Κάνε κοπάνες, τατουάζ, κάνε και τρύπα στη μύτηΜόνο μη φέρεις, παιδί μου, ποτέ φασίστα στο σπίτι… Στις 28 Οκτωβρίου του 1940, η Ελλάδα περνά στη σωστή πλευρά της ιστορίας, παρά την ιδεολογική συγγένεια του Ιωάννη Μεταξά με τους ηγέτες των δυνάμεων του Άξονα. Η μάχη με το τέρας του φασισμού από τότε είναι διαρκής και δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια απαιτεί μεγαλύτερη επαγρύπνηση. Το χρωστάμε στην ιστορία μας, στον Παύλο, στον Λουκμάν, στους εαυτούς μας και στους επόμενους. Το τραγούδι αποτελεί πάντα πανίσχυρο όπλο απέναντι στο σκοτάδι, την ασχήμια και τη βαρβαρότητα. Η «Ανοιχτή Επιστολή» γράφτηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2020, αμέσως μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής. «Γυρίζοντας από τη συγκέντρωση στο Εφετείο προς το σπίτι, παρατηρώντας τις ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών, παρά τη συγκίνηση και την ανακούφιση καταλάβαινα ότι δεν έχουμε ξεμπερδέψει. Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί που κρεμάνε τις σημαίες με την Ελλάδα; Πόσο τη σέβονται; Πόσο την τιμούν; Τι γνωρίζουν από την ιστορία αυτής της χώρας; Τέσσερις σελίδες σκέψεις κι άλλη μια με απεύθυνση στην κόρη μου ακολούθησαν μόλις ξεκλείδωσα την πόρτα» Π.Κ. Ακούστε το τραγούδι και δείτε το video lyric στο YouTube: ΕΔΩ Στίχοι – μουσική – ερμηνεία: Παντελής ΚυραμαργιόςSound design, ενορχήστρωση, παιξίματα, ηχογράφηση, μίξη, επιμέλεια βίντεο:Βάιος ΠράπαςMastering : Κυριάκος Κυριακού Στίχοι Απ’ το μπαλκόνι σου κρεμάς μια γαλανόλευκη σημαίαΝα μια πράξη γενναία και τι εικόνα ωραίαΔηλαδή αγαπάς την Ελλάδα και τιμάς την Ελλάδα,Μα πότε διάβασες, θυμάσαι, έναν ποιητή τελευταία;Ξέρεις, τον Βάρναλη, τον Ρίτσο, τον Ελύτη…Μήπως σ’ αρέσουν τα αρχαία; Θα ‘χεις βιβλία στο σπίτιΘαυμάζεις τόσο τον Επίκουρο ή τον Πλάτωνα;Οι εγκυκλοπαίδειες στοίβες στο πάτωμα, ε;Μήπως γουστάρεις Ηράκλειτο;Όχι μεγάλε! Το μυαλό σου είν’ άπλυτοκαι το ξεπλένεις με δήθεν εθνικές υπερηφάνειεςγια μια πατρίδα που θα πρόδιδεςαν άκουγες τις πρώτες καμπάνες Στη Μυτιλήνη δεν αφήνεις μια βάρκα να δέσειτο προσωπείο το ανθρώπινο που φοράς έχει πέσειΜία γυναίκα γκαστρωμένη είναι μέσαΜωρά παιδιά. ΜΩΡΑ ΠΑΙΔΙΑ και μεγάλοικι εσύ έναν βόθρο ξερνάς που ‘χεις κρυμμένο στο κεφάλι Μετά σε δυο φοιτητριούλες κάνεις γελοίο καμάκικαι δίχως τύψεις γυρνάς στο αυθαίρετό σου σπιτάκινα φας ζεστό το φαγητό σου αφού κάνεις τον σταυρό σουκαι στων παιδιών σου τη μαμά μιλάς με βίαΔεν είναι η μπύρα σου κρύα Λες, ένα πρεζάκι απεγνωσμένο στο μαγαζί σου μπουκάρεικρατάς στα χέρια σου φτυάρι με ζήλο σκάβεις τον τάφο τουΚι ύστερα αναρωτιέσαι τι έκανε ένα δεκαπεντάχρονο στα Εξάρχεια.Η ομάδα εκείνο το βράδυ ήτανε άθλιαΚαι ο οξύθυμος Παύλος έκανε πάλι καυγάμε εκείνα τα παιδιά που ‘χαν προηγούμενακαι κάπως ξαφνικά βρέθηκε ένα μαχαίριστου δολοφόνου το χέρι και λες πως ήταν “Η κακιά η στιγμή” Δε συμφωνείς με τις εκτρώσεις, είναι αθώες ψυχέςΠονάνε λίγο οι αρθρώσεις κι έχεις γεμίσει πληγέςαπ’ τα σκαλιά που ανεβαίνεις μπουσουλώντας στην ΤήνοΞεχνάς το αγόρι εκείνο που είχε μπει στο λεωφορείο χωρίς να πάρει εισιτήριο Ψάχνεις για θύμα εξιλαστήριο και βρίσκεις πάντα τον ξένοΦίλε μου σ’ έχω χεσμένοΓιατί αν παίζει καλή μπάλα ο ξένος δεν είναι εχθρός, ο ξένος είναι ΘεόςΠαίρνεις φανέλα στον γιο σου με όνομα ξένου στην πλάτηΜα όταν τον βάζεις στο κρεβάτι για παραμύθι του λεςότι οι ξένοι μας κλέβουν τις πιο καλές δουλειέςΚαι διαδηλώνεις στου σχολείου την αυλήνα μη φοιτήσουν προσφυγάκια εκείμην αλλοιώσουν τον ιερό πολιτισμόΜάγκα μου, θα τρελαθώ! Εσύ που κάνεις ξαφνικά τον νταήΠου όταν λες θέατρο εννοείς Σεφερλήκαι περιμένεις πότε θα πληρωθείςνα πας μπουζούκια πάλι να εκτονωθείςΠου έχεις πήξει σε Τατιάνα και Πάνιακι η πολιτισμική είναι η πιο μεγάλη σου ορφάνια Αντιμετώπισε λοιπόν τον εαυτό σουκαι δες ποιος είναι αληθινά ο εχθρός σουΚοίταξε γύρω τι συμβαίνει κι αν αξιοπρέπεια σου μένειίσως ξεφύγεις απ‘ την τόση σαπίλα. Κι άκου, ξεφτίλα! Κόψε επιτέλους τις μπούρδες για τρομερές συνομωσίεςγιατί οι τύποι σε γαμάνε με τις δικές σου ευλογίεςΠαλιά παιζόταν το παιχνίδι αλλιώςΤις χούντες έβγαζε μπροστά ο στρατόςΤώρα ο στρατός είσαι εσύ γιατί εσύ τους ψηφίζειςκι όσο θα σπέρνεις σκατά τόσο σκατά θα θερίζεις Κλέβουν το σπίτι σου μέρα μεσημέρικι εσύ κοιτάς με το ποντίκι στο χέριΚι όταν η νύχτα θα ‘ρθει θα τους πετύχεις ξανάγιατί συχνάζετε στα ίδια μαγαζιάΑυτοί θα τρώνε τα λεφτά σουο Σφακιανάκης θα παίζει κι εσύ θα ιδρώνεις στριμωγμένος στο πίσω τραπέζι Έχω χαλάσει τόσο χρόνο να μιλάω σε ντουβάριΣαν εξωγήινος μ’ ακούς κι ούτε που παίρνεις χαμπάριμα τα ντουβάρια είναι πολλά, κάνουν τον κόσμο φυλακήΜέσα σ΄ αυτή τη φυλακή ήρθες χαρά μου εσύΚαι σου χρωστάω μια συγγνώμη που δεν βρήκα τρόπο ακόμηνα ομορφύνω το τοπίο Είναι αστείο… Σαν δεσμοφύλακας γυρνάω και συχνά σε διατάζωκι όσο εσύ δεν ακούς πιο δυνατά εγώ φωνάζωΌμως να ξέρεις, πως κρυφά γελάω και νιώθω καλάγιατί η ανυπακοή είναι στα αλήθεια αρετή Δεν με ενδιαφέρει η διαγωγή σου αν θα ‘ναι κοσμιοτάτηΘέλω ποτέ να μην ξεχνάς πως έχεις δυο φτερά στην πλάτηΠέτα ψηλά και με θάρρος για να σηκώνεις το βάροςπου έχει η γνώμη. Πέτα με τόλμη Κι όταν θα μπεις στην εφηβεία και θα σε περιορίζωνα ‘ξέρεις πάντα θα ‘μαι εδώ στα αλήθεια να σε στηρίζωΚάνε κοπάνες, τατουάζ, κάνε και τρύπα στη μύτηΜόνο μη φέρεις, παιδί μου, ποτέ φασίστα στο σπίτι… About Post Author Μιράντα Σπυρίδη See author's posts Post navigation Η Μαρία Κουτσουρλή ερμηνεύει τα “Σύνορα” (νέο τραγούδι) ”Με μια αναπνή” από την Lou is (νέο τραγούδι)
