Η ιστορία του “Everybody” της Madonna

του Κώστα Παυλικιάνη

Το «Everybody» περιλαμβάνεται στον δίσκο «Madonna», που κυκλοφόρησε το 1983.

Πρόκειται για ένα post-disco/R&B/electro τραγούδι, το ένα από τα πέντε τραγούδια του πρώτου δίσκου της Madonna που έγραψε αποκλειστικά η ίδια η Madonna (τα άλλα είναι τα «Lucky Star», «Burning Up», «I Know It» και «Think Of Me»). Οι στίχοι του είναι απλοί και αντανακλούν ένα μήνυμα ενότητας και συμπερίληψης, καθώς παροτρύνει τον κόσμο να ανέβει στην πίστα και να απολαύσει τη μουσική, ενθαρρύνοντας τον χορό και την αυτοέκφραση και αφήνοντας πίσω τις αναστολές.

Γεννημένη στις 16 Αυγούστου του 1958, η Madonna Louise Veronica Ciccone – ευρέως γνωστή ως Madonna- ήταν το τρίτο από τα έξι παιδιά και η πρώτη κόρη του Ιταλού μετανάστη και μηχανικού Silvio «Tony» Ciccone και της χορεύτριας Madonna Fortin. Μεγάλωσε με καθολικές αρχές στα προάστια του Detroit, στο Michigan, και είχε από την αρχή της ζωής της σκοπό να ξεχωρίσει. Σημαδεύοντας ανεπανόρθωτα τη ζωή της ο θάνατος της μητέρας της που πέθανε από καρκίνο, η Madonna ένιωσε από τη νηπιακή της ηλικία την ανάγκη να βρίσκεται με άλλους ανθρώπους και να αφήσει μια για πάντα πίσω της τη μελαγχολία που την κατέκλυσε μετά από αυτό το τραγικό συμβάν.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, δούλευε για να αρχίσει τη μουσική της καριέρα στη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε ως drummer στο συγκρότημα Breakfast Club, με επικεφαλής τον Dan και τον Ed Gilroy, αλλά έφυγε το 1980 μετά από μια διαμάχη με τον Dan. Στη συνέχεια σχημάτισε ένα νέο συγκρότημα, τους Emmy & The Emmys, με τον drummer και πρώην σύντροφό της, Stephen Bray. Στα τέλη του 1980, η Madonna και ο Bray ζούσαν μαζί σε ένα στούντιο όπου κάνανε πρόβες και όπου δημιούργησαν μία demo κασέτα με τέσσερα χορευτικά κομμάτια, συμπεριλαμβανομένου του «Everybody», όπου όλα τα όργανα (μπάσο, drums και keyboards) τα έπαιξε ο Stephen Bray. Όμως την επόμενη χρονιά η Madonna ήταν μόνη της ελπίζοντας να υπογράψει συμβόλαιο ως σόλο καλλιτέχνης. Το 1981, προσέλαβε τη manager Camille Barbone της Gotham Records αλλά η συνεργασία έληξε γρήγορα λόγω δημιουργικών διαφορών -η Gotham ήθελε έναν ήχο rock and roll, ενώ η Madonna προτιμούσε τη χορευτική και disco μουσική.

Μην έχοντας δισκογραφικό συμβόλαιο, η Madonna άρχισε να προωθεί η ίδια την κασέτα επισκεπτόμενη νυχτερινά κέντρα και παρακαλώντας τους DJs να παίξουν τα τραγούδια της. Εκείνη την περίοδο, ο DJ Mark Kamins έφτιαχνε το όνομά του παίζοντας τραγούδια της Motown, James Brown, σκληρή R&B και όχι μόνο, σε διάφορα club στο κέντρο της Νέας Υόρκης, όπως το Trax, το Mudd Club, το Peppermint Lounge και το Danceteria. Το 1981, κατά τη διάρκεια μιας σαββατιάτικης ολονυχτίας στο Danceteria, παρατήρησε μία από τους τακτικούς θαμώνες του club, μία 23χρονη με αυτοπεποίθηση, της οποίας οι χορευτικές κινήσεις πάντα φαίνονταν να προσελκύουν ένα πλήθος ακολούθων. Αυτή η κοπέλα συστήθηκε ως Madonna και έδωσε στον DJ την κασέτα με το demo που περιλάμβανε το «Everybody». Το τραγούδι τράβηξε την προσοχή του Mark Kamins για τον πιασάρικο, χορευτικό ρυθμό του κι έτσι ο DJ έπαιξε την ακυκλοφόρητη, και μάλλον απλή, εκδοχή του τραγουδιού. Η θετική ανταπόκριση του κοινού τον οδήγησε να της υποσχεθεί ότι θα τη βοηθήσει να εξασφαλίσει ένα δισκογραφικό συμβόλαιο.

Mark Kamins: Το άκουσα και το βρήκα υπέροχο. Μου άρεσε και άρεσε και στην πίστα.

— — —

Όπως πολλοί επιδραστικοί DJs της εποχής, συμπεριλαμβανομένων των François Kevorkian και Shep Pettibone, ο Kamins έκανε remix στα κομμάτια για την πίστα αλλά είχε σκοπό να γίνει κανονικός παραγωγός. Δεδομένου ότι ήταν σύμβουλος συνεργαζόμενος με την Island Records, έπαιξε το «Everybody» στον Chris Blackwell, αλλά ο ισχυρός άνδρας της Island Records απέρριψε τη Madonna.

Ο Kamins και ο ηχολήπτης Butch Jones μόλις είχαν τελειώσει μία χορευτική μίξη του «Big Business» για το E.P. του David Byrne «3 Big Songs», στο οποίο αναδιαμόρφωσαν τα πιο ρυθμικά αποσπάσματα από τη μουσική επένδυση που είχε συνθέσει ο ηγέτης των Talking Heads για το project της χορογράφου Twyla Tharp «The Catherine Wheel». Νιώθοντας ότι δεν είχε τίποτα να χάσει, ο Kamins έπαιξε το «Everybody» στον Michael Rosenblatt, στέλεχος της Sire Records, ο οποίος εντυπωσιάστηκε και πήγε την κασέτα στον προϊστάμενό του, Seymour Stein, ο οποίος είχε υπογράψει στο παρελθόν τους Ramones, τους Talking Heads και τους Undertones. Παρόλο που ανάρρωνε από χειρουργική επέμβαση, ο Stein άκουσε την κασέτα όσο ήταν κλινήρης στο νοσοκομείο και διαισθάνθηκε κάτι ξεχωριστό. Εντυπωσιασμένος υπέγραψε γρήγορα συμβόλαιο με τη Madonna για δύο singles των 12 ιντσών, προσφέροντας 15.000 δολάρια για το καθένα, ενώ την καθιστούσε υπεύθυνη για το κόστος της ηχογράφησης.

Michael Rosenblatt (στέλεχος της Sire Records): Ο καλύτερός μου φίλος εκείνη την εποχή ήταν ο Mark Kamins, ο οποίος ήταν ο DJ στο Danceteria Παρασκευή και Σάββατο βράδυ. Και μου είπε για ένα κορίτσι που ερχόταν συνέχεια προσπαθώντας να τον πείσει να παίξει το demo της -κάτι που δεν ήθελε. Αλλά μου είπε ότι αυτό το κορίτσι ήταν απίστευτα σέξι, οπότε προσπαθούσα να την παρακολουθώ. Ένας φίλος μου μόλις είχε υπογράψει συμβόλαιο με ένα συγκρότημα που ονομαζόταν Wham! Ήταν έτοιμοι να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους single, αλλά πριν το κυκλοφορήσουν, ο φίλος μου ήθελε να δούνε την σκηνή των club της Νέας Υόρκης. Έτσι, ένα Σάββατο βράδυ βγήκα έξω με τον George Michael και τον Andrew Ridgeley, πηγαίνοντάς τους σε διάφορα κλαμπ. Και βρισκόμαστε στο Danceteria, στο μπαρ του δεύτερου ορόφου, όπου ο Mark Kamins ήταν ο DJ. Και είδα αυτό το κορίτσι να διασχίζει την πίστα και να πλησιάζει τον DJ και είπα στον εαυτό μου, «Αυτό πρέπει να είναι το κορίτσι για το οποίο μιλάει ο Mark». Έτσι, πλησίασα, συστήθηκα και αρχίσαμε να μιλάμε. Τη Δευτέρα, στο τέλος της ημέρας, η Madonna και ο Mark εμφανίστηκαν στο γραφείο μου και μου έπαιξαν το demo της, το οποίο ήταν καλό. Δηλαδή, δεν ήταν και τόσο καταπληκτικό, αλλά ήταν καλό. Αλλά αυτό που συνέβη ήταν ότι αυτό το κορίτσι που καθόταν στο γραφείο μου ακτινοβολούσε απλώς μια αστρική δύναμη. Πάντα κάνω αυτή την ερώτηση -και εξακολουθώ να κάνω με κάθε καλλιτέχνη που με ενδιαφέρει: «Τι θέλεις; Τι ψάχνεις;». Τη ρώτησα:

– Τι αναζητάς σ’ αυτό;

Η λάθος απάντηση είναι: «Θέλω να βγάλω την τέχνη μου προς τα έξω», επειδή αυτή είναι μια επιχείρηση. Η καλύτερη απάντηση ήταν αυτή που μου έδωσε η Μαντόνα, η οποία είπε:

– Θέλω να κυβερνήσω τον κόσμο!

Και σκέφτηκα ότι αυτή είναι μια απίστευτη απάντηση. Το επόμενο βήμα ήταν να υπογράψει. Πήγα να δω τον Seymour, του έπαιξα το demo, του είπα τα πάντα για κείνη, ότι είναι μια φοβερή star και πρέπει να την υπογράψουμε. Είπα στη Madonna:

– Πρέπει να φέρεις κάποια ταυτότητα γιατί δεν πιστεύω ότι σε λένε Madonna.

– Για τι πράγμα μιλάς;

– Απλά, είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Είναι… τέλειο!

Και ήρθε την επόμενη μέρα με το διαβατήριό της. Ακούσαμε ξανά τη μουσική και η Madonna γοήτευσε τον Seymour απίστευτα. Ήξερε ότι ήταν τόσο κοντά στο να κλείσει μια συμφωνία και αυτός ήταν ο τύπος που θα το έκανε να συμβεί. Αν σκεφτεί κανείς αυτό το είδος, δεν είχε συμβεί ακόμα. Υπήρχε η disco, υπήρχε και η new wave. Και δεν υπήρχε τίποτα στη μέση, καταλαβαίνετε τι εννοώ; Οπότε κανείς δεν ενδιαφερόταν. Ίσως και επειδή δεν είχε manager ή νομικό εκεί έξω να την λανσάρει. Ήταν απλώς αυτή η κοπέλα του club. Και ήταν ο Seymour που υπέγραψε τη Madonna. Ήταν απλό. Δεν υπήρχε πόλεμος προσφορών. Κανείς άλλος δεν ήθελε να την υπογράψει. Ξεκάθαρα, εύκολα και φθηνά. Είχες αυτό το κορίτσι, που προερχόταν από την σκηνή του new wave, να κάνει χορευτική μουσική. Σκέφτηκα ότι αν το κάναμε σωστά, θα μπορούσαμε να προσελκύσουμε πολύ κοινό. Θα προσελκύαμε τα παιδιά του new wave, τους pop και τη χορευτική κοινότητα. Θα μπορούσαμε να τους φέρουμε όλους.

Η συνάντηση της Madonna με τον πρόεδρο της Sire Records, Seymour Stein, έχει γίνει θρύλος, αφού η συνάντηση αυτή έγινε όταν ο Stein ήταν κλινήρης σε νοσοκομείο. Ο Stein ενθουσιάστηκε με το υλικό της Madonna και ενέκρινε την κυκλοφορία του πρώτου της single.

Seymour Stein: Στα μέσα του 1982, άρχισα να έχω πόνους στο στήθος. Νόμιζα ότι θα πάθαινα καρδιακή προσβολή, οπότε δεν έχασα χρόνο να δω έναν γιατρό. Ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα έδειξε ότι η τρύπα μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς κοιλίας είχε μολυνθεί. Η σπάνια πάθησή μου είχε όνομα: υποξεία ενδοκαρδίτιδα. Τα καλά νέα, ωστόσο, ήταν ότι μπορούσε να διορθωθεί με εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς. Με έβαλαν κατευθείαν στο νοσοκομείο Lenox Hill για τέσσερις εβδομάδες με ορό πενικιλίνης για να εξαφανιστεί η λοίμωξη προτού αποφασίσουν τι θα κάνουν με την παραμόρφωση. Και εκεί ακριβώς, λυπώντας τον εαυτό μου σ’ εκείνο το κρεβάτι που πιάνεται ο κώλος σου, μπήκε το δισκογραφικό αντίστοιχο της Florence Nightingale. Ναι, το μαντέψατε, δεν ήταν στην πραγματικότητα νοσοκόμα, αν και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν οι τραγουδιστές είναι θεραπευτές της πίστης. Η σειρά των γεγονότων που έφεραν τη Madonna στο κρεβάτι του νοσοκομείου μου ξεκίνησε μήνες νωρίτερα, όταν ο Mark Kamins άρχισε να πετάει υπονοούμενα. Το Danceteria ήταν ακόμα το νούμερο ένα club στο κέντρο της πόλης και ο Mark αναμφισβήτητα ο καλύτερος και πιο δημοφιλής DJ της Νέας Υόρκης. Τον ακολουθούσα σε διάφορα clubs -δεν χόρευα αλλά μου άρεσε ο τρόπος που έπαιζε. Μπορούσε να αναμείξει πορτογαλική και ινδική μουσική με ό,τι συνέβαινε στην Αγγλία εκείνη την εποχή. Δυστυχώς, δεν έβγαζε αρκετά χρήματα και ήξερε ότι έπρεπε να διευρύνει τους επαγγελματικούς του ορίζοντες, αφού είχε τόσο μεγάλη ζήτηση. Του είχαμε ζητήσει να κάνει remix σε ένα σόλο κομμάτι του David Byrne με τίτλο «Big Business», αλλά ο Mark ονειρευόταν να γίνει ένας πραγματικός παραγωγός και μου ζήτησε βοήθεια. Μια μέρα είπε:

– Θέλω να γίνω παραγωγός. Άσε με να συνεργαστώ με έναν από τους νέους σου καλλιτέχνες.

– Δεν μπορώ να το κάνω αυτό, Mark. Δεν έχεις ιστορικό.

Του είπα ευθέως ότι κανένας μεγάλος καλλιτέχνης δεν θα ρίσκαρε ποτέ να συνεργαστεί με έναν μη αποδεδειγμένο παραγωγό, ακόμα κι αν ήταν ο πιο μοντέρνος DJ της Νέας Υόρκης. Όπως όλοι οι άλλοι, θα έπρεπε να κερδίσει τη φήμη του βρίσκοντας άγνωστους ανθρώπους και κάνοντάς τους να ακούγονται σαν αστέρες. Του είπα:

– Γιατί δεν μου φέρνεις έναν καλλιτέχνη; Τότε ο καλλιτέχνης θα σου είναι υπόχρεος.

Του έδωσα 18.000 δολάρια για να ηχογραφήσει demo για έξι καλλιτέχνες. Ένα βράδυ στο Danceteria, τον πλησίασε μία όμορφη χορεύτρια και του συστήθηκε. Η Madonna τον μάγεψε κυριολεκτικά και του έπαιξε ένα αυτοσχέδιο demo ενός τραγουδιού που έγραψε, με τίτλο «Everybody», και το οποίο είχε φτιάξει με έναν τύπο που λεγόταν Steve Bray. Στη συνέχεια, ο Mark ξαναδούλεψε και ανανέωσε ολόκληρο το τραγούδι από την αρχή σε ένα καλύτερο στούντιο με καλύτερους μουσικούς. Είχε μάλιστα την ευφυία να δοκιμάσει τη μίξη του στην πίστα πριν προσπαθήσει να το λανσάρει. Το πλήθος φάνηκε να ανταποκρίνεται με ενθουσιασμό, οπότε έφτιαξε αντίγραφα και ξεκίνησε να το πουλάει. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι δεν είχα ακούσει ακόμα αυτό το demo, οπότε κανόνισα με τη γραμματέα μου να στείλει την κασέτα στο νοσοκομείο Lenox Hill, όπου την έβαλα στο Sony Walkman μου. Καθώς έσταζε η πενικιλίνη στην καρδιά μου, ξάπλωσα εκεί και άκουσα την πρώτη ανακάλυψη του Mark. Είμαι σίγουρος ότι είχα τρελαθεί σε εκείνο το μικρό δωμάτιο, αλλά αμέσως ένιωσα έναν ενθουσιασμό. Μου άρεσε η μελωδία, μου άρεσε η φωνή της Madonna, μου άρεσε η αίσθηση και μου άρεσε το όνομα Madonna. Μου άρεσαν όλα και το ξαναέπαιξα. Ποτέ δεν υπεραναλύω, ούτε ρουφάω τη ζωή από οτιδήποτε απολαμβάνω ενστικτωδώς. Άπλωσα το χέρι μου και τηλεφώνησα στον Mark.

– Μπορώ να συναντήσω εσένα και τη Madonna;

Πήρε πίσω λέγοντας ότι θα περνούσαν από το νοσοκομείο εκείνο το βράδυ.

– Τί;

– Το ξέρω. Της είπα ότι ήσουν άρρωστος, αλλά το θέλει πολύ.

– Εντάξει, τα λέμε απόψε.

Και πάτησα όλα τα κουμπιά πανικού. Φορούσα βρώμικη πιτζάμα με ένα σκίσιμο στο πίσω μέρος της ποδιάς. Χρειαζόμουν ξύρισμα και ντους. Είπα στη γραμματέα μου:

– Φέρε μου ένα ζευγάρι πιτζάμες! Α, και στείλε μου μία κομμώτρια όσο πιο γρήγορα μπορείς!

Στη συνέχεια πάτησα το κουδούνι για να ζητήσω βοήθεια από νοσοκόμα.

– Κάποιος σημαντικός έρχεται. Πρέπει να πλυθώ. Μπορείς να αποσυνδέσεις αυτόν τον ορό όσο κάνω ντους;

Αλλά τα κατάφερα. Όταν εκείνο το βράδυ μπήκε μέσα η Madonna με τον Mark Kamins, μια ομάδα γυναικών με είχε ενημερώσει και με είχε τακτοποιήσει πλήρως. Όχι ότι την ένοιαζε και πολύ η δύσκολη θέση μου ή αν ήμουν σαν τη Sarah Bernhardt ξαπλωμένη σε φέρετρο. Είχε έρθει να κλείσει ένα δισκογραφικό συμβόλαιο προτού κάποιος γέρος δισκογραφικής εταιρείας τα κακαρώσει μαζί με το χέρι του που υπέγραφε επιταγές. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να κινηθεί το ένα μου χέρι ώστε να μπορέσω να υπογράψω ένα συμβόλαιο. Αυτό που είδα εκεί ήταν ακόμη πιο σημαντικό από το ένα τραγούδι που άκουσα. Είδα μια νεαρή γυναίκα που ήταν αποφασισμένη να γίνει σταρ. Ήταν ντυμένη με φθηνά πανκ ρούχα, από αυτά τα παιδιά των club που έδειχναν παράλογα παράταιρα σε έναν καρδιολογικό θάλαμο. Δεν ενδιαφερόταν καν να με ακούσει να εξηγώ πόσο μου άρεσε το demo της. Είπε:

– Το μόνο που έχεις να κάνεις τώρα, είναι να μου υπογράψεις ένα δισκογραφικό συμβόλαιο.

Έπειτα, άνοιξε την αγκαλιά της και γέλασε:

– Πάρε με, είμαι δική σου!

Χαζολογούσε κάνοντας τη Λολίτα επειδή είχα τα διπλάσιά της χρόνια. Ή ίσως όντως της χαμογελούσα σαν πορνόγερος, επειδή δεν άργησε να κόψει την ψιλοκουβέντα και να πάει αμέσως στο τελειωτικό χτύπημα. Παρατηρώντας το πίσω μέρος του κεφαλιού μου με εκείνα τα μάτια της Madonna, είπε:

– Και τώρα, δώσε μου τα λεφτά!

– Τί;

Απάντησα απότομα, κάτι που ήταν ασυνήθιστο για μένα. Κατά κανόνα, είμαι πάντα προσεκτικός όταν είμαι με καλλιτέχνες, αλλά η Madonna είχε μεγαλύτερα αρχίδια κι απ’ τους τέσσερις άντρες στο δωμάτιο μαζί. Ακουγόταν απογοητευμένη όταν μου απάντησε:

– Άκου, πες μου τι πρέπει να κάνω για να κλείσω ένα γαμημένο δισκογραφικό συμβόλαιο σ’ αυτή την πόλη!

– Μην ανησυχείς, έχεις συμβόλαιο.

Τη διαβεβαίωσα. Και με αυτή τη συζήτηση, συναντηθήκαμε επιτέλους στο ισόγειο. Η Madonna είχε μια δύναμη πάνω στους άντρες, μια δύναμη πάνω σε όλους, που νομίζω ότι ήταν πολύ νέα για να ελέγξει ή έστω να συνειδητοποιήσει. Για προφανείς λόγους, η μαγεία της δεν λειτούργησε με τον ίδιο τρόπο σε μένα, κάτι που νομίζω ότι ήταν καλό και για τους δυο μας. Αμφιβάλλω αν ήξερε ότι ήμουν ομοφυλόφιλος και το μόνο που ήξερα γι’ αυτήν ήταν η κασέτα που είχα ακούσει. Δεν είχα ιδέα ότι ήταν άφραγκη και ήλπιζα κρυφά να φύγει από το νοσοκομείο με μία επιταγή. Πολλοί άνθρωποι έχουν γράψει για τη φυσική αστρική δύναμη της Madonna και είναι απολύτως αλήθεια ότι ακόμα κι όταν ήταν εντελώς άγνωστη, γέμιζε κάθε δωμάτιο και απέπνεε μια εκθαμβωτική αύρα, στην οποία ακόμη και ένας σκληροτράχηλος βετεράνος σαν εμένα δεν ήταν άτρωτος. Της έδωσα την υπόσχεσή μου και της είπα να πάει να βγει δικηγόρο, αλλά έπρεπε ακόμα να πάρω τα χρήματα και όλες τις σφραγίδες διαβατηρίου από το Burbank, κάτι που υπό αυτές τις συνθήκες δεν ήταν δεδομένο. Η συμφωνία στην οποία ήλθαμε ήταν λιτή: η Madonna θα έπαιρνε προκαταβολή 15.000 δολαρίων ανά single, για συνολικά τρία singles, με δυνατότητα έκδοσης άλμπουμ. Επιπλέον, υπήρχε μια πρόσθετη εκδοτική συμφωνία με την οποία θα έπαιρνε προκαταβολή 2.500 δολαρίων για κάθε τραγούδι που θα έγραφε. Αν χρειαζόταν, θα είχα πάει στην τράπεζα και θα είχα κάνει ανάληψη των δικών μου χρημάτων για να την υπογράψω. Ήταν περισσότερο μια δοκιμαστική περίοδος παρά μια ολοκληρωμένη συμφωνία, αλλά αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόταν και, υπό τις συνθήκες αυτές, αυτό ήταν το μόνο που μπορούσα να προσφέρω. Γνωρίζοντας αυτά που γνωρίζουμε σήμερα, αυτή η μικροσκοπική συμφωνία φαίνεται μάλλον κωμική. Ωστόσο, το μόνο που είχε εκείνη την στιγμή ήταν ένα τραγούδι για club που δεν μπορούσες να ακούσεις στο ραδιόφωνο με τα Top 40. Δεν ήταν μουσικός, δεν είχε μία μπάντα, το μόνο που είχε πίσω της ήταν το όνομα και ο ήχος του Mark Kamins. Της είπα:

– Την πρώτη νύχτα που θα βγω από το νοσοκομείο, ας βγούμε για δείπνο, εσύ, εγώ κι ο Mark.

Αλλά το ξέχασα. Γύρισα στο γραφείο και δέχθηκα ένα τηλεφώνημα. Ήταν η Madonna. Με ρώτησε:

– Πού θα πάμε απόψε;

– Ωχ, Θεέ μου, είναι οι Talking Heads στην πόλη και θα τους δω στο Forest Hills.

– Θα πάμε μαζί!

Τους σύστησα στον Chris [Frantz], την Tina [Weymouth], τον Jerry [Harrison] και τον David [Byrne]. Ο David μού έκανε ένα σήμα με τον αντίχειρα προς τα πάνω. Εντυπωσιάστηκε. Ο Mark Kamins θα έκανε την παραγωγή του «Everybody» σε ένα εξάλεπτο 12’’ για club όπως το Danceteria, οπότε στην πραγματικότητα έβαζα ένα μικρό στοίχημα στην πρώτη στούντιο παραγωγή του Mark από απλό ενδιαφέρον να δω πού θα πήγαινε. Για να είμαι ειλικρινής, του έκανα καλό. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να πιστέψω ότι έβλεπα έναν θηλυκό Elvis. Το γεγονός ότι η Madonna δεν ήταν καν στο εξώφυλλο του πρώτου της single, καταδεικνύει πώς ξεκίνησαν όλα ως ένα πείραμα χορού στο κέντρο της πόλης. Τελικά θα έβλεπα τη Madonna ως μία κανονική pop καλλιτέχνιδα -όλοι το θέλαμε- αλλά σε εκείνο το πρώτο σημείο συνάντησης η δουλειά μου ήταν να βάλω και τον Mark και αυτήν στο δίχτυ πριν από οποιονδήποτε άλλο. Την επόμενη γέφυρα θα τη διασχίζαμε όταν θα φτάναμε σε αυτή. Έβγαζα σπυράκια κάθε φορά που άκουγα αυτό το άσχημο μύθευμα για το πώς η Madonna κατάφερε με κάποιο τρόπο να φτάσει στην κορυφή. Μπορούσα να καταλάβω ότι ήταν το κάτι άλλο. Σίγουρα δεν ήξερα τότε πόσο μεγάλη θα γινόταν, αλλά πίστευα με όλη μου την καρδιά ότι θα γινόταν πραγματικά μεγάλη. Προκαλώ οποιονδήποτε να καταφέρει να φτάσει στο νούμερο ένα και να μείνει εκεί για πάνω από τρεις δεκαετίες. Δεν γίνεται. Αλλά, σας παρακαλώ, ελεύθερα, να διασκεδάσετε προσπαθώντας! Όσο για τους άντρες στη ζωή της, όντως κάτι έτρεχε με τον Mark Kamins όταν έγινε το «Everybody». Ωστόσο, τόσο ο Mark όσο και ο επόμενος φίλος της, ο Jellybean Benitez, ήταν απλά DJs σε club. Μπορεί και να είχε και άλλες περιπέτειες εκείνη την εποχή αλλά, πιστέψτε με, κανένας σπουδαίος δεν τη μάζεψε και δεν την πασπάλισε με αστερόσκονη. Ούτε ο Mark, ούτε εγώ, ούτε ο Svengali, ούτε ο μάγος του Oz. Ήταν απλώς μια πολύ παθιασμένη νεαρή κοπέλα, που το ζούσε, και, ποιος ξέρει, ίσως να ανθούσε όταν ήταν ερωτευμένη. Αλλά, ναι, ήταν μόλις 24 ετών. Είναι αστείο το πως δεν διαμαρτυρόμαστε αν ένας 24χρονος rock star μετατρέπει μία σειρά από όμορφες γυναίκες σε ένα σενάριο με τραγούδια υψηλής τάσης. Εντάξει, τώρα ένα κορίτσι κυνηγούσε την τύχη της μέσα από όλους αυτούς τους όμορφους, ταλαντούχους άντρες. Έχετε ιδέα πόσο πολύ θα ήθελα να το κάνω αυτό στην ηλικία της; Αυτό που πρέπει να θυμάστε από τις πρώτες μέρες της Madonna είναι ότι ήταν άφραγκη στη Νέα Υόρκη, χωρίς κανένα δίχτυ ασφαλείας. Απλώς κοιτάξτε τις πρώτες φωτογραφίες της. Είναι όλο σαβούρα των δέκα σεντς, βραχιόλια, λακ, έντονο μακιγιάζ. Ήταν σίγουρα όμορφη, αλλά δεν με ενδιέφερε η εμφάνισή της, όπως δεν υπέγραψα με τους Ramones επειδή μου άρεσαν τα σκισμένα τζιν και τα αθλητικά παπούτσια All Star. Ο μόνος λόγος που τόσοι πολλοί νεαροί πανκ έτρεχαν έξω και ντύνονταν σαν τους Ramones ήταν λόγω της μουσικής. Και ήταν ακριβώς το ίδιο η Madonna. Οι πρώτοι που την άκουσαν ήταν λάτρεις της μουσικής όπως ο Steve Bray, ο Mark Kamins, εγώ, ο Michael Rosenblatt, ο Jellybean Benitez και μερικοί άλλοι. Αυτό που ακούσαμε όλοι ήταν κάτι στη φωνή της.

— — —

Ο Bray, ο οποίος είχε δουλέψει πάνω στο demo, άσκησε πιέσεις για την παραγωγή του single αλλά τέθηκε στο περιθώριο καθώς o Stein επέλεξε τον Kamins [στη συνέχεια ο Stephen Bray έγραψε πολλά από τα καλύτερα τραγούδια της Madonna της δεκαετίας του 1980, μεταξύ των οποίων το «Into The Groove» και το «Express Yourself»]. Όμως ο Kamins αρνήθηκε να αναλάβει την παραγωγή, προτιμώντας να επικεντρωθεί στην ανεύρεση νέων ταλέντων, και προσπάθησε ανεπιτυχώς να φέρει τον μουσικό Kashif Saleem για να κάνει τη δουλειά. Έτσι, ο DJ Mark Kamins ανέλαβε για πρώτη φορά χρέη παραγωγού, σε μια συνεργασία που δεν θα ήταν και η πιο εύκολη για τη Madonna.

Το «Everybody» ηχογραφήθηκε σε τρεις ημέρες τον Απρίλιο του 1982 στα στούντιο Blank Tape του Bob Blank, στη Νέα Υόρκη, με μηχανικό τον Butch Jones. Ο Kamins έδωσε τον καλύτερό του εαυτό, έχοντας για βοήθεια τον Arthur Baker, έναν άλλο DJ που έγινε παραγωγός. Στην ηχογράφηση συμμετείχαν ο Fred Zarr και ο Dean Gant στα keyboards, ο Ed Walsh στα synthesizers και οι Gwen Guthrie, Brenda White και Chrissy Faith στα φωνητικά. Ο Barry Eastmond προσλήφθηκε αρχικά ως ενορχηστρωτής, αλλά έφυγε αφού η Madonna συγκρούστηκε μαζί του. Η Madonna θεώρησε ότι το ύφος του Eastmond ήταν υπερβολικά «γυαλιστερό» και, παράλληλα, δεν είχε την ένταση και τον ρυθμό του club, που λαχταρούσε η ίδια. Ο Arthur Baker έφερε τον μαέστρο των synthesizers και μάγο των πλήκτρων, Fred Zarr, για να δώσει ζωή στην ηχογράφηση.

Ήταν η τονωτική ένεση που χρειαζόταν το τραγούδι. Τα γρήγορα ηλεκτρονικά του Zarr αλληλοεπιδρούν με το ανάμικτο beat δημιουργώντας μια παλλόμενη, σφιχτή τριβή. Η συμβολή του Zarr βοήθησε στη διαμόρφωση του αραιού proto-electro ήχου του «Everybody».

Fred Zarr: Ο Mark Kamins με έφερε για να ξανακάνω όλα τα πλήκτρα στο «Everybody». Όταν η Madonna μπήκε μέσα για πρώτη φορά, είχα την πλάτη μου γυρισμένη στην πόρτα. Ξέρω ότι ακούγεται τετριμμένο, αλλά ένιωσα αυτή την έκρηξη ενέργειας να μπαίνει στο δωμάτιο. Γύρισα και… είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας star. Είχε το στυλ της, τον τρόπο που ντυνόταν και ήταν πολύ δυναμική.

— — —

Μουσικά, το «Everybody» είναι ένα απλό επαναλαμβανόμενο κομμάτι, γραμμένο σε Λα μινόρε, με τα φωνητικά -που περιγράφονται ως «μάσημα τσίχλας»- σε δύο κανάλια, με δυνατό χορευτικό ρυθμό, μια ακολουθία συγχορδιών G-A-B-A και τη χαρακτηριστική χρήση αντήχησης πριν την είσοδο των συγχορδιών. Το τραγούδι διαθέτει μια πιασάρικη μελωδία synthesizer πάνω σε ρυθμό από drum machine, δημιουργώντας έναν ήχο που ήταν ταυτόχρονα φρέσκος και άκρως χορευτικός για την εποχή. Αλλά το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι στο breakdown του τραγουδιού, όπου ένα funky μπάσο, που θυμίζει Bernard Edwards, έρχεται στο προσκήνιο καθώς τα synthesizers του Zarr στροβιλίζονται γύρω του.

Στην κορυφή του R&B ρυθμού βρίσκεται η ίδια η Madonna, γεμάτη ζωντάνια, που με τα κοριτσίστικα και παιχνιδιάρικα φωνητικά της, γεμάτα αυτοπεποίθηση, προτρέπει τον ακροατή να ξεπεράσει τις αναστολές του στην πίστα. Μπορεί αμέσως μετά η Madonna να παρομοιάστηκε σαν μία «Μίνι Μάους με ήλιο» για την τσιριχτή και περιορισμένων δυνατοτήτων φωνή της, ωστόσο ως pop φωνή ήταν το τέλειο όργανο: μεταδοτική, προσιτή και απαίδευτη και με μια πινελιά θράσους που θα καθόριζε τις μελλοντικές της επιτυχίες. Η Madonna ήξερε πώς να μεγιστοποιήσει τις δυνατότητές της σε ένα στούντιο. Λίγο πριν το «Everybody» μπει στο ρεφρέν, μια επιδέξια δόση αντήχησης στη φωνή της παρασύρει τον ακροατή σε μια ωδή στο clubbing που θυμίζει παιδικό στιχάκι. Άλλωστε το τραγούδι αυτό ήταν μέρος των αρχικών προσπαθειών της Madonna να συνδυάσει τη χορευτική και την pop μουσική, με στόχο να δημιουργήσει έναν ήχο που θα αντηχούσε στην underground σκηνή των club, ενώ παράλληλα θα απευθυνόταν σε ένα mainstream κοινό. Η παραγωγή έχει μια μινιμαλιστική αίσθηση, εστιάζοντας στα ηλεκτρονικά beat και στα ρυθμικά στοιχεία, που ταίριαζαν στον αναδυόμενο ήχο των club των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Αν και ο Michael Rosenblatt σκόπευε αρχικά να κυκλοφορήσει ως κύριο κομμάτι το «Ain’t No Big Deal», η ηχογράφηση δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του, οπότε αποφάσισε αντ’ αυτού να βάλει το «Everybody» και στις δύο πλευρές του δίσκου των 12’’ ιντσών.

Michael Rosenblatt: Πήγαμε στο στούντιο με τον Mark Kamins για να ηχογραφήσουμε το «Ain’t No Big Deal» ως α’ πλευρά και το «Everybody» ως β’ πλευρά. Το «Ain’t No Big Deal» δεν βγήκε καλό. Έτσι, επιλέξαμε απλά το «Everybody». Και θυμάμαι να πηγαίνω στο γραφείο του Bobby Shaw [σ.σ. promoter] επειδή όλοι ήταν ενθουσιασμένοι με το «Ain’t No Big Deal» και του λέω:

– Λοιπόν, αυτό δεν βγήκε καλό. Το «Everybody» είναι αρκετά δυνατό για σένα;

– Ναι, ναι, ναι!

— — —

Ο Bobby Shaw εξήγησε ότι η απόφασή του να προωθήσει το «Everybody» ήταν λίγο ανορθόδοξη, αφού δεν υπήρχε ακόμα κανένα άλμπουμ που να το υποστηρίζει.

Bobby Shaw: Τότε, εκτός αν υπήρχε κάποιο άλμπουμ που να το υποστηρίζει, οι δισκογραφικές εταιρείες δεν επρόκειτο να ξοδέψουν χρήματα για να προσπαθήσουν να το βγάλουν στο ραδιόφωνο. Το «Everybody» ήταν μια καλή ηχογράφηση. Είναι αρκετά απλή. Το τραγούδι ήταν υπέροχο. Δεν χρειάζεται να είσαι πυρηνικός επιστήμονας για να το καταλάβεις. Ήξερα πριν από αυτό το πρώτο τραγούδι ότι η Madonna ήταν ξεχωριστή. Η μουσική έπρεπε να είναι καλή, αλλά παρόλα αυτά το πρώτο τραγούδι ήταν υπέροχο. Μου άρεσε πολύ. Δηλαδή, έκανε θόρυβο. Προκάλεσε αρκετό θόρυβο για να της δώσουν συμβόλαιο για άλμπουμ.

Το «Everybody» κυκλοφόρησε σε single στις 6 Οκτωβρίου 1982 και ήταν το πρώτο single της Madonna. Αργότερα συμπεριλήφθηκε και στον πρώτο της δίσκο, «Madonna» (1983). Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε διάφορες εκδοχές: 7’’ Edit, 7’’ Remix, Dub Version, Extended Version, Instrumental Version, LP Version, Remix.

Michael Rosenblatt (στέλεχος της Sire Records): Η Madonna είναι υπέροχη. Θα κάνει τα πάντα για να γίνει star και αυτό ακριβώς ψάχνω σε έναν καλλιτέχνη: απόλυτη συνεργασία. Με τη Madonna ήξερα ότι κάποια καυτή και συνεργάσιμη, οπότε σχεδίασα να χτίσω την καριέρα της με singles, αντί να κυκλοφορήσω ένα άλμπουμ αμέσως και να διακινδυνεύσω την καταστροφή.

— — —

Γενικά, το «Everybody» δέχθηκε θετικά σχόλια από τους κριτικούς. Ένας κριτικός επισήμανε ότι «με αυτό το απόκοσμο μελωδικό κουδούνισμα των keyboards και αυτά τα παραμορφωμένα synthesizers που φαίνεται να μπαινοβγαίνουν σαν να έρχονται από μία πιο βρώμικη πίστα στο πίσω δωμάτιο του club, το «Everybody» αφήνει τις φωτεινές και ζωηρές δονήσεις που χαρακτήριζαν το υπόλοιπο άλμπουμ και το κλείνει με μια σκοτεινή, αισθησιακή νότα». Το βρετανικό περιοδικό Quietus σημείωσε ότι η τραγουδίστρια θα γινόταν «το πρόσωπο της δεκαετίας του 1980». Το Billboard περιέγραψε το κομμάτι ως ένα «ελαφρύ, φωτεινό κομμάτι» που έχει κάποια χαλαρωτικά χαρακτηριστικά όταν το ακούς στο σπίτι, αλλά κατά κάποιο τρόπο ακούγεται πολύ πιο σκληρό στα club, ενώ το Rolling Stone το χαρακτήρισε «ατμοσφαιρικό» και «κοφτό».

Άλλες κριτικές διαφοροποιήθηκαν ή έκριναν το τραγούδι από άλλη οπτική γωνία. Το Rolling Stone αρχικά βρήκε το τραγούδι αδιάφορο, αλλά παραδέχτηκε ότι ο χαρακτηριστικός κοριτσίστικος ρυθμός του έγινε εκπληκτικά εθιστικός.

Σε μια εποχή που το αμερικανικό ραδιόφωνο παρέμενε ανθεκτικά περιορισμένο σε συγκεκριμένα μουσικά είδη, ένα χορευτικό κομμάτι από μία άγνωστη τραγουδίστρια αποδείχθηκε πρόκληση για τις συμβατικές συνθήκες υπό τις οποίες λειτουργούσαν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Ο WKTU ήταν ο πρώτος αμερικανικός ραδιοφωνικός σταθμός που έπαιξε το κομμάτι (τον Δεκέμβριο του 1982), επιλέγοντάς το από μία λίστα του περιοδικού Billboard. Ενδιαφέρον γεγονός είναι ότι ο τότε μουσικός διευθυντής του WKTU ήταν ο Michael Ellis, πρώην συνεργάτης του Billboard.

Madonna (στο περιοδικό Rolling Stone, 2009): Έμενα στην Upper West Side, 99^η και Riverside, και γύρω στις 7 το βράδυ είχα ανοιχτό το ραδιόφωνο στην κρεβατοκάμαρά μου, στον WKTU, και άκουσα το «Everybody». Είπα «Θεέ μου, αυτή είμαι εγώ που βγαίνει από αυτό το κουτί!». Ήταν ένα καταπληκτικό συναίσθημα.

— — —

Ωστόσο, αν δεν υπήρξε η ακλόνητη απόφαση της Madonna να γίνει μια pop star, το τραγούδι μπορεί να μην είχε φτάσει ποτέ στα ραδιοφωνικά κύματα. Κατά ειρωνικό τρόπο, δεδομένου ότι τα εξώφυλλα των δίσκων της Madonna θα αποτελούσαν κρίσιμο μέρος του τρόπου με τον οποίο θα παρουσίαζε κάθε τολμηρή δημιουργική της αλλαγή, το εξώφυλλο του «Everybody», που δημιούργησε ο Lou Beach, άφησε το μελλοντικό είδωλο της pop εκτός, προτιμώντας τη δημιουργία ενός κολλάζ από σκηνές του δρόμου.

Lou Beach: Δεν είχα ξανακούσει ποτέ για τη Madonna και δεν είχα την ευκαιρία να ακούσω τη μουσική. Η Warner Brothers μού είπε: «Κάνε μια σκηνή με καθημερινούς ανθρώπους στον δρόμο». Έτσι, έκοψα σκηνές από περιοδικά και τις ένωσα για το κολλάζ. Θυμάμαι ότι ήμουν λίγο αγχωμένος που χρησιμοποίησα τη φωτογραφία του ασπρόμαυρου σκύλου από το περιοδικό Life, αλλά τελικά είπα «Γαμώτο, όλα θα πάνε καλά!».

— — —

Το εξώφυλλο, λοιπόν, του «Everybody» παρουσίαζε ένα αστικό κολλάζ δρόμου της Νέας Υόρκης, σε ύφος hip hop, με ουρανοξύστες, φανάρια, πολυκατοικίες, γκράφιτι, πεζοδρόμια και πυροσβεστικούς κρουνούς. Εκτός από αυτόν που φαίνεται να είναι ένας λευκός αστυνομικός, όλοι οι άλλοι στο κολλάζ είναι Αφροαμερικανοί, συμπεριλαμβανομένης της κεντρικής φιγούρας ενός νεαρού αγοριού με πατίνια που σέρνει ένα πολύχρωμο μπουκέτο από μπαλόνια ηλίου. Το εξώφυλλο δεν περιείχε φωτογραφία της Madonna -μια σκόπιμη κίνηση του Michael Rosenblatt για να προσελκύσει το κοινό της R&B- γεγονός που οδήγησε ορισμένους να υποθέσουν ότι η τραγουδίστρια είναι μαύρη.

Michael Rosenblatt: Ελπίζαμε ο κόσμος να νομίζει ότι είναι μαύρη -το γνωστό παλιό κόλπο των Phil Spector/Righteous Brothers.

— — —

Στη μυστικιστική αυτή ατμόσφαιρα συνέβαλε και το Billboard που αναφέρθηκε στη Madonna ως «νεαρό ντουέτο» [!] από τη Νέα Υόρκη σε παραγωγή του DJ Mark Kamin. Μόλις ένα μήνα πριν, τον Σεπτέμβριο του 1982, οι Culture Club είχαν κυκλοφορήσει το «Do You Really Want To Hurt Me?», με αρκετό κόσμο ακούγοντας το τραγούδι να νομίζει ότι ο τραγουδιστής Boy George είναι μαύρος. Τον Νοέμβριο του 1982, ο Michael Jackson επρόκειτο να καταρρίψει ορισμένα φυλετικά όρια, ενσωματώνοντας rock στοιχεία και με εμβληματικά video θα κατάφερνε να προβληθεί στο MTV, που προηγουμένως ήταν αποκλειστικά για λευκούς -αργότερα ακολούθησε και ο Prince. Το 1984, η Madonna είπε πως και οι λευκοί καλλιτέχνες γεφύρωναν τα χάσματα. Και είναι αλήθεια ότι ακόμα και οι Queen είχαν αρχίσει να φλερτάρουν με την disco. Η Madonna ακουγόταν σαν τραγουδίστρια της R&B, αλλά τα ρούχα της ήταν εμπνευσμένα από την punk. Όλα αυτά ήταν μέρος της επιλογής της μίξης ετερόκλητων στοιχείων και πολύ μακριά από τα πουριτανικά δόγματα του 1976. Στο βιβλίο του Dave Rimmer «Like Punk Never Happened» (1985), ο Mikey Craig των Culture Club παρατήρησε ότι όταν κοίταξε το κοινό στις πρώτες εμφανίσεις του συγκροτήματος είδε ένα ετερόκλητο σύνολο από βλέμματα. Λίγα χρόνια νωρίτερα, ένα τόσο ποικιλόμορφο πλήθος δεν θα υπήρχε σε καμία περίπτωση.

Αναμφισβήτητα, η αρχή της Madonna ήταν πολύ ταπεινή και τότε δεν ήταν παρά ένα κορίτσι που έλπιζε να τα καταφέρει. Η έλλειψη της εικόνας της από το εξώφυλλο του «Everybody» έκανε στην αρχή πολλούς ανθρώπους να υποθέσουν ότι η Madonna είναι μαύρη, με αποτέλεσμα το τραγούδι να ακουστεί από ραδιοφωνικούς σταθμούς που έπαιζαν κυρίως μαύρη μουσική. Η εντύπωση αυτή δεν κράτησε πολύ, καθώς η Madonna αργότερα έπεισε τα στελέχη της Sire Records να γυρίσουν ένα μουσικό βίντεο για το τραγούδι.

Αφού είδαν τη Madonna να εμφανίζεται στο Danceteria, ο Stein και ο Rosenblatt ενέκριναν την ιδέα ενός βίντεο, εντυπωσιασμένοι από την σκηνική της παρουσία. Ο Rosenblatt προσέλαβε ως σκηνοθέτη τον Ed Steinberg, ο οποίος διαχειριζόταν την υπηρεσία βίντεο Rock America, και διέθεσε έναν μικρό προϋπολογισμό ύψους 1.500 δολαρίων γι’ αυτό που θεωρήθηκε εσωτερική παραγωγή.

Το βίντεο γυρίστηκε τον Δεκέμβριο του 1982 και δείχνει τη Madonna, μία φρέσκια κοπέλα με ανδρόγυνο look, να προσκαλεί όλους να χορέψουν όπως και να είναι. Η Madonna εμφανίζεται να τραγουδά στο Paradise Garage της Νέας Υόρκης, ένα gay disco club, συνοδευόμενη από δύο χορευτές (την Erika Belle και τον Bags Rilez), ενώ τα φώτα αναβοσβήνουν στο φόντο. Ενδιάμεσα υπάρχουν πλάνα της να χορεύει φορώντας ένα παλτό και άχρηστα κοσμήματα. Η Madonna επέμεινε να κάνει το μουσικό βίντεο, αν και χαμηλού προϋπολογισμού, σε μια εποχή που το προωθητικό clip ήταν απαραίτητο. Παρόλο που αρχικά είχε προγραμματιστεί να γυριστεί στο Danceteria, ο Steinberg επέλεξε το Paradise Garage λόγω της ελεύθερης πρόσβασης στον χώρο.

Το μακιγιάζ επιμελήθηκε η ηθοποιός Debi Mazar, η οποία στρατολόγησε επίσης φίλους για να εμφανιστούν ως μέρος του κοινού. Στο βίντεο εμφανίζεται και ο αδελφός της Madonna, Christopher Ciccone. Σύμφωνα με τον Steinberg, όταν μία χορεύτρια (ή χορευτής) δεν εμφανίστηκε, η Madonna προσάρμοσε τη χορογραφία χωρίς καθυστέρηση επιδεικνύοντας ένα πρώτο παράδειγμα του επαγγελματισμού της.

Ed Steinberg: Μία από τις χορεύτριές της δεν εμφανίστηκε στα γυρίσματα. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να αναδιαμορφώσει εντελώς τις κινήσεις της στην σκηνή. Χωρίς να χάσει χρόνο, έβαλε την Erika και τον Bags ξανά στην σκηνή με ακρίβεια και το show συνεχίστηκε.

— — —

Αντίγραφα του βίντεο στάλθηκαν σε διάφορα νυχτερινά club στις Η.Π.Α. που έπαιζαν μουσικά βίντεο, συμβάλλοντας στην προβολή του single πέρα από τη Νέα Υόρκη. Η υποδοχή του βίντεο ήταν γενικά θετική και βοήθησε να ανέβει το προφίλ της Madonna στην σκηνή των club. Αργότερα, η Madonna σχολίασε ότι τα βίντεο ήταν ζωτικής σημασίας για την προώθησή της στις αρχές της καριέρας της, δηλώνοντας ότι «αντικαθιστούν τις περιοδείες» προσφέροντας ευρεία προβολή.

Madonna: Αν δεν είχα βίντεο, δεν νομίζω ότι θα με γνώριζαν όλα τα παιδιά στη Μεσοδυτική Αμερική. Αυτό αντικαθιστά τις περιοδείες. Όλοι τούς βλέπουν παντού. Αυτό πραγματικά έχει να κάνει πολύ με την επιτυχία του δίσκου μου.

— — —

Ο Fab Five Freddy σχολίασε ότι το video clip βοήθησε τη Madonna να συνδεθεί με ένα πιο αστικό και πολιτισμικά διαφορετικό κοινό. Εντούτοις, το video clip προβλήθηκε περιορισμένα από το MTV και δεν συμπεριλήφθηκε καν στο πρώτο βίντεο EP της Madonna, το οποίο κυκλοφόρησε όταν η καριέρα της εκτοξεύτηκε στην στρατόσφαιρα το 1984, και παραμένει ένα από τα λίγα βίντεο της Madonna που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ εμπορικά σε μία συλλογή. Το βίντεο, λοιπόν, χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως εργαλείο marketing στα χορευτικά clubs που έπαιζαν clips, αλλά παραμένει ένα από τα αγαπημένα των θαυμαστών έχοντας πλέον εκατομμύρια θεάσεις στο διαδίκτυο.

Με τα ξεψυχισμένα περάσματα προφορικού λόγου και την πρόσκληση για χορό, το πρώτο single της Madonna ήταν ένα πρότυπο που θα επανεξεταζόταν σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της. Η πινελιά της, ωστόσο, δεν ήταν ελαφριά. Στο αποκορύφωμά της ήταν μια πινελιά στην οποία ήταν δύσκολο για τον ακροατή να αντισταθεί.

Τον Δεκέμβριο του 1982, η Madonna κοσμούσε το εξώφυλλο του Dance Music Report, με εκδότη τον Tom Silverman, ιδρυτή της Tommy Boy Records και φίλο τόσο του Kamins όσο και του Baker.

Η Madonna ερμήνευσε για πρώτη φορά το «Everybody» στις 18 Δεκεμβρίου 1982 στο Danceteria. Είναι αξιοσημείωτο ότι το τραγούδι ήταν πολύ δημοφιλές στην underground χορευτική σκηνή της Νέας Υόρκης, αλλά έξω από αυτήν ο κόσμος δεν γνώρισε ακόμη τη γυναίκα που βρισκόταν στα πρόθυρα να φέρει την επανάσταση στην pop μουσική και να καθορίσει τον ήχο της δεκαετίας. Το τραγούδι, λοιπόν, γνώρισε γενικά μια μικρή επιτυχία που είχε μόνο περιορισμένη απήχηση στα μουσικά charts, φτάνοντας μόνο στο No 1 της… Ισλανδίας. Ωστόσο επιβίωσε λόγω κυρίως των μουσικών του προσόντων και σύντομα άρχισε να κερδίζει έδαφος, γεγονός που βοήθησε τη Madonna να χτίσει τη φήμη της ως ανερχόμενης καλλιτέχνιδας και άνοιξε τον δρόμο για τη μελλοντική της επιτυχία.

Την επόμενη χρονιά, η Madonna συμπεριέλαβε το τραγούδι στις πρώτες της εμφανίσεις κατά την καταστροφική μίνι περιοδεία της στο Ηνωμένο Βασίλειο, παίζοντας σε χώρους όπως το Heaven και το Camden Palace στο Λονδίνο και το The Hacienda στο Μάντσεστερ. Ο βιογράφος Andrew Morton στο βιβλίο «Madonna» (2002) σημείωσε ότι το βρετανικό κοινό δεν ήταν ιδιαίτερα δεκτικό. Παρόλα αυτά, τα αφεντικά της δισκογραφικής εταιρείας στο Ηνωμένο Βασίλειο διαισθάνθηκαν ότι το «Everybody» θα μπορούσε να γίνει επιτυχία και έβαλαν τον Rusty Egan των Blitz Kids και συνεργάτη των Visage, έναν επιδραστικό DJ στη σκηνή των νεορομαντικών, να κάνει ένα remix του «Everybody» για τη βρετανική αγορά. Η δική του εκδοχή αφαίρεσε μεγάλο μέρος του μπάσου και ενίσχυσε τις γραμμές του synthesizer και τώρα είναι ένα από τα πιο σπάνια remix τραγουδιού της Madonna. Τότε, όμως, η Madonna, μη εντυπωσιασμένη από τη δουλειά του στο τραγούδι, πληροφόρησε το κοινό για την ανεπάρκειά του ως DJ. Η ικανότητα της Madonna να είναι γοητευτική και άχαρη ταυτόχρονα θα την έκανε μία διχαστική προσωπικότητα, προσωπικά και καλλιτεχνικά. Ο Βρετανός δημοσιογράφος Kris Needs την βρήκε «υπέροχα πρόσχαρη», ενώ ο Peter Hook των Joy Division και των New Order, θυμούμενος το κοφτό «fuck off» που απηύθυνε η Madonna στον manager τους, Rob Gretton, στο Hacienda, την αποκάλεσε «μαύρη χήρα που ρουφάει τη ζωή από τα πάντα».

Η ψυχρή, σκληρή, αλήθεια είναι ότι το «Everybody» δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα από τα καλύτερα single της Madonna. Και μπορεί να άφησε τη δισκογραφική της εταιρεία σε αβεβαιότητα για το πώς να την παρουσιάσουν, αλλά δεν χρειαζόταν να ανησυχεί. Η αστρική δύναμη της Madonna δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη βοήθεια. Το «Everybody» δεν είναι κακό με κανέναν τρόπο, αλλά αυτό που είχε να προσφέρει απλώς έχει αντικατασταθεί από πολύ σπουδαιότερα τραγούδια. Αν ψάχνει κάποιος ένα επιβλητικό κάλεσμα στην πίστα, υπάρχει το «Music». Για μια δόση απολαυστικής νοσταλγίας της δεκαετίας του 1980, το «Into The Groove» είναι ανώτερο. Επιπλέον, το «Everybody» είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια και επαναλαμβάνεται σε σημείο που το αισθάνεσαι κάπως άψυχο. Στη συνέχεια, η Madonna έγραψε καλύτερα τραγούδια από το «Everybody», που βρήκαν αντίκτυπο σε εκατομμύρια ανθρώπους εντός ή εκτός πίστας. Το «Everybody» ήταν απλά το πρώτο βήμα της Madonna στη μουσική βιομηχανία και το τραγούδι που της έδωσε ώθηση να ξεκινήσει το ταξίδι της για να γίνει μία από τις πιο εμβληματικές pop star στον κόσμο, σε μια καριέρα όπου η τραγουδίστρια θα άλλαζε μουσικά είδη και θα έβλεπε τον εαυτό της ως «βασίλισσα της pop» να βασιλεύει για τέσσερις δεκαετίες. Με τον μεταδοτικό χορευτικό pop ήχο του και την φιλική στα club ατμόσφαιρα, το «Everybody» έθεσε τα θεμέλια για την άνοδο της Madonna και για να αναπτύξει μία βάση θαυμαστών, η οποία θα μεγάλωνε ραγδαία. Γι’ αυτό τον λόγο το τραγούδι αξίζει τα εύσημά του. Ο επόμενος παραγωγός της Madonna, Reggie Lucas, την ώθησε σε μια πιο pop κατεύθυνση, καθιστώντας το επόμενο single, το «Burning Up», την πρώτη από τις αμέτρητες αλλαγές που θα έκανε η Madonna στον ήχο και στην εικόνα της.

Michael Rosenblatt: Η Madonna χρειαζόταν κάποιον που θα μπορούσε πραγματικά να τη βοηθήσει με τα φωνητικά της. Το δυνατό σημείο του Mark Kamins ήταν οι ρυθμοί, όχι η συνεργασία με μια κοπέλα που δεν είχε ξαναμπεί στο στούντιο. Τότε προσέλαβα τον Reggie Lucas, με στόχο να δώσω μια αίσθηση R&B σε αυτή την χορευτική/new wave καλλιτέχνιδα. Ο Reggie Lucas είχε μεγάλη επιτυχία με την Stephanie Mills και τη Roberta Flack.

— — —

Reggie Lucas: Όταν με πήρε τηλέφωνο η Warner Brothers για να δουλέψω με τη Madonna, εγώ ήμουν το μεγάλο θέμα. Φαίνεται γελοίο εκ των υστέρων, αλλά εγώ ήμουν ένας καταξιωμένος επαγγελματίας και εκείνη ήταν ένα τίποτα. Τη συνάντησα σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στη Lower East Side. Τη βρήκα ζωηρή, σέξι και ενδιαφέρουσα και είχε πολλή ενέργεια. Υπέγραψα να κάνω τον δίσκο και μετά κυκλοφόρησε το «Everybody», που έκανε λίγο θόρυβο. Πούλησε 100.000 αντίτυπα, οπότε σκέφτηκα: «Εντάξει! Αυτή η καλλιτέχνιδα έγινε κάποια πριν καν ξεκινήσω το άλμπουμ». Αυτό, λοιπόν, ήταν ωραίο και ενθαρρυντικό.

— — —

Τα επόμενα χρόνια, η Madonna προσέλκυσε μεγάλη προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης όταν κυκλοφόρησε αμφιλεγόμενα τραγούδια όπως το «Like A Virgin» και το «Papa Don’t Preach». Ωστόσο, το «Everybody» δεν ξεχάστηκε και έχει συμπεριληφθεί σε διάφορες συλλογές της Madonna: «You Can Dance» (1987), «Celebration» (2009) και «Finally Enough Love: 50 Number Ones» (2022). Το πρωτότυπο τραγούδι, όπως είχε ηχογραφηθεί στο demo με τον Stephen Bray, συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ «In The Beginning» (2000).

Μετά από μια σειρά ζωντανών εμφανίσεων στα τέλη του 1982 και στις αρχές του 1983, το «Everybody» ακούστηκε σε τρεις περιοδείες της τραγουδίστριας: Virgin (1983), Girlie Show (1993) και Celebration (2023-2024). Στην πρώτη, η Madonna εμφανιζόταν με φούστα και micro-top με κρόσσια, ένα καπέλο ρεπούμπλικα και σταυρούς. Σε κάποιο σημείο, καθόταν πάνω σε ένα φορητό κασετόφωνο (boombox) και αστειευόταν: «Κάθε κυρία έχει ένα κουτί. Αλλά το δικό μου φτιάχνει μουσική». Μία μαγνητοσκόπηση της συναυλίας που έδωσε η Madonna στο Cobo Hall του Detroit συμπεριλήφθηκε στο βίντεο «Madonna Live: The Virgin Tour» (1985). Δεδομένου ότι η περιοδεία Virgin δεν βγήκε ποτέ εκτός Η.Π.Α., το διεθνές κοινό έπρεπε να περιμένει αρκετό καιρό.

Για πολλά χρόνια, η Madonna δεν τραγουδούσε το «Everybody». Αν και το τραγούδι ήταν εκτός προγράμματος στην περιοδεία Blond Ambition (1990), ο στίχος «Dance and sing / Get up and do your thing» χρησιμοποιήθηκε ως sample στο εναρκτήριο τραγούδι «Express Yourself».

Το «Everybody» συμπεριλήφθηκε στην παγκόσμια περιοδεία Girlie Show (1993), όπου έκλεινε τις συναυλίες. Στο τραγούδι έγινε μία άμεση, βγαλμένη από το παρελθόν, επεξεργασία που πρόσθεσε ελάχιστα στη μελωδία του, αν και η προσθήκη του «Everybody Is A Star» των Sly & The Family Stone στην εισαγωγή ήταν μια ωραία πινελιά. Επίσης, ενσωμάτωνε και ένα sample από το «After The Dance» του Marvin Gaye. Η Madonna και οι χορευτές της, ντυμένοι με τζιν και λευκά μπλουζάκια, καλούσαν το κοινό να συμμετάσχει, δημιουργώντας αυτό που η εφημερίδα Vindicator περιέγραψε ως επίδειξη χαράς και αθωότητας. Ήταν μια ευχάριστη αναθεώρηση του τραγουδιού και όχι μια πρόκληση. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που το τραγούδι ερμηνεύτηκε ζωντανά στο κοινό εκτός των Η.Π.Α. Μία εμφάνιση που μαγνητοσκοπήθηκε στο Sydney Cricket Ground συμπεριλήφθηκε στο video «The Girlie Show: Live Down Under» (1994). Από τότε η Madonna έχει ερμηνεύσει το τραγούδι μόνο σε λίγες περιπτώσεις καθώς δεν αποτελούσε ποτέ σταθερή επιλογή των ζωντανών εμφανίσεών της.

Το «Everybody» επανεμφανίστηκε τη δεκαετία του 2000 στο πλαίσιο της προώθησης του άλμπουμ «Confessions On A Dance Floor» (2005), συμπεριλαμβανομένης μίας εμφάνισης της Madonna στο Koko Club του Λονδίνου, κλείνοντας έναν κύκλο καθώς η Madonna είχε παίξει εκεί το «Everybody» το 1983. Την ενέργεια αυτή της Madonna επαίνεσε η Daily Telegraph. Το 2006, η Madonna ερμήνευσε το τραγούδι στο φεστιβάλ Coachella, στην Καλιφόρνια, όπου η τραγουδίστρια φορούσε μποά. Στοιχεία του «Everybody» ενσωματώθηκαν στην ερμηνεία του «Holiday» κατά την περιοδεία Sticky & Sweet Tour (2009).

Για να τιμήσει την 30ή επέτειο του τραγουδιού, η Madonna το ερμήνευσε στο San Jose κατά τη διάρκεια της περιοδείας MDNA (2012) λέγοντας: «Σήμερα είναι μια πολύ ξεχωριστή μέρα για μένα. Είναι η 30ή επέτειος από την κυκλοφορία του πρώτου μου single. Θυμάμαι το καταπληκτικό συναίσθημα που είχα όταν άκουσα το τραγούδι στο ραδιόφωνο για πρώτη φορά». Παράλληλα, η μπάντα της, αποτελούμενη από ανδρόγυνους χορευτές και μουσικούς, συγκεντρώθηκε γύρω της για να σηματοδοτήσει την περίσταση αναβιώνοντας το κλασικό τραγούδι του 1982. Η εφημερίδα San Francisco Chronicle τη χαρακτήρισε ως «στιγμή εκτός σεναρίου που άθελά της έγινε το αποκορύφωμα της παράστασης».

Στην περιοδεία Rebel Heart (2015-2016), το «Everybody» συμπεριλήφθηκε μόνο στη συναυλία που έγινε στην Washington, ως μέρος ενός medley με πιο αργό ρυθμό και με latin επιρροές, μαζί με τα «Dress You Up», «Into The Groove» και «Lucky Star» -ένα μέρος που η Washington Blade περιέγραψε ως «ευχάριστη έκπληξη».

Με αφορμή την 40ή επέτειο του τραγουδιού, το 2022 το τραγούδι επανακυκλοφόρησε τόσο σε φυσική όσο και σε ψηφιακή μορφή, με τους θαυμαστές να μπορούν να κατεβάσουν το πρωτότυπο τραγούδι και την ορχηστρική β’ πλευρά του. Η επανέκδοση του τραγουδιού έφτασε στο No 22 του Ηνωμένου Βασιλείου. Επίσης έφτασε στο No 2 της Ουγγαρίας, No 4 στην Κροατία και No 38 στην Ελλάδα. Επιπλέον, κυκλοφόρησε σε περιορισμένη έκδοση 10.000 αντιτύπων ένα single 12’’, που περιέχει τόσο την πρώτη εκτέλεση όσο και dub εκδοχές του τραγουδιού και με ανανεωμένο εξώφυλλο που αυτή τη φορά απεικονίζει τη Madonna.

Στην περιοδεία Celebration (2023-2024), το «Everybody» ήταν το δεύτερο στη σειρά των τραγουδιών. Η Madonna το ερμήνευε με τους ταλαντούχους χορευτές της να εμφανίζονται κάτω από τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης μοιάζοντας με τους θαμώνες των punk rock club των πρώτων ημερών της Madonna στην πόλη, στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Η Madonna φορούσε ένα φράκο, που θύμιζε punk, σχεδιασμένο από την Dilara Fındıkoğlu και εμπνευσμένο από ένα σακάκι που φόρεσε η τραγουδίστρια σε μία συναυλία στην Ιαπωνία τη δεκαετία του 1980.

Eyob Yohannes (σχεδιαστής κοστουμιών): Ήταν ένα ανδρικό παλτό που πήρε από ένα κατάστημα με vintage ρούχα. Το στολίσαμε και προσθέσαμε αναμνηστικά και καρφίτσες από τη δεκαετία του 1980. Ήταν μια ωδή στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1980.

— — —

Σύμφωνα με την Chicago Tribune η περιοδεία της Madonna βασίστηκε στον χαρακτήρα της αναπόλησης και στις underground ρίζες της τραγουδίστριας. Ο άκακος ρυθμός του «Everybody» έφερε στο νου μία πιο περιοριστική εποχή, καθοδηγούμενη από συντηρητικά ταμπού, κατά την οποία, όμως, η Madonna βοήθησε να αλλάξουν τα κοινωνικά ήθη και να ενδυναμωθούν οι ομάδες που είχαν στερηθεί τα δικαιώματά τους -και πόσες μορφές έκφρασης, συμπεριφορών, στάσεων και κοινοτήτων που είναι πλέον ευρύτερα αποδεκτές.

Το πρώτο single της Madonna θα μπορούσε να είναι σαν οποιαδήποτε άλλη χορευτική ηχογράφηση της εποχής, αλλά αναστάτωσε τη μουσική βιομηχανία λόγω των ικανοτήτων της Madonna και σηματοδότησε την αρχή μιας εντυπωσιακής καριέρας που εξακολουθεί να σπάει ρεκόρ μετά από τόσα χρόνια. Το τραγούδι απ’ το οποίο ξεκίνησε η καριέρα της Madonna έχει φαινομενικά γεράσει αλλά… αντίστροφα, με τη σημερινή φουρνιά των αστέρων της pop να μιμείται όλο και περισσότερο τον ένδοξο λεπτό ήχο της δεκαετίας του 1980.

Η ίδια η Madonna, σε μία συναυλία της στη Νέα Υόρκη, το 2005, είπε με… υπονοούμενο: Όλη μου η καριέρα ξεκίνησε με τις 12 ίντσες. Κάποια κορίτσια έχουν όλη την τύχη!

— — —

Όσο για τον Mark Kamins, μετά το «Everybody» έκανε remix του «I Want Candy» των Bow Wow Wow και ήταν υπεύθυνος για το Midnight Mix του «Too Shy», που βοήθησε στο να κάνει γνωστούς τους Kajagoogoo στις Η.Π.Α. το 1983, και για το Gates Of Heaven Mix του «Im Nin Alu» της Ισραηλινής τραγουδίστριας Ofra Haza το 1988.

Mark Kamins: Δεν έμεινα στην σκόνη όπως πολλοί άλλοι. Είναι υπέροχο να κάνεις την παραγωγή ενός δίσκου και να τον βλέπεις να ανεβαίνει στα charts. Η καριέρα μου ως παραγωγός εκτοξεύτηκε.

— — —

Ο Mark Kamins πέθανε το 2013, σε ηλικία 63 ετών, στη Γκουανταλαχάρα του Μεξικού, όπου δίδασκε.

Madonna: Αν δεν ήταν αυτός, μπορεί να μην είχα κάνει καριέρα στο τραγούδι. Ήταν ο πρώτος DJ που έπαιξε το demo μου πριν καν κλείσω δισκογραφικό συμβόλαιο. Πίστεψε σε μένα πριν από οποιονδήποτε άλλον. Του χρωστάω πολλά.

— — —

Ο βιογράφος John Randy Taraborelli, στο βιβλίο «Madonna: An Intimate Biography» (2008) χαρακτήρισε το «Everybody» ως «ρυθμικό κάλεσμα για πάρτι» και ο Matthew Rettenmund, συγγραφέας της «Encyclopaedia Madonnica» (1995), αναφέρθηκε σε αυτό ως ένα από τα πιο διαχρονικά κομμάτια της Madonna, το οποίο την έστεψε αμέσως ως «βασίλισσα της disco». Ο ίδιος επισήμανε για το βίντεο του τραγουδιού την αισθητική των αρχών της δεκαετίας του 1980 και το περιέγραψε ως «μαγευτικό» παρά την έλλειψη προηγμένων στοιχείων παραγωγής. Η Carol Gnojewski στο βιβλίο «Madonna: Express Yourself» (2007) χαρακτήρισε το βίντεο ως «προωθητική δουλειά χαμηλού προϋπολογισμού που επικεντρώνεται κυρίως στη disco». Ο Santiago Fouz-Hernández, συν-συγγραφέας του «Madonna’s Drowned Worlds» χαρακτήρισε το «Everybody» -παράλληλα με το «Music» του 2000- ως εμβληματικό τραγούδι του καλλιτεχνικού πιστεύω της Madonna: ότι η μουσική μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της φυλής, του φύλου και της σεξουαλικότητας. Η εφημερίδα Portland Mercury επαίνεσε το τραγούδι, μαζί με το «Burning Up», ως «σκληρούς» νεοϋόρκέζικους ύμνους που επισκιάστηκαν από μεταγενέστερες επιτυχίες, όπως το «Holiday» (1983) και το «Borderline» (1983). Η εφημερίδα Arizona Republic τόνισε την ενσάρκωση της χορευτικής pop των αρχών της δεκαετίας του 1980 και ξεχώρισε τη «νεανική ζωντάνια» της Madonna. Η Idolator και η PinkNews σημείωσαν ότι ενώ το «Everybody» έχει ιστορική αξία, δεν είναι εφάμιλλο των μεταγενέστερων τραγουδιών με χορευτικό προσανατολισμό, όπως τα «Into The Groove» (1985), «Vogue» (1990) και «Music» (2000). Η εφημερίδα Dallas Observer το αποκάλεσε ένα από τα πιο αγνά και πιο ρυθμικά κομμάτια της Madonna. Το A.V. Club το περιέγραψε ως «προκαταρκτικό και ζωηρό», αλλά ακόμα ισχυρό δεκαετίες αργότερα. Το Rolling Stone εδραίωσε την κληρονομιά του τραγουδιού χαρακτηρίζοντάς το ως ένα από τα σπουδαιότερα ντεμπούτο singles όλων των εποχών, αποδίδοντάς του την καθιέρωση της electro-pop ως τον πρώιμο ήχο της Madonna. Μία πιο επικριτική άποψη προήλθε από τον Rikky Rooksby, ο οποίος στο βιβλίο «The Complete Guide To The Music Of Madonna» (2004), απέρριψε το τραγούδι ως «τεχνητό, επαναλαμβανόμενο και χωρίς έμπνευση». Αναφορά στο «Everybody» περιλαμβάνεται στα βιβλία «Madonna: Blonde Ambition» (2000) του Mark Bego και «Madonna: A Biography» (2007) της Mary Cross.

Το Rolling Stone κατέταξε το «Everybody» στο No 46 των 100 καλύτερων τραγουδιών του 1982 γράφοντας τα εξής: Το 12’’ ιντσών ντεμπούτο από κάποια άγνωστη τραγουδίστρια της disco, μία Ιταλίδα από το Detroit με το όνομα Madonna. Το «Everybody» ήταν ο ηλεκτρικός παλμικός ύμνος της για τους λάτρεις των πάρτι σε κλαμπ όπως το Danceteria ή το Fun House, σε παραγωγή του Mark Kamins. Αλλά οι χορευτές που ερωτεύτηκαν το «Everybody» δεν είχαν ιδέα πώς ήταν ή πώς ντυνόταν η Madonna. Κανείς δεν είχε. Το MTV δεν πρόβαλε τα video της παρά από το «Borderline», το 1984, κι αφού το κοινό είχε ήδη χορέψει το «Everybody» και το «Holiday». Όσο εύκολο κι αν είναι να το ξεχάσεις, η μουσική της Madonna ήταν πάντα το πιο ριζοσπαστικό και καινοτόμο στοιχείο πάνω της -πολύ πριν από την εικόνα ή τη μόδα της. Η καλύτερη στιγμή: όταν ψιθυρίζει «Yeah, I’ve been watching you. Yeah, I know you wanna get up. Come on!». Και πάλι το Rolling Stone κατέταξε το «Everybody» στο No 43 των 100 καλύτερων πρώτων single όλων των εποχών σχολιάζοντας: Το προφανές τραγούδι που ξεχώρισε από ένα demo τεσσάρων τραγουδιών που η εξαιρετικά φιλόδοξη νεαρή τραγουδίστρια προσπαθούσε να πλασάρει το 1982, το «Everybody», τράβηξε την προσοχή ενός φίλου της DJ που έπαιζε στο διάσημο Danceteria της Νέας Υόρκης. Αυτή γρήγορα προχώρησε σε μεγαλύτερα πράγματα και πιο αιχμηρό υλικό, αλλά το τραγούδι διαμόρφωσε τον ενθουσιώδη electro-pop ήχο των πρώτων κλασικών επιτυχιών της, φτάνοντας τελικά στην πρώτη πεντάδα των χορευτικών charts του Billboard, αφού η Sire Records το κυκλοφόρησε ως το πρώτο της single. Όπως θυμήθηκε αργότερα ο ιδρυτής και πρόεδρος της Sire, Seymour Stein, «αν χρειαζόταν, θα είχα πάει στην τράπεζα και θα είχα κάνει ανάληψη των δικών μου χρημάτων για να υπογράψει».

Το περιοδικό Slant κατέταξε το «Everybody» στο No 18 των 100 καλύτερων χορευτικών τραγουδιών γράφοντας τα εξής: Είναι σχεδόν αδύνατο να σκεφτεί κανείς τη Madonna όπως ήταν στο πρώτο της single. Μια απρόσωπη φωνή τόσο διακριτική που θα ήταν ανακριβές να πει κανείς ότι είναι αυτή μιας ντίβας (post-disco ή όχι). Η παραγωγή του Mark Kamins λάμπει με τα γυαλιστερά και καινούργια για το 1982 synths, ενώ η Madge προσφέρει μια προεπισκόπηση του μοτίβου που βλέπει τον κόσμο ως πίστα χορού, όπου δεν θα σταματούσε ποτέ να ανατρέχει στα επόμενα χρόνια. Το «Everybody» προηγήθηκε του κορεσμού της Madonna από τα μέσα ενημέρωσης, της ζωτικής ισορροπίας που είχε καταφέρει να πετύχει ανάμεσα στο μουσικό και στο οπτικό μέρος και στη δική της γιγαντιαία persona. Το «Everybody» βασίστηκε μόνο στη μουσική του. Και, πραγματικά, ήταν μια καλή εμφάνιση για εκείνη.

Η Gay Star News κατέταξε το «Everybody» στο No 47 των 55 καλύτερων τραγουδιών της Madonna γράφοντας: «Το πρώτο της single και με την πρώτη ματιά ακούγεται σαν ένα τυπικό τραγούδι της δεκαετίας. Αλλά υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο σ’ αυτό, κάτι που αποδεικνύει ότι υπάρχει μία βασίλισσα της pop που θα έρθει».

Η εφημερίδα Guardian παρομοίωσε τον ήχο του τραγουδιού με χαμένο single των Tom Tom Club κατατάσσοντάς το στο No 31 μεταξύ των singles της Madonna. Η HuffPost το κατέταξε στο No 24 των καλύτερων single της Madonna σχολιάζοντας ότι το «Everybody» φέρει μια σαφή οδηγία: «ελάτε, χορέψτε και τραγουδήστε» και ότι το πρώτο single της Madonna προανήγγειλε αυτό που θα ενέπνεε η τραγουδίστρια τα επόμενα χρόνια.

Το Entertainment Weekly το κατέταξε στο No 23 των 60 καλύτερων single της Madonna γράφοντας: «Dance and sing, get up and do your thing», τραγουδάει η Madonna στο πρώτο της single. Και θα επαναλάμβανε αυτό το είδος προτροπής για πάρτι σε όλη της την καριέρα. Αν και δεν κατάφερε να μπει στο Billboard Hot 100, αυτό το καμπυλωτό electro boogie -πρόδρομος του «Music» του 2000- ήταν μπροστά από την εποχή του.

Το This Is Dig το περιέγραψε ως ένα από τα αγαπημένα των θαυμαστών της Madonna και που έχει συγκεντρώσει εκατομμύρια διαδικτυακές προβολές.

Ο Seymour Stein, ο άνθρωπος που υπέγραψε με τη Madonna στο νοσοκομείο, πέθανε το 2023, σε ηλικία 80 ετών, μετά από μακρά μάχη με τον καρκίνο.

Άλλες εκτελέσεις:

Laid Back (1989, ως sample στο White House Mix του «White Horse ‘89»).
Nastyboy Klick (1997, ως sample στο Everybody Mix του «AZ Side»).
Francis M. (1998, ως sample στο «Whole Lotta Lovin’»).
Annie (1999, ως sample στο «Greatest Hit»).
Donna (2000, σε single).
Cosmos (2002, ως sample στο Tom Middleton’s Essential Mix του «Take Me With You»).
Mad’House (2002, στο άλμπουμ «Absolutely Mad»).
Les Sages Poetes De La Rue (2002, ως sample στο «Les Gangster Boivent A L’ Oeil»).
Ariel Pink (2007, στο άλμπουμ «Through The Wilderness»).
Lotte Mullan (2012, στο άλμπουμ «Madonna»).
Roc & Presta (2012, ως sample στο Peter Presta 2012 Apple Jaz Mix του «Dance & Sing»).
Madonna (2014, ως sample στο Blond Ambition Mix Show του «Express Yourself»).
Ezlo Montblanc (2017, ως sample στο «Sky Dive»).
Ezlo Montblanc (2017, ως sample στο «The Race»).
Lola Disco (2018, ως sample στο «Take Control»).