EKΘΕΣΗ “ΓΙΑΤΙ ΚΕΛΑΗΔΑ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΣΤΟ ΚΛΟΥΒΙ” – 10 χρόνια JustART project στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με τον Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α. και τον Δήμο Αθηναίων

Με μεγάλη επιτυχία εγκαινιάστηκε το απόγευμα της Τρίτης 30 Ιουνίου η ομαδική έκθεση σύγχρονης τέχνης για τον εορτασμό των 10 χρόνων του JustART project σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) και τον Δήμο Αθηναίων, με τίτλο «Γιατί κελαηδά το πουλί στο κλουβί» σε επιμέλεια Νιόβης Ζαραμπούκα Χατζημάνου, Βικτώριας Ζυγούρου και Αλέξανδρου Κασσανδρινού στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων στο Μεταξουργείο. Πλήθος κόσμου επισκέφθηκε τον χώρο της έκθεσης απολαμβάνοντας ένα ποτήρι κρασί του κτήματος Σπυρόπουλος, υπό τους electronic ήχους της ραδιοφωνικής παραγωγού του best radio 92,6 Kλεοπάτρα Φυντανίδου που εξελίχθηκε σε street party στον προαύλιο χώρο της Πινακοθήκης του Δ. Αθηναίων.

Dhoreida Xhogu, Kανέλλα Αράπογλου, Αλέξανδρος Κασσανδρινός, Στέλλα Καπεζάνου, Έφη Χαλιορή, Χλόη Ακριθάκη, Βικτωρια Ζυγούρου, Ρωξάνη Μπέη, Νιόβη Ζαραμπούκα Χατζημάνου

Διονυσης Χριστοφιλογιάννης, Κανέλλα Αράπογλου, Νιόβη Ζαραμπούκα Χατζημάνου, Στέλλα Καπεζάνου, Dhoreida Xhogu, Βικτωρία Ζυγουρου, ‘Εφη Χαλιορή, Βένια Μπεχράκη, Αλέξανδρος Κασσανδρινός

Θοδωρής Φίλιππας, Ελένη Ρουσίδου, Γιώργος Καρτάλος, Κωνσταντία Ζηρδέλη, Κατερίνα Θεοχάρη, Άννα Ζηρδέλη

Θοδωρής Θεοδωρίδης, Παλίντα Γεωργουλάκου, Δέσποινα Καραντάνη, Φίλιππος Σταματιάδης

 DJ SET Κλεοπάτρα Φυντανίδου

Στην έκθεση, που θα διαρκέσει μέχρι και την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026 συνομιλoύν έργα σύγχρονων εικαστικών με έργα εικαστικών από τις μόνιμες συλλογές της Πινακοθήκης Δ. Αθηναίων. Συμμετέχουν συγκεκριμένα οι: Χλόη Ακριθάκη, Τζούλια Ανδρειάδου, Κανέλλα Αράπογλου, Βένια Δημητρακοπούλου, Στέλλα Καπεζάνου, Βάσω Κατράκη, Άρια Κομιανού, Τέρψη Κυριακού, Δέσποινα Μεϊμάρογλου, Βένια Μπεχράκη, Ρίκα Πανά, Έφη Χαλιορή, Διονύσης Χριστοφιλογιάννης, Doreida Xhogu, Farida El Gazaar, Kalos & Klio, Silvina Der Meguerditchian.

Κωνσταντίνα Σπυροπούλου, Θεοδωρής Θεοδωρίδης, Ευαγγελία Τσικρίκα, Βασίλης Καραμιτσάνης, Ντίνα Λάζαρη

Μαίη Ζαννή, Στέλλα Καπεζάνου, Ρένια Παπανικολάου

Βιβη Χαρίτου (Διευθύντρια Επικοινωνίας Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.), Σοφία Γαζέτα (Προισταμένη Τμ. Σχεδιασμου και Ανάπτυξης Πολιτισμού Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.)

Κατερίνα Θεοχάρη, Ελευθερία Καρδάμη, Στέλλα Βουλγαράκη

Χρύσα Κλούβα

Θοδωρής Θεοδωρίδης, Παλίντα Γεωργουλάκου, Δέσποινα Καραντάνη, Φίλιππος Σταματιάδης

Bένια Μπεχράκη, Νινέτα Πατέρα

Χριστίνα Μάνδρου, Έλενα Βρεττού

Σάββας Θεουλάκης, Χλόη Ακριθάκη, Σοφία Αποστόλου, Νιόβη Ζαραμπούκα Χατζημάνου

Πέγκυ Ρίζου, Τάσος Παντελεάκης

Εμπνευσμένη από το αυτοβιογραφικό έργο I Know Why the Caged Bird Sings (1969),  της Maya Angelou, όπου το «κλουβί» λειτουργεί ως μεταφορά για τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα που καθορίζουν την ορατότητα, τη φωνή και τη θέση του υποκειμένου στον δημόσιο χώρο, η έκθεση προσεγγίζει το τραγούδι του εγκλωβισμένου πουλιού ως μια πράξη παρουσίας και επιβίωσης. Το κελάηδισμα μετατρέπεται σε μια μορφή αντίστασης απέναντι στον φόβο, τη λήθη και τον αποκλεισμό. Είναι η ανάγκη να διατηρηθεί ζωντανή η δυνατότητα της έκφρασης ακόμη και μέσα στις πιο περιοριστικές συνθήκες.

Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από πολέμους, εκτοπισμούς, κοινωνική αστάθεια και βαθιά αβεβαιότητα, το θάρρος αποκτά μια νέα και επείγουσα σημασία. Δεν αφορά μόνο εξαιρετικές πράξεις ηρωισμού, αλλά εκφράζεται μέσα από καθημερινές επιλογές· να παραμένεις παρών, να μιλάς, να φροντίζεις, να συνεχίζεις να φαντάζεσαι το μέλλον.

Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων δράσης του Just ART στην Αθήνα και σε διάλογο με τη θεματική Courage του Refugee Week, η έκθεση λειτουργεί ως ένα ανοιχτό κάλεσμα προς τη συμμετοχή, τη συνύπαρξη και την ενεργή παρουσία στον δημόσιο χώρο. Η έκθεση συγκεντρώνει καλλιτέχνες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, των οποίων οι πρακτικές αγγίζουν ζητήματα ταυτότητας, μνήμης, μετακίνησης και συλλογικότητας. Μέσα από βίντεο, εγκαταστάσεις, ζωγραφική και συμμετοχικά έργα διαμορφώνεται ένα περιβάλλον όπου το προσωπικό και το πολιτικό συνυπάρχουν. Χωρίς να επιχειρεί να αναπαραστήσει άμεσα τη σύγχρονη βία, η έκθεση εστιάζει στις μορφές ζωής που συνεχίζουν να επιμένουν μέσα σε αυτήν. Στις φωνές που εξακολουθούν να ακούγονται, στις κοινότητες που συγκροτούνται, στις εικόνες που κρατούν τη μνήμη ενεργή.

Δέκα χρόνια μετά, το Just ART δεν κοιτά μόνο πίσω αλλά κυρίως μπροστά. Προτείνοντας έναν χώρο όπου η τέχνη λειτουργεί ως γλώσσα επικοινωνίας, ως πεδίο συνάντησης και ως υπενθύμιση ότι το θάρρος δεν είναι η εξαίρεση αλλά μια κοινή και καθημερινή δυνατότητα.

About Post Author

Μιράντα Σπυρίδη

See author's posts