Το Οϊμιάκον στη Σιβηρία δεν είναι απλώς ένα σημείο στον χάρτη· είναι ένα από τα πιο ακραία ανθρώπινα κατοικημένα μέρη στη Γη. Η λέξη «Οϊμιάκον» μπορεί να μεταφράζεται ως «νερό που δεν παγώνει», αναφορά στις θερμές ιαματικές πηγές της περιοχής, αλλά ο αέρας που αναπνέουν οι κάτοικοί του τους χειμερινούς μήνες είναι τόσο παγωμένος που μοιάζει να κόβει την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου.
Το χωριό υψώνεται σε υψόμετρο 750 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και λόγω της βόρειας θέσης του, η διάρκεια της ημέρας κυμαίνεται από 3 ώρες τον Δεκέμβριο έως 21 ώρες τον Ιούνιο.
Οι μόνιμοι κάτοικοι, περίπου 500 άνθρωποι, ζουν σε συνθήκες που για τον περισσότερο κόσμο είναι αδιανόητες. Τον χειμώνα, οι θερμοκρασίες συχνά πέφτουν κάτω από -50 °C, ενώ το ρεκόρ ψύχους έχει φτάσει ακόμη και τους -67.7, καθιστώντας το Οϊμιάκον ως το πιο κρύο κατοικημένο μέρος στον πλανήτη. Μάλιστα στην πλατεία του χωριού, έχει στηθεί και μνημείο για το ρεκόρ ψύχους (σε κατοικημένο μέρος) που σημειώθηκε εκεί 6 Φεβρουαρίου του 1933.
Τον χειμώνα, η θερμοκρασία κυμαίνεται κατά μέσο όρο στους -40 με -45 βαθμούς Κελσίου. Μια λιγότερο ψυχρή ημέρα μπορεί να πλησιάσει κοντά στους -35 βαθμούς Κελσίου, ενώ μία αρκετά παγωμένη ακόμα και τους -60 βαθμούς Κελσίου, με τα χιόνια να φτάνουν τα 2 μέτρα ύψος.
Σε τέτοιες θερμοκρασίες, η αναπνοή παγώνει πριν καν βγει από το στόμα, τα δάχτυλα μπορούν να υποστούν σοβαρά εγκαύματα από τον πάγο σε λίγα λεπτά, και ακόμη και τα κινητά τηλέφωνα δεν λειτουργούν σωστά.
Η καθημερινή ζωή σε αυτές τις συνθήκες είναι μια συνεχής μάχη προσαρμογής και επιβίωσης. Τα σπίτια στο Οϊμιάκον χτίζονται με εξαιρετικά παχιά μόνωση, διπλά τζάμια και συχνά χρησιμοποιούν καυσόξυλα ή κάρβουνο για θέρμανση, επειδή το κρύο είναι τόσο έντονο που χωρίς σταθερή πηγή θερμότητας οι σωληνώσεις παγώνουν και διαρρηγνύονται σχεδόν άμεσα. Το έδαφος είναι μόνιμος πάγος, που καθιστά αδύνατη την καλλιέργεια λαχανικών ή τη διάνοιξη σωληνώσεων. Για το λόγο αυτό το νερό συνήθως συλλέγεται από ποτάμια ή λιωμένο χιόνι, ενώ πολλές κατοικίες χρησιμοποιούν εξωτερικές τουαλέτες γιατί το πάγωμα του εδάφους καθιστά τη διαχείριση αποχέτευσης εξαιρετικά δύσκολη.
Η διατροφή των κατοίκων αντικατοπτρίζει αυτά τα ακραία περιβαλλοντικά δεδομένα: είναι πλούσια σε πρωτεΐνες και λίπη, αφού τα φρέσκα λαχανικά είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Τοπικά κρέατα, όπως του τάρανδου, του αλόγου και του ψαριού, αποτελούν τη βάση του καθημερινού φαγητού, με παραδοσιακές σπεσιαλιτέ όπως η stroganina, λεπτές φέτες κατεψυγμένου ψαριού που τρώγονται ωμές, να μεταφέρουν πολιτισμική διάσταση στην επιβίωση της κοινότητας. Τα φρούτα και τα λαχανικά συνήθως έρχονται από άλλες περιοχές και είναι ακριβά, ενώ οι ντόπιοι συχνά συμπληρώνουν την διατροφή τους με αγριόβιες βατόμουρες και ρίζες όταν είναι διαθέσιμες.
Σε ένα οδοιπορικό του στο χωριό ο Νεοζηλανδός φωτογράφος Amos Chapple το 2014 γράφει: «Θα πίστευε κάποιος ότι οι κάτοικοι θα ήταν εξοικειωμένοι με το κρύο και ότι θα υπήρχε ζωή στους δρόμους και στην πλατεία του χωριού. Κι όμως, μιλώντας μαζί τους, αντιλαμβάνεσαι ότι το τρέμουν. Γιατρός της περιοχής μου είπε ότι αρκεί να περπατήσεις για ένα λεπτό γυμνός έξω για να παγώσεις μέχρι θανάτου».
Στο Οϊμιάκον βρίσκεις τα πάντα. Υπάρχει ένα σούπερ μάρκετ, ένα ταχυδρομείο, μία τράπεζα, ένα βενζινάδικο αλλά και ένα μικρό αεροδρόμιο που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για την εναέρια διαδρομή Αλάσκας – Σιβηρίας, προκειμένου να μεταφέρονται οι αμερικανικές προμήθειες στο Ανατολικό μέτωπο, το οποίο λειτουργεί κανονικά μέχρι σήμερα.
Ο Chapple περιγράφει πως οι κάτοικοι ζεσταίνονται, πέρα από τη θέρμανση και τα χοντρά και πολλά ρούχα, με άφθονη βότκα και Russki Chai, ένα είδος ρώσικου τσαγιού.
Παρά τις ακραίες συνθήκες, η ζωή δεν σταματά. Τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο ακόμη και όταν η θερμοκρασία φτάνει τους -50 °C, με τις σχολικές ημέρες να διαρκούν κανονικά μέχρι οι συνθήκες να γίνουν εντελώς απαγορευτικές. Οι μεταφορές απαιτούν προσοχή και ειδικό εξοπλισμό· τα αυτοκίνητα διατηρούνται σε λειτουργία καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα, ώστε οι κινητήρες να μην παγώσουν, και οι δρόμοι προς την υπόλοιπη Ρωσία, όπως ο διάσημος Kolyma Highway, έχουν τις δικές τους ιστορίες και θρύλους, συμπεριλαμβανομένου του παρατσουκλιού «Δρόμος των Οστών» λόγω της σκληρής ιστορίας κατασκευής του.
Αν και η ζωή στο Οϊμιάκον είναι αδιαμφισβήτητα δύσκολη, οι κάτοικοί του την έχουν αποδεχθεί και διαμορφώσει έναν τρόπο ζωής που σέβεται και συνεργάζεται με τη φύση, όχι απλώς την αντέχει. Εκεί το κρύο δεν είναι ένας προσωρινός επισκέπτης, αλλά ένας διαρκής συνοδοιπόρος — και οι άνθρωποι, μέσα από τη συλλογική τους προσπάθεια, τον σεβασμό και την αλληλοβοήθεια, έχουν κάνει έναν από τους πιο ακραίους τόπους στη Γη να μοιάζει με σπίτι.
Πηγή:dinfo.gr
About the Author
