του Λεόντιου Πετμεζά
Η Γκαλερί Έρση Κλεομένους 4 στο Κολωνάκι, παρουσιάζει από τις 13 Νοεμβρίου ως τις 13 Δεκεμβρίου 2025 την έκθεση έργων του Νίκου Στεφάνου με τίτλο ‘’Ακατοίκητα τοπία‘’.
Πρόκειται για μια σειρά επιτευγμάτων της συλλογής του Μιχαήλ Δαλαρέτου, που διαπερνούν τις πιο σημαντικές περιόδους δημιουργίας του Νίκου Στεφάνου που εκτίθενται στην Γκαλερί Έρση με στόχο την επαναπαρατήρηση της εικαστικής αυτής διαδρομής και των έργων, που αυτά καθαυτά ως χρώματα και σχήματα, καταλύουν την δυναστεία του χρόνου.Τα τοπία που κυριαρχούν στις συνθέσεις του αποκαλύπτονται στο θεατή πίσω από ένα ανοιχτό παράθυρο. Με αυτό τον τρόπο, αλλά και καθώς αποτελούν μια φανταστική σύνθεση βιομηχανικών, αστικών και παραθαλάσσιων χώρων, δίνουν την αίσθηση μιας ατμόσφαιρας ονειρικής με μεταφυσικές, συχνά, διαστάσεις.Η ζωγραφική του είναι αναπαραστατική, χωρίς να υπαγορεύεται από την ανάγκη πιστής καταγραφής της πραγματικότητας. Συχνά περιορίζεται η περιγραφικότητα του χρώματος και γίνεται αυθαίρετα η χρήση του, οι μορφές αποδίδονται με σχηματική απλοποίηση ή και με αφαιρετικά στοιχεία, η αίσθηση του βάθους δεν υπακούει αυστηρά στους προοπτικούς κανόνες, και ετερόκλητα στοιχεία συνυπάρχουν στην ίδια σύνθεση με σουρεαλιστική διάθεση. Κύριος γνώμονας των θεματικών και μορφοπλαστικών του επιλογών είναι ο συγκερασμός της πραγματικότητας και του ονείρου, η ποιητική μετάπλαση χώρων και καταστάσεων οικείων. Σύμφωνα με την άποψη του καλλιτέχνη Νίκου Στεφάνου :«…Τα αρχαία δωμάτια. Τα ακατοίκητα τοπία. Οι φανταστικές παραλίες με τα σφαλιστά κτίρια και τις φυτεμένες βάρκες στην άμμο, που δεν θα ανθίσουν. Τους καπνούς και το άσπρο με δειλινά χρώματα θέλω να περιγράψω. Τον ονειρικό κόσμο με την ζωγραφική. Και τις ακινητοποιημένες εικόνες, την αναμονή για έναν επισκέπτη που ποτέ δεν θα έρθει. Καρτερία ενός κόσμου που τους ήχους των χρωμάτων του αφουγκραζόμαστε στους ελαφρούς παφλασμούς της ακρογιαλιάς. Εκεί μου αρέσει καθισμένος να ονειροπολώ αγναντεύοντας τον ξενοικιασμένο ορίζοντα περιμένοντας ένα σύννεφο να μου μιλήσει.Η σιωπή στα έργα θέλω να διεκδικεί την προτεραιότητα. Οι τεντωμένες καμινάδες που επιτηρούν το περιβάλλον και το μοναχικό δένδρο που γίνεται σύμβολο της ζωντανής παρουσίας της φύσης. Ότι επιχειρείς να περιγράψεις με σχήματα και χρώματα σε οδηγεί στην έκφραση . Όταν τελειώσει το έργο καταλαβαίνεις πως ακολούθησες τη μυστική φωνή που την έχουν ταΐσει οι συγκινήσεις των ματιών σου γι αυτό που διάλεξες να ζωγραφίσεις».
Βιογραφικό:
Ο Νίκος Στεφάνου (1933-2025) γεννήθηκε στον Πειραιά .Υπήρξε σκηνογράφος, ζωγράφος και κεραμίστας. Από τα 17 του χρόνια εργάζoνταν στο θέατρο ως ζωγράφος στην εκτέλεση σκηνογραφιών για το ελεύθερο θέατρο της Αθήνας, την Λυρική σκηνή και το Εθνικό Θέατρο, αλλά και για κινηματογραφικές παραγωγές. Το 1960, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές θεάτρου στο Παρίσι, ενώ συγχρόνως παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας στην Ecole des Beaux-Arts. Έχει εργαστεί για τη ζωγραφική θεάτρων στο Παρίσι (Opera, Opera Comique, Odeon Chatelet) στη Βιέννη (Staatsoper, Volksoper) και στο Μόναχο. Φιλοτέχνησε τα σκηνικά και τις ενδυμασίες για παραστάσεις των θεάτρων Oxford Play House και Round House του Λονδίνου. Έχει συνεργαστεί με όλες τις κρατικές σκηνές Εθνικό Θέατρο ΕΛΣ ΚΘΒΕ κτλ.) και πολλούς θιάσους ελεύθερου θεάτρου. Μέχρι το 1970 είχε την απόλυτη ευθύνη του σχεδιασμού των κατασκευών και της ζωγραφικής εκτέλεσης των σκηνογραφιών όλων των έργων που παρουσιάστηκαν στην Εθνική Λυρική Σκηνή και στο Εθνικό Θέατρο. Οι σκηνογραφικές του δημιουργίες διακρίνονται για τη λιτότητα των εκφραστικών μέσων και τις περιορισμένες κατασκευαστικές απαιτήσεις. Με ευτελή υλικά (χαρτί, ξύλο) δημιουργεί, στην ουσία, μια ζωγραφική σε τρεις διαστάσεις, όπου συνδυάζονται με φαντασία, και παρακολουθώντας πάντοτε τις δραματουργικές ανάγκες του έργου, στοιχεία ρεαλιστικά, αφαιρετικά και κονστρουκτιβιστικά. Δεν επιχειρεί να πείσει για το ρεαλισμό του χώρου που αναπλάθει. Αντίθετα, ενδιαφέρεται να υποβάλει έναν κόσμο αλλιώτικο, όπου ο θεατής μπορεί, έστω και για λίγο, να βιώσει το όνειρο και το μύθο.Από το 1962 περίπου και μέχρι το 1967 εγκαταστάθηκε και δούλεψε, μαζί με τον Αλέκο Φασιανό και τον Βασίλη Σπεράντζα, στο κοινό τους ατελιέ στην Καλλιθέα. . Με παρότρυνση του, δημιουργήθηκε ένας καλλιτεχνικός πυρήνας, από τον ίδιο και τους Α.Φ και Β.Σ. Οι τρεις καλλιτέχνες δούλεψαν για μία περίπου δεκαετία στο περίφημο, ατελιέ στην Καλλιθέα, όπου μέχρι τότε δούλευε μόνος ο ζωγράφος Α. Κέπετζης .Ο κοινός αυτός χώρος εργασίας και συνάντησης επηρέασε σημαντικά όχι μόνο τη δουλειά των τριών καλλιτεχνών, αλλά και άλλων συναδέλφων τους κατά την περίοδο ’60-70.Από πολύ νωρίς, παράλληλα με τη δουλειά του στο θέατρο, ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Τα εργοστάσια, με τις καμινάδες τους και τους καπνούς τους, αποτελούν μνήμες και συγκινήσεις των παιδικών χρόνων, από τις επισκέψεις του στο Γκάζι, χώρο εργασίας του πατέρα του, και κυριάρχησαν στα πρώτα του έργα, αλλά και μέχρι σήμερα εμφανίζονται στις δημιουργίες του ως αυτοτελές θέμα ή μεταπλασμένα, ενσωματώνονται ως θραύσματα σε άλλες συνθέσεις.
Έχει παρουσιάσει έργα του ζωγραφικής και κεραμικής σε ατομικές («Άστορ», 1964 «Βουρκαριανή», Κέα, 1989, 1991, 1999 Art Athina «Σκουφά», 1994 «Αστρολάβος», Σπέτσες, 1998) και έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις (Galerie «3+1», Παρίσι, 1968 FIAC, Παρίσι, 1995 «Anny Balta», Θεσσαλονίκη, 1997 «Έρσης», 1997 Πινακοθήκη Πιερίδη, 1997 «Ειρμός», Θεσσαλονίκη, 1997 Πειραιάς, 1998). Έχει πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Για πολλά χρόνια έζησε και εργάστηκε στο Παρίσι, έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές και κρατικές συλλογές στην Ελλάδα και τη Γαλλία. Η τελευταία μεγάλη αναδρομική του έκθεση οργανώθηκε το 2010 στο Μουσείο Μπενάκη.
Ταυτότητα Εκδήλωσης :
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή 11:30 – 15:00 & 17:30 – 20:30 | Σάββατο 11:30 – 15:00
Πληροφορίες: Τηλ.: 2107220231
About the Author
