αλλά μού έδωσε το κεντρικό μικρόφωνο, κάτι που κάνει τα φωνητικά μου να ξεχωρίζουν περισσότερο. Του άρεσαν τα φωνητικά που σκέφτηκα. Το «wo-wo-wo-ho» και στη συνέχεια το «You’re an evil woman». Μέχρι σήμερα, ακούω ακόμα τη φωνή μου δυνατά και καθαρά σ’ αυτό το σημείο. Μπορείς να ακούσεις τα «hey, hey, hey» και το «You’re an evil woman». Αλλά υπάρχουν πολλά εκεί μέσα. Μετά ήρθε η ετικέτα στο τέλος του τραγουδιού: «You’re an evil woman… such an evil woman» κ.λπ. Είμαι εγώ δυνατά και καθαρά. Μπορείς να φανταστείς πώς ένιωσα όταν άκουσα το «Evil Woman» για πρώτη φορά; Εντυπωσιάστηκα εντελώς. Ήμουν εγώ και δύο άλλες επίσης, συμπεριλαμβανομένης της Ellie [Greenwich].

Jeff Lynne (στο περιοδικό Goldmine, Ιανουάριος 2013): Δούλευα στο Record Plant κάνοντας overdubbing με μερικές τραγουδίστριες στο τέλος του «Evil Woman». Η Ellie Greenwich, η διάσημη τραγουδοποιός, και δύο άλλα κορίτσια έκαναν το μέρος «You’re an evil woman». Ήταν υπέροχο που τις είχαμε. Ενώ είμασταν εκεί, η May Pang [κάποτε κοπέλα του John Lennon] μπήκε στο στούντιο και μου είπε ότι ο John Lennon είχε πει ότι το «Showdown» ήταν από τα αγαπημένα του τραγούδια.

Το «Evil Woman» κυκλοφόρησε σε single στις 31 Οκτωβρίου 1975 και ήταν το πρώτο single που βγήκε από τον δίσκο «Face The Music» και το πρώτο του συγκροτήματος που γνώρισε παγκόσμια επιτυχία.

Jeff Lynne (συνέντευξη στον Jim Ladd, 1976): Είναι αστείο, όταν κάναμε το LP… Δεν κάνουμε ποτέ singles, απλά μπαίνουμε μέσα και φτιάχνουμε ένα LP. Γράφω όλα τα τραγούδια και [το «Evil Woman»] ακουγόταν αμέσως σαν single. Το κάναμε. Ξέρεις, είχε μια ωραία αίσθηση. Και αυτό επέλεξαν όλοι να κυκλοφορήσει. Η δισκογραφική εταιρεία, η Jet, που είναι η δισκογραφική εταιρεία του David και η δισκογραφική του Don, όλοι συμφωνήσαμε και βγήκε.

— — —

Το περιοδικό Billboard έγραψε στην κριτική του: «Βγαλμένο από το νέο τους LP, αυτό το mid-tempo κομμάτι που συνδυάζει τους χαρακτηριστικούς κλασικούς και rock ήχους του συγκροτήματος και τις φωνές του Jeff Lynne και του Kelly Groucutt είναι η τέλεια επιλογή από το τελευταίο ανερχόμενο νέο LP. Και πάλι, ένας τίτλος που λειτουργεί άψογα ως hook».

Το Cash Box έγραψε ότι η ηλεκτρισμένη μελωδία βασίζεται σε επιρροές του 20ού αιώνα από την κλασική πιασάρικη γραμμή –επαναλαμβανόμενες τέσσερις νότες από το «Anchors Aweigh»* μέχρι ένα ηλεκτρονικό σχίσμα από μία δραματική τηλεοπτική σειρά στα δύο τρίτα της διάρκειας. Πρόσθεσε, επίσης, ότι το «Evil Woman» τραγουδιέται με προδιαγραφές μεγάλης εμπορικής αποτυχίας.

* «Anchors Aweigh»: εμβατήριο της Ναυτικής Ακαδημίας των Η.Π.Α. και ανεπίσημος ύμνος του αμερικανικού ναυτικού.

Το Record World στην κριτική του για το «Evil Woman» έγραψε ότι το «Can’t Get It Out Of My Head» άνοιξε τον δρόμο για την πρωτοποριακή εισβολή των E.L.O. στα AM. Αυτό το κομμάτι [το «Evil Woman»] βάζει για άλλη μια φορά τη rock σε ένα κλασικό πλαίσιο και δεικνύει ένα από τα λίγα συγκροτήματα ικανά για έναν βιώσιμο συνδυασμό πειραματισμού και εμπορικότητας.

Η Green Bay Press-Gazette το περιέγραψε ως «ένα μείγμα σχεδόν rock και σχεδόν κλασικής μουσικής» και ότι «κάποιοι μπορεί να πουν ότι είναι εντάξει, ακόμη και καλό, rock αλλά χάλια κλασική μουσική».

Το Sounds έγραψε: «ο Bev Bevan θεωρεί ότι [το «Evil Woman»] είναι το καλύτερο single που έχουν κάνει από το «Showdown» και συμφωνώ μαζί του. Το «Evil Woman» είναι κλασικό. Τροφοδοτεί τέλεια τη soul κατεύθυνση, που είναι τόσο ασυγκίνητα αφομοιωμένη στο «Showdown», και είναι μια έκρηξη από τρεμοπαίζουσες ρυθμικές κιθάρες, κλαρινέτο και αυξανόμενα έγχορδα, μια πλούσια φλέβα από hooks και μελωδίες που μοιάζουν αμέσως οικείες. Αν δεν γίνει τεράστια επιτυχία, είμαστε σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι νομίζουμε».

Αν και το single του «Evil Woman» κυκλοφόρησε χωρίς το ορχηστρικό μέρος της εισαγωγής, αυτό δεν μείωσε την απήχηση του τραγουδιού. Το «Evil Woman» έφτασε στο No 10 των Η.Π.Α. και στο No 10 του Ηνωμένου Βασιλείου. Επίσης έφτασε στο No 6 του Καναδά, No 8 στη Νέα Ζηλανδία, No 10 στην Ιρλανδία, No 21 στην Ολλανδία και No 23 στην Αυστραλία, ενώ έγινε και ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του κοινού για τις συναυλίες του συγκροτήματος.

Προφανώς, το «Evil Woman» άγγιξε την καρδιά του κοινού. Τελικά, το πιο επιτυχημένο τραγούδι του δίσκου «Face The Music» ήταν αυτό που γράφτηκε πιο γρήγορα απ’ όλα. Και, εφόσον ο Jeff Lynne χρειάστηκε περίπου 6 λεπτά για να το γράψει, πρέπει να ήταν τα πιο επικερδή έξι λεπτά της καριέρας του, αποτυπώνοντας παράλληλα την ικανότητά του να δημιουργεί επιτυχίες χωρίς να θυσιάζει την πολυπλοκότητα της παραγωγής.

Η επιτυχία του «Evil Woman» επηρέασε και τον Cliff Richard, ο οποίος τον Νοέμβριο του 1975 κυκλοφόρησε σε single το «Miss You Nights», το οποίο προτιμήθηκε έναντι του… «Devil Woman» επειδή υπήρχε κάποια ανησυχία ότι θα μπορούσε να μπερδευτεί με το «Evil Woman».

Ένα προωθητικό βίντεο του «Evil Woman» παρουσιάζει το συγκρότημα σε μία απροσδιόριστη συναυλία, μιμούμενο το τραγούδι χωρίς την ορχηστρική εισαγωγή και να τελειώνει λίγο νωρίτερα. Ο Jeff Lynne φοράει το ίδιο μαύρο πουκάμισο, με τα λευκά φτερά στους ώμους, με το οποίο εμφανίστηκε και στο βίντεο του «Can’t Get It Out Of My Head». Φοράει επίσης ένα καφέ κασκέτο και τα περιβόητα σκούρα γυαλιά ηλίου. Δεν δημιουργήθηκαν άλλα βίντεο προς υποστήριξη του δίσκου «Face The Music» αλλά ακόμα και το βίντεο του «Evil Woman» δεν έχει κυκλοφορήσει εμπορικά.

Η πρώτη και μοναδική εμφάνιση των E.L.O. στη βρετανική τηλεοπτική εκπομπή «Supersonic» μεταδόθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1975 και εκεί έπαιξαν το «Evil Woman». Τα φωνητικά και το πιάνο ήταν ζωντανά, με το συγκρότημα να μιμείται τα ηχογραφημένα μέρη του υποστηρικτικού κομματιού. Αυτή η εμφάνιση είναι διασκεδαστική επειδή καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισης, οι μηχανές ομίχλης κατέκλυσαν τους τσελίστες στην πολυεπίπεδη σκηνή και σε κάποιο σημείο του τραγουδιού ο Jeff Lynne κοιτάζει τον τσελίστα Hugh McDowell και βάζει τα γέλια, διακόπτοντας στιγμιαία την παράστασή του. Αν και αυτή η εμφάνιση δεν προβλήθηκε ξανά από την εκπομπή, πουλήθηκε σε μουσικά προγράμματα εκτός Ηνωμένου Βασιλείου και χρησιμοποιήθηκε από την αμερικανική εκπομπή «Twiggy’s Juke Box» το 1978.

Οι E.L.O. έπαιξαν το «Evil Woman» και στη γερμανική τηλεοπτική εκπομπή «Pop ‘75». Το συγκρότημα εμφανίστηκε επίσης στη βρετανική εκπομπή «Top Of The Pops» στις 8 Ιανουαρίου 1976, όπου τα φωνητικά ήταν πάλι ζωντανά πάνω σε ηχογραφημένο υποστηρικτικό κομμάτι που ήταν μονταρισμένο. Αυτή η, κατά τ’ άλλα μιμητική, εμφάνιση αναμεταδόθηκε από το «Top Of The Pops» στις 22 Ιανουαρίου, στις 31 Ιανουαρίου και στις 12 Φεβρουαρίου 1976.

Στις Η.Π.Α., το συγκρότημα ερμήνευσε μια εντελώς ζωντανή εκδοχή του τραγουδιού (χωρίς ηχογραφημένο υποστηρικτικό κομμάτι) στην εκπομπή «The Midnight Special», η οποία μεταδόθηκε στις 5 Μαρτίου 1976. Ήταν μια καθαρά σκηνική εκτέλεση που αναμεταδόθηκε στις 23 Απριλίου και στις 25 Ιουνίου 1976.

Οι E.L.O. δεν είχαν ποτέ ούτε μία τεράστια επιτυχία, αλλά έχουν πολλά αξιομνημόνευτα τραγούδια που τα πήγαν καλά στα charts. Το «Evil Woman» τα πήγε καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι τους μέχρι τότε και βοήθησε το συγκρότημα να κάνει συναυλίες σε μεγαλύτερους χώρους.

Jeff Lynne: Το να παίζεις σε συναυλίες εκείνες τις ημέρες δεν ήταν διασκεδαστικό. Ο ήχος ήταν πάντα κακός και εξακολουθούσαμε να παίζουμε σε θέατρα και δημαρχεία και περιστασιακά σε αίθουσες χορού. Μετά το «Evil Woman», κάναμε περισσότερες συναυλίες αλλά δεν άλλαξε και τόσο πολύ τη ζωή μου. Δεν μπορείς να αγοράσεις ένα παλάτι ή οτιδήποτε άλλο μετά από μία μόνο επιτυχία.

— — —

Στη συνέχεια, οι E.L.O. γνώρισαν και άλλες επιτυχίες, όπως το «Don’t Bring Me Down», το «Last Train To London», το «Xanadu» (1980, με την Olivia Newton-John) κ.ά.

Το «Evil Woman» συμπεριλήφθηκε επίσης στο box set «Three Light Years» (1978) και «The ELO EP» (1978).

Το τραγούδι παίχτηκε σε όλες τις περιοδείες του συγκροτήματος. Στην περιοδεία Time (1981-1982) το τραγούδι παιζόταν διαφορετικά, με τον Jeff Lynne και τον Kelly Groucutt να εναλλάσσονται στους στίχους των πρώτων δύο κουπλέ και το τρίτο κουπλέ να έχει κοπεί εντελώς. Κατά τη διάρκεια των εμφανίσεων της περιοδείας Balance Of Power (1986), οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μόνο στη Γερμανία, ο Jeff Lynne άλλαξε τον στίχο «You better get your face on board the very next train» σε «You better get your asshole on board the very next train». Ίσως δεν πίστευε ότι το γερμανικό κοινό θα το πρόσεχε, αλλά ηχογραφήθηκε κρυφά και αυτό το διασκεδαστικό γεγονός έχει πλέον διαφυλαχθεί για την ιστορία.

Οι εμφανίσεις στο Zoom Tour Live (2001) και στο Hyde Park (2014) ακολουθούν την ίδια βασική ενορχήστρωση του άλμπουμ, χωρίς την ορχηστρική εισαγωγή και με διαφορετικό τελείωμα. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει το γεγονός ότι σχεδόν σε κάθε ζωντανή εμφάνιση, λίγο πριν την ορχηστρική γέφυρα, ο Jeff φωνάζει: «Take it, Richard!» στον Richard Tandy. Ιδιαίτερη σημασία έχει μια εμφάνιση το 2015 στην 57^η τελετή απονομής των βραβείων Grammy, όπου παίχτηκε μία συντομευμένη εκδοχή του τραγουδιού που περιλάμβανε το πρώτο κουπλέ και το ρεφρέν και στη συνέχεια πήγε κατευθείαν στο τελικό ρεφρέν και στο φινάλε.

Ζωντανές αποδόσεις του «Evil Woman» περιλαμβάνονται στα άλμπουμ «Live At Winterland ‘76» (1998), «Friends & Relatives» (1999), «Live At The BBC» (1999) και «Electric Light Orchestra Live» (2013), στις βιντεοκασέτες «Out Of The Blue: Live At Wembley» (1980) και «Fusion – Live In London» (1991), στα DVD «Zoom Tour Live» (2001) και «Live: The Early Years» (2010) καθώς και video «Jeff Lynne’s ELO: Live In Hyde Park» (2015).

Το 1995, σε μία συναυλία των R.E.M. στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, ο Michael Stipe (τραγουδιστής των R.E.M.), τραγούδησε το «Evil Woman» μιμούμενος τον Jeff Lynne φορώντας μία σγουρή περούκα.

Το 2001, το περιοδικό Mojo έγραψε ότι ο Jeff Lynne, στην πρώτη του εμφάνιση στο κοινό από το 1986, σχολίασε με θλίψη στο «Evil Woman» ότι το τραγούδι «έγινε πραγματικότητα πρόσφατα», με το περιοδικό να επισημαίνει ότι ο Jeff Lynne χώρισε με πικρία από τη δεύτερή σύζυγό του και ότι ζούσε πλέον στο Los Angeles με την τραγουδίστρια Rosie Vela, η οποία τον συνόδευε στις εμφανίσεις του.

Παρά το γεγονός ότι η διαδικασία δημιουργίας του αποδείχθηκε πολύ σύντομη και σχετικά αβίαστη, το «Evil Woman» θεωρείται μία από τις καλύτερες δημιουργίες του συγκροτήματος και έκτοτε έχει γίνει απαραίτητη προσθήκη στις συλλογές των E.L.O., ενώ παραμένει ένα από τα πιο παιγμένα τραγούδια τους στους ραδιοφωνικούς σταθμούς που παίζουν κλασικό rock.

Αργότερα, ο Jeff Lynne το ηχογράφησε ξανά, στο δικό του οικιακό στούντιο (Bungalow Palace Studio στην Καλιφόρνια), με ηχολήπτες τον Steve Jay, τον Ryan Ulyate και τον Marc Mann. Στη νέα αυτή εκτέλεση έπαιξαν οι Jeff Lynne (φωνητικά, κιθάρα, πιάνο, μπάσο, drums, keyboards), Marc Mann (έγχορδα), Steve Jay (κρουστά) και Ryan Ulyate (σόλο πιάνο). Στα φωνητικά συμμετέχει η Laura Lynne, κόρη του Jeff Lynne. Η εκτέλεση αυτή, η οποία είναι σχεδόν πανομοιότυπη με την αρχική, συμπεριλήφθηκε στη συλλογή «Mr. Blue Sky: The Very Best Of Electric Light Orchestra» (2012) ωστόσο είχε ακουστεί νωρίτερα, ήδη το 2008, στην τηλεοπτική σειρά «Το Όνομά Μου Είναι Ερλ» (My Name Is Earl). Προφανώς αυτή η νέα ηχογράφηση έγινε επειδή ο Jeff ένιωσε ότι θα μπορούσε να βελτιώσει το τραγούδι (καθώς και άλλες επιτυχίες των E.L.O. που συμπεριλήφθηκαν στο «Mr. Blue Sky: The Very Best Of Electric Light Orchestra») χρησιμοποιώντας σύγχρονες τεχνικές ηχογράφησης, δηλώνοντας ότι όταν ακούει τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένος με αυτές. Αν και είναι αδύνατο να γνωρίζουμε τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Jeff, πιστεύεται ότι ένας άλλος πρακτικός λόγος είναι επειδή δεν κατείχε τα πλήρη δικαιώματα των πρωτότυπων τραγουδιών. Αντ’ αυτού, τα δικαιώματα ανήκουν στη Sony και όταν τα τραγούδια χρησιμοποιούνται σε ταινίες, διαφημίσεις και άλλες κερδοφόρες χρήσεις, η Sony κερδίζει τα περισσότερα χρήματα (αν όχι όλα). Αντιθέτως, ο Jeff παίρνει όλα τα χρήματα όταν προωθούνται οι δικές του ηχογραφημένες εκδόσεις. Δεν είναι απολύτως σαφές αν η νεότερη σόλο εκδοχή πρέπει να αποδίδεται μόνο στον Jeff Lynne ή στους Electric Light Orchestra αλλά όλες οι πηγές και οι συνεντεύξεις δείχνουν ξεκάθαρα ότι πρόκειται για σόλο ηχογράφηση του Jeff Lynne. Η κύρια διαφορά σε σχέση με την πρωτότυπη είναι η έλλειψη της ορχηστρικής εισαγωγής και οι αλλαγές στα γυναικεία φωνητικά στο επαναλαμβανόμενο ρεφρέν στο τέλος. Το Popmatters στην κριτική του έγραψε σχετικά: Η μηχανή δημιουργίας τραγουδιών του Jeff Lynne ήταν τόσο καλά ακονισμένη εκείνη την περίοδο, που μπορούσε ξεπετάξει ένα γενικό τραγούδι όπως το «Evil Woman» σε ένα απόγευμα, να το ντύσει με τις τεχνικές παραγωγής που δούλευε όλη τη δεκαετία, και να το κάνει να μπει στο Top 10 σε όλο τον κόσμο. Το τραγούδι είναι μια συλλογή από κλισέ -«You took my body and played to win», «A fool and his money soon go separate ways»- αλλά το επιβλητικό άνοιγμα στο πιάνο, το riff μετά από κάθε επανάληψη του ρεφρέν και το break με το ανάποδο κρεσέντο το καθιστούν ούτως ή άλλως ακαταμάχητο. Η επανέκδοση περιλαμβάνει ένα «stripped down mix» που αφαιρεί τα γυναικεία φωνητικά και τα ορχηστρικά overdubs. Αυτό επιτρέπει στο σόλο του πιάνου να βγαίνει πολύ πιο καθαρά, αλλά στερεί από το τραγούδι μέρος της επιβλητικής παραδοξότητας που το έκανε μαγικό.

Jeff Lynne (συνέντευξη στο BBC WM 95.6, 2015): Μου αρέσει να παίζω το «Evil Woman» επειδή είναι τόσο απλό. Είναι πολύ εύκολο να το κάνεις να ακούγεται καλό γιατί η μελωδία είναι πραγματικά αξέχαστη. Και είναι κυρίως στο πιάνο.

— — —

Το 2017, οι E.L.O. εντάχθηκαν στο Rock ‘n’ Roll Hall Of Fame. Στην τελετή έπαιξαν τρία τραγούδια μεταξύ των οποίων και το «Evil Woman».

Το 2022, ο Jeff Lynne ανέφερε το «Evil Woman» ως ένα από τα εννέα αγαπημένα του τραγούδια των E.L.O.

Το «Evil Woman» ακούγεται στις ταινίες «Σώστε Τον Γαμπρό» (Saving Silverman, 2001, από τους Vandals) και «Austin Powers: Το Χρυσό Εργαλείο» (Austin Powers In Goldmember, 2002), καθώς και στο trailer της ταινίας «Κακιά Πεθερά» (Monster-In-Law, 2004). Ακούστηκε επίσης στις τηλεοπτικές σειρές «Το Όνομά Μου Είναι Ερλ» (My Name Is Earl, 2008), «Community» (2009, από τον Joel McHale) και «Medium» (2009).

Margaret Raymond (φωνητικά στο «Evil Woman»): Ουάου! Μέχρι σήμερα εξακολουθεί να ακούγεται στο ραδιόφωνο και πάντα νιώθω ενθουσιασμό να ακούω αυτό και τη φωνή μου. Το λέω ακόμα στον εαυτό μου, δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είμαι εγώ σ’ αυτό το τραγούδι. Αυτό το τραγούδι θα υπάρχει για πάντα… είναι κλασικό… Στο «Χρυσό Εργαλείο» ακούω το «Evil Woman» και τη φωνή μου. Τώρα είναι στο παιχνίδι Grand Theft Auto για Xbox, το οποίο βρίσκεται σε δικαστική διαμάχη επειδή δεν καταβάλλει δικαιώματα σε κανέναν. Δεν γίνεται να παίρνεις απλά τη μουσική και να μην πληρώνεις γι’ αυτή… Θα έπαιρνα αμοιβή για την αλλαγή χρήσης, επειδή τα φωνητικά μου χρησιμοποιούνται σε διαφορετικό μέσο. Δηλαδή πρώτα σε ηχογράφηση, μετά σε ταινία και μετά σε παιχνίδι.

— — —

Susan Collins (φωνητικά): Η διάσημη σκηνή συζυγικής επίσκεψης μεταξύ της Frau Farbissineh και του Dr. Evil στην τρίτη ταινία Austin Power «Το Χρυσό Εργαλείο», χρησιμοποιεί αξιομνημόνευτα τα φωνητικά μας στο παρασκήνιο για να ντύσει με μουσική την σκηνή στις Πολιτειακές Φυλακές της Georgia. Και, φυσικά, το Grand Theft Auto IV της Rockstar Games, το βιντεοπαιχνίδι με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών, αναμειγνύει τα αυθεντικά φωνητικά μας σε όλο το soundtrack αυτού του επιτυχημένου παιχνιδιού.

— — —

Το βιβλίο των Lori Burns και Serge Lacasse «The Pop Palimpsest: Intertextuality In Recorded Popular Music» (2018) περιλαμβάνει αναφορά στο τραγούδι.

Το περιοδικό Classic Rock (τεύχος Νοεμβρίου 2015) έγραψε: Εδώ είναι ένα τραγούδι όπου ο Jeff Lynne χρησιμοποίησε όλα όσα έμαθε αναλύοντας δίσκους άλλων ανθρώπων, αλλά με την οπτική των E.L.O. Η εισαγωγή στο πιάνο του «Evil Woman» απηχούσε για λίγο το «Blueberry Hill» του Fats Domino. Τα έγχορδα θα μπορούσαν να προέρχονται από μια soul επιτυχία από τη Φιλαδέλφεια. Ο στίχος «There’s a hole in my head where the rain comes in» ήταν ένας φόρος τιμής στο «Fixin’ A Hole» των Beatles. Και υπήρχε ακόμη και μια νότα disco στον ρυθμό. Το «Evil Woman» ήταν η τέλεια pop ηχογράφηση. «Και το πιο γρήγορο τραγούδι που έγραψα ποτέ», είπε ο Lynne, ο οποίος το συνέθεσε σε μόλις 6 λεπτά.

Το Ultimate Classic Rock αξιολόγησε το «Evil Woman» στο No 3 των 10 καλύτερων τραγουδιών των E.L.O. γράφοντας: Η κορυφαία επιτυχία των ELO είναι η στιγμή που το συγκρότημα μεταμορφώνεται από τους κάπως αποπνικτικούς art rockers σε ένα πιο παιχνιδιάρικο (και πολύ πιο funky) συγκρότημα. Το Top 10 «Evil Woman» περιλαμβάνει το συνηθισμένο μείγμα του συγκροτήματος με έγχορδα παλιάς σχολής και πλήκτρα νέας σχολής, αλλά αυτή τη φορά υποστηρίζουν έναν funky χορευτικό ρυθμό που οδηγεί το τραγούδι στον δρόμο της pop δόξας.

Το Classic Rock History το κατέταξε στο No 4 των 10 καλύτερων τραγουδιών των E.L.O. γράφοντας: Το «Evil Woman» ήταν το τραγούδι που έβαλε τους Electric Light Orchestra στον χάρτη. Ο Jeff Lynne πήρε μια απλή συγχορδία από τρεις νότες που χρησιμοποίησαν οι Led Zeppelin στο τέλος του «Stairway To Heaven» και πρόσθεσε τη δική του πινελιά, μελωδία και παραγωγή για να δημιουργήσει μια τεράστια επιτυχία. Το 1975, οι ELO έφτασαν ψηλά. Το τραγούδι «Evil Woman» ήταν ο πρώτος πλατινένιος δίσκος του συγκροτήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν επίσης η δεύτερη συνεχόμενη επιτυχία τους που έφτασε στο Top 10 του αμερικανικού Billboard Hot 100. Ο Lynne ανέφερε ότι αυτό το κομμάτι ήταν το πιο γρήγορο που είχε συνθέσει ποτέ, μόλις σε 30 λεπτά, και αρχικά προοριζόταν ως ένα επιπλέον κομμάτι για το άλμπουμ του συγκροτήματος «Face The Music».

Το Stereogum αξιολόγησε το «Evil Woman» ως το 7^ο καλύτερο τραγούδι των E.L.O. σχολιάζοντας ότι «ο Lynne φέρεται να έγραψε αυτό το γεμάτο falsetto τραγούδι σε 30 λεπτά, με στόχο να δημιουργήσει ένα εύκολο κομμάτι για να γεμίσει το «Face The Music». Το «Evil Woman» είναι πιο τραχύ και πιο δυνατό από τα περισσότερα κομμάτια των ELO, χτισμένο σε μία funky κιθάρα, κουδουνιστή και απλή, και δεύτερα φωνητικά σαν ντίβα. Ακόμα και η ενορχήστρωση είναι λίγο πρόχειρη: παρατηρήστε το αδέξιο σε χρόνο γέμισμα των drums από τον Bevan στο 0:33. Τα έγχορδα -σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος- ορμούν στο ρεφρέν και συνεχίζουν, προσθέτοντας μία διακριτική κομψότητα -αλλά η συγκίνηση εδώ είναι να ακούς τον Lynne να κάνει τα μαγικά του μέσα στα όρια μιας μικρότερης παλέτας. Αυτή η αμεσότητα απέδωσε καρπούς το 1975, χαρίζοντας στο συγκρότημα την πρώτη του επιτυχία -No 10 στα charts τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στις Η.Π.Α. Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, παραμένει βασικό κομμάτι του μεθυσμένου karaoke».

Το «Evil Woman» συνεχίζει να ζει ως ένα από τα πιο εμφατικά αντιρομαντικά (και πιασάρικα) τραγούδια όλων των εποχών.

Άλλες εκτελέσεις:

Windmill Studio Artists (Ιανουάριος 1976, στον δίσκο «Solid Gold – Parade Of Pops Volume 25»).
Top Of The Pops (Φεβρουάριος 1976, στον δίσκο «Top Of The Pops – Volume 50»).
Patty Pravo (1976, στα ιταλικά με τίτλο «E Io Cammino» στον δίσκο «Tanto». Στίχοι: Paolo Amerigo Cassella).
Hits Machine Unlimited (1979, στον δίσκο «Wild West Hero»).
Electric Light Orchestra Part II feat. The Moscow Symphony Orchestra (1992, στο άλμπουμ «ELO’S Greatest Hits Live»).
Phil Bates (1996, στο άλμπουμ «A Little Light On An Electric Light».
ELO Part II (1996, στο άλμπουμ «One Night – Live In Australia»).
Patti LaBelle (1997, ως sample στο τραγούδι «When You Talk About Love»).
The Bran Flakes (1998, ως sample στο τραγούδι «Thing Big»).
Andy Mathee & Billy Jack Williams (2000, ως sample στο τραγούδι «Party Children»).
Stoney Curtis Band (2000, στο άλμπουμ «Stoney Curtis Band»).
Sweet Female Attitude (2000, ως sample στο τραγούδι «Flowers»).
Daft Punk (2001, ως sample στο τραγούδι «Face To Face»).
Ross Rice (2001, στο άλμπουμ «Lynne Me Your Ears – A Tribute To The Music Of Jeff Lynne»).
Sterbinszky (2001, ως sample στο «M.I.R.»).
Soul Hooligan feat. Diana King (2002, στο soundtrack «Austin Powers: Goldmember»).
Ross Rice (2004, στο άλμπουμ «Lynne Me Your Ears – Tribute To Jeff Lynne»).
P. Hux (Μάιος 2005, στο άλμπουμ «Homemade Spaceship – The Music Of ELO Performed By P. Hux»).
D Incredible Hall (2005, ως sample στο «Evil Woman»).
Pussycat Dolls feat. Will.i.am (2005, ως sample στο τραγούδι «Beep»).
Cassius (2006, ως sample στο τραγούδι «Toop Toop»).
Sexton Blake (Ιούλιος 2007, στο άλμπουμ «Sexton Blake Plays The Hits!»).
The Hamptons (Νοέμβριος 2007, στο EP «Evil Woman»).
The Hit Crew (2007, στο άλμπουμ «30 Greatest Classic Rock»).
Mary Testa, Jackie Hoffman, Curtis Holbrook, Anika Larsen, Kenita Miller & André Ward (Ιανουάριος 2008, στο άλμπουμ «Xanadu: Original Broadway Cast Recording»).
Mike Posner (2009, στο EP «Cooler Than Me»).
The Tribute Co. (Οκτώβριος 2010, στο άλμπουμ «The Ultimate Prog-Rock Collection»).
Creedsight (2010, στο άλμπουμ «Planet Two»).
Graham Blvd (2011, στο άλμπουμ «Rock On 1976 Vol. 2»).
Oh Mercy (2011, στο άλμπουμ «Triple J: Like A Version Seven»).
Sexton Blake (2012, στο άλμπουμ «Plays The Hits!»).
Jean Jacques Smoothie (2012, στο EP «Snake»).
The Treatment (2012, στο άλμπουμ «Then & Again»).
Animal Style (Οκτώβριος 2014, στο άλμπουμ «ELO: The Video Game OST»).
Echorobot (2016, ως sample στο «ELOhkay»).
BLAQLight, Jospyda & Nici Martin (2017, ως sample στο τραγούδι «Still I Rise»).
Acoustic Heartstrings (2018, στο άλμπουμ «Acoustic Guitar Renditions Of Electric Light Orchestra»).
Nico Cabeza (2018, ως sample στο «1990»).
Midnite String Quartet (2018, στο άλμπουμ «MSQ Performs Electric Light Orchestra»).
Twinkle Twinkle Little Rock Star (2018, στο άλμπουμ «Lullaby Versions Of Electric Light Orchestra»).
8 Bit Universe (2019, στο άλμπουμ «8-Bit Performs Electric Light Orchestra»).
The Cat And The Owl (2020, στο άλμπουμ «70s Pop Lullabies Vol.4»).
Duran Duran (Οκτώβριος 2024, στην deluxe έκδοση του άλμπουμ «Danse Macabre»).