- «Ημέρα Αποκάλυψης»: Με πρωταγωνίστρια την εξαιρετική Emily Blunt, η νέα ταινία του Steven Spielberg είναι ένα παραμύθι ενηλικίωσης, πίστης και ενσυναίσθησης για έναν κόσμο που έχει ξεχάσει να… ακούει!
Κωνσταντίνος Δεσποτάκης
Σε μία ιδιαίτερα κυνική εποχή που ο κινηματογράφος προσπαθεί να μας δείξει όλες τις διαβαθμίσεις του γκρι ανάμεσα στο μαύρο (το κακό) και το άσπρο (το καλό), η νέα ταινία του Steven Spielberg «Ημέρα Αποκάλυψης» με έκανε να νοσταλγήσω την εποχή των μεγαλόκαρδων blockbuster και να αναρωτηθώ αν είμαστε έτοιμοι σήμερα για να αποδεχθούμε ένα τέτοιο θέαμα. Πώς το κοινό θα αντιδράσει σε μία τέτοια ιστορία που μας γυρίζει στις πιο αθώες εποχές των 70s και των 80s; Θα το πάρει στα σοβαρά;
Η επιστροφή του μεγαλύτερου παραμυθά του Σινεμά σηματοδοτείται από αυτό το αίσθημα δέους και παιδικής αθωότητας που χαρακτηρίζει το έργο του, αλλά έλειπε από τον σύγχρονο κινηματογράφο. Ίσως, επειδή και ο ίδιος μετά την 11 Σεπτεμβρίου ασχολήθηκε με πιο “σκοτεινές” θεματικές και μπήκε σε διαφορετικά κινηματογραφικά μονοπάτια. Όμως, κανείς δεν βρέθηκε να καλύψει αυτό το κενό. Ακόμα και οι περιπέτειες με υπερήρωες -σε μία βαθύτερη ανάγνωση- μπορούν να θεωρηθούν ως αφηγήσεις για το γεγονός που σημάδεψε την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας. Έτσι, το μεγαλόκαρδο blockbuster χάθηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και πιστεύαμε πως δύσκολα θα επιστρέψει.
Το «Ημέρα Αποκάλυψης», όμως, προσπαθεί να κάνει αυτό ακριβώς. Ο Steven Spielberg, πλησιάζοντας τα 80 πλέον, φαίνεται να έχει ξανά ανάγκη να πιστέψει στην ανθρωπότητα και, ειδικά, σε μία περίοδο μεγάλων αναταραχών και διχασμού. Η ταινία έρχεται να ολοκληρώσει μία άτυπη τριλογία επιστημονικής φαντασίας που ξεκίνησε με το «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» και συνεχίστηκε στο «ET» με τις θεματικές να ξεπερνάνε την απλή επαφή των ανθρώπων της Γης με τους εξωγήινους.
Μάλιστα, στο νέο του έργο ο μεγάλος αμερικανός σκηνοθέτης δεν περιορίζεται στο είδος αυτό, καθώς η ταινία λειτουργεί περισσότερο σαν μία ταινία καταδίωξης που έχει στοιχεία επιστημονικής φαντασίας. Αυτό γίνεται εμφανές ήδη από το πρώτο πλάνο που μας πετάει κατευθείαν στη μέση της ιστορίας. Σε μία σεκάνς, που άλλες “λιγότερες” ταινίες θα έφταναν στην δεύτερη πράξη τους ή και αργότερα.
Εκεί συναντάμε τον Daniel Kellner (Josh O’Connor), ο οποίος βρίσκεται στο στόχαστρο μίας μυστηριώδους οργάνωση, που διοικείται από τον Noah Scanlon (Colin Firth), μετά την κλοπή κρατικών μυστικών. Η οργάνωση έχει απαγάγει την κοπέλα του Jane (Eve Hewson) και ο ίδιος προσπαθεί να την πάρει πίσω. Ταυτόχρονα, στο Κάνσας μία μετεωρολόγος, η Margaret Fairchild (Emily Blunt), αρχίζει να βιώνει ανεξήγητα φαινόμενα. Οι δύο ιστορίες θα συγκλίνουν σε ένα μυστήριο που ξεπερνάει τα ανθρώπινα όρια.
Το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο του «Ημέρα Αποκάλυψης» μου φάνηκε να είναι το πιο άνισο. Ο Spielberg και ο συχνός συνεργάτης του, David Koepp, προσπαθούν να γεμίσουν το σενάριο όσο περισσότερο γίνεται για να χτίσουν τους βασικούς τους χαρακτήρες, αλλά και να διατηρήσουν την περιέργεια του κοινού για το τι συμβαίνει. Αυτό αρκετές φορές τους κάνει να υποπέσουν σε σεναριακές ευκολίες, αλλά και λίγο πιο κλισέ διαλόγους.
Ωστόσο, η ταινία καταφέρνει να σε κρατήσει και να σε ανταμείψει μετά τη συνάντηση των δύο χαρακτήρων. Εκεί ξεκινάει και το ταξίδι προς την αλήθεια με τις θεματικές να ξετυλίγονται μπροστά σου, ενώ ταυτόχρονα ο μεγάλος σκηνοθέτης μας δείχνει πως το blockbuster μπορεί να διασκεδάζει ταυτόχρονα με το να φυτεύει ιδέες στο μυαλό σου. Ο Spielberg, μάλιστα, αποδεικνύει γιατί είναι ένας από τους καλύτερους δημιουργούς που έχουν περάσει ποτέ από τον κινηματογράφο.
Με την «Ημέρα Αποκάλυψης» επιστρέφει στο Σινεμά που αγαπήσαμε βάζοντας τα παιδιά του «ET» να είναι ενήλικες πλέον και να τους βλέπουμε να πιστεύουν ξανά. Δεν πιστεύουν μόνο στις εκπλήξεις που κρύβονται στο διάστημα, αλλά και στην ίδια την ανθρωπότητα. Η ταινία υποστηρίζει πως η ενσυναίσθηση είναι αυτή που θα βοηθήσει τους ανθρώπους και αυτό είναι το μεγαλύτερό μας όπλο σε ό,τι και να έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
Δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο μέσο για να περάσει αυτό το μήνυμα από τη μαγευτική ερμηνεία της Emily Blunt. Η ίδια καταφέρνει να σωματικοποιήσει αυτό που θέλει να περάσει η ταινία στο κοινό της και κλέβει την παράσταση. Ελπίζουμε να μην ξεχαστεί όταν φτάσει η περίοδος των βραβείων!
Ταυτόχρονα, βάζει στο κάδρο τη διαμάχη της πίστης με την επιστήμη και τη σημασία των μέσων μαζικής ενημέρωσης για την αποκάλυψη της αλήθειας. Ο Spielberg φαίνεται να πιστεύει σε αυτές τις δομές και τους ανθρώπους που τις συγκροτούν χωρίς να αποδοκιμάζει καμία. Ίσως, να θέλει να μας πει πως μέσα από αυτές μπορούμε να εξετάσουμε και να εξηγήσουμε καλύτερα τον κόσμο γύρω μας, αλλά και το αχανές σύμπαν μέσα στο οποίο ζούμε.
Ναι, υπάρχουν στιγμές που η «Ημέρα Αποκάλυψης» μοιάζει αρκετά απλοϊκή ή επιστρέφει σε έναν τρόπο κινηματογράφισης και οπτικοποίησης της ιστορίας που σήμερα φαντάζει παλαιομοδίτικος. Ο Colin Firth ακροβατεί -και σε πολλές στιγμές γέρνει- προς την καρικατούρα ενός κακού της Disney και το σενάριο έχει αρκετό exposition. Ωστόσο, λειτουργεί απίστευτα καλά ως ένα παραμύθι για όλη την οικογένεια που έχει βαθύτερους στόχους.
Η ταινία τελειώνει με τη λέξη «Listen» (σ.σ. «Άκου») και, ίσως, εκεί να βρίσκεται ο πυρήνας της. Σε έναν κόσμο που συνεχώς έχει κάτι να πει, ο Αμερικανός δημιουργός μας προτρέπει να κάνουμε κάτι πολύ πιο δύσκολο: να ακούσουμε. Τον συνάνθρωπό μας, εκείνους με τους οποίους διαφωνούμε και όσους έχουν κάτι να μοιραστούν. Ίσως αυτός να είναι ο τρόπος για να βρούμε ξανά κοινό έδαφος.
Spielberg, μας είχε λείψει αυτό το Σινεμά!
Πηγή:neolaia.gr
About Post Author
