“Πέρα από τον χρόνο” της Γιώτας Παπαδημαπούλου

Λίτσα Κοντογιάννη December 20, 2022 (Last updated: December 20, 2022) 1 minute read

της Λίτσας Κοντογιάννη

“Έπαψα να πιστεύω στον έρωτα, όχι επειδή δεν τον έζησα, αλλά γιατί τον βίωσα με όλο μου το είναι. Και με διέλυσε! Με έκανε να μην είμαι πια ο ίδιος”.
Λένε πως ο έρωτας μπορεί να μας αλλάξει. Άλλες φορές προς το καλύτερο, άλλες προς το χειρότερο. Μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τον καλύτερό μας εαυτό, αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να μας βυθίσει στο πιο βαθύ σκοτάδι. Μπορεί, όμως, να μας καθορίσει; Μπορεί να μας αλλάξει τόσο που να χάσουμε τελικά τον εαυτό μας;
Γιατί εκεί που νομίζουμε πως έχουμε χαθεί, κάνοντας κύκλους σε έναν, ατελείωτο και αδιέξοδο λαβύρινθο, ένα αόρατο χέρι μπορεί να έρθει και να μας τραβήξει, οδηγώντας μας προς την έξοδο, στο φως. Και τότε είναι που θυμόμαστε πως τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά και πως κάθε τέλος μπορεί να σηματοδοτεί μια νέα αρχή, αρκεί να έχουμε τα μάτια ανοιχτά και την καρδιά μας πρόθυμη ν’ αφεθεί ξανά…
Έτσι χαμένος ήταν και ο Σωτήρης, τριγυρίζοντας για χρόνια στα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής του που χάραξε μια αγάπη η οποία τον σημάδεψε. Μέχρι τη στιγμή που ένας νέος έρωτας χτύπησε την πόρτα της καρδιάς του και που την έκανε να χτυπήσει ξανά σε γνώριμους ρυθμούς. Ένας έρωτας ο οποίος τον έκανε να σκεφτεί πως ίσως να μπορεί να υπάρξει μια νέα ζωή μετά το τέλος μιας προηγούμενης. Πως ίσως να υπάρχουν πράγματα που κανείς δεν φαντάζεται… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η κριτική μας

Πρώτα από όλα αξίζει να σημειώσουμε πως αυτό το μυθιστόρημα είναι μια φυσική συνέχεια του «ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» που σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε πριν από αυτό.

Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός πως η κυρία Παπαδημακοπούλου καταπιάνεται πάντα με πολύ επίκαιρα θέματα. Αυτή τη φορά είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και οι δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή.

Μη ξεχνάμε και μη παραβλέπουμε πως ο έρωτας και η απλή και ανιδιοτελή αγάπη κινούν τα νήματα της ζωής. Και σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για άλλη μια δακρύβρεχτη ιστορία αγάπης. Κάθε άλλο μάλιστα.

Αρκετοί από μας έχουμε ερωτευθεί και αγαπήσει πάρα πολύ, πέρα από κάθε όριο, και πολλοί μας θεώρησαν πολύ τυχερούς που καταφέραμε να ζήσουμε τέτοιες καταστάσεις. Όταν όμως μια τέτοια ιστορία λήγει άδοξα κι αφήνει εμάς χίλια κομμάτια και μέσα σε αφόρητο πόνο, να προσπαθούμε να τα μαζέψουμε ένα προς ένα, αισθανόμαστε κενοί και είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως δεν θα ξαναβιώσουμε κάτι παρόμοιο. Νομίζουμε πως έχουμε θωρακίσει καλά τη καρδιά μας, έτσι ώστε να μην ξαναπληγωθούμε, αλλά έλα που εκείνη παίρνει από μόνη της πρωτοβουλία και αρχίζει και κάνει πάλι τα δικά της και μας βάζει σε νέες περιπέτειες.

Οι χαρακτήρες της ιστορίας είναι άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, της διπλανής πόρτας, ίσως κι εμείς οι ίδιοι. Πολύ καλά σκιαγραφημένοι, απόλυτα πειστικοί πως θα μπορούσαν να είναι πρόσωπα υπαρκτά. Παλεύουν με τους δαίμονες τους και μέσα από αυτόν τους τον αγώνα μας γεμίζουν κι εμάς ελπίδα. Δεν αφήνουν κανέναν μας ασυγκίνητο.

Μερικοί αναγνώστες μπορεί να θεωρήσουν πως η συγγραφέας μακρηγορεί, ίσως να υπερβάλει κιόλας ως προς την ανάλυση, αλλά στα περισσότερα σημεία είναι απολύτως απαραίτητη για να έχουμε μια πλήρη εικόνα των όσων συμβαίνουν γύρω από τους ήρωες και την ψυχοσύνθεσή τους. Σε καμία περίπτωση δεν φλυαρεί ασύστολα. Η γραφή της καταφέρνει πάντα να είναι μοναδική, έντονα συναισθηματική που στην κυριολεξία μας παρασέρνει. Η ιστορία είναι πολύ καλά δεμένη αφηγηματικά.

Όσο διαβάζουμε αυτό το βιβλίο, αν και φτάνει τις 536 σελίδες, δεν θέλουμε να το αφήσουμε στιγμή από τα χέρια μας, κι αυτό μέχρι να φτάσουμε στο τέλος, για να δούμε οι ήρωες πως θα προχωρήσουν στη ζωή τους.

Ένα μεγάλο μάθημα μας δίνει η κυρία Παπαδημακοπούλου και οι ήρωές της ιστορίας μας. Να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο σε αυτή τη ζωή, πρέπει να ζούμε τη κάθε στιγμή και να τη ξεζουμίζουμε στη κυριολεξία.