η αγάπη είναι πόλεμος

της Λίτσας Κοντογιάννη

H αγάπη είναι πόλεμος. Πόλεμος με τον σύντροφό σου, πόλεμος με τους κόσμους σου και τους ανθρώπους σου και –κυρίως- πόλεμος με τον εαυτό σου, με όλους τους εαυτούς σου …

Η ηρωίδα του βιβλίου, ύστερα από έναν δύσκολο γάμο και ένα επώδυνο διαζύγιο, ζει μέσα σε μια καλά προστατευμένη αταραξία, ως τη στιγμή που γνωρίζει έναν άνδρα ο οποίος τη διεκδικεί με κάθε τρόπο. Αυτή η συνάντηση θα τη βγάλει από την αταραξία της, θα την αναγκάσει να αντιμετωπίσει ξανά τις επιθυμίες και τις ανάγκες της και να ξεθάψει κομμάτια της που πίστευε πως είχαν νεκρωθεί από καιρό. Θέλει να αφεθεί στον έρωτα, να χτίσει μαζί μ’ αυτόν τον άνδρα έναν κόσμο πασπαλισμένο με χρυσόσκονη και να κλειστεί εκεί μέσα μαζί του. Όμως οι επιτακτικές υποχρεώσεις της, οι άσχημες εμπειρίες της, όλες οι αποσκευές της ζωής της την κάνουν διστακτική, δύσπιστη, καχύποπτη. Από τη μια μεριά αφήνεται κι από την άλλη μαζεύεται. Βρίσκεται σε έναν διαρκή πόλεμο, αναμετριέται με τη ζωή της, με τις αντοχές της, τις επιφυλάξεις της, τους φόβους της…

Άραγε θα βγει κάτι απ’ όλον αυτόν τον χαλασμό ή θα μείνει μόνον ο χαλασμός;

Η κριτική μας

«Η αγάπη είναι πόλεμος» είναι ο τίτλος του πρώτου πονήματος της κυρίας Ανδρεΐδου, που πρωτοεκδόθηκε το 2011.
Αλήθεια, είναι;
Αν με ρωτήσετε εμένα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν θα έπρεπε να είναι. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε το ιδίωμα να κάνουμε τα εύκολα και αυτονόητα, δύσκολα. Κι όταν πρόκειται για δεύτερες ευκαιρίες τα πράγματα δυσκολεύουν. Ένα συνεχόμενο «παιχνίδι» επιβολής και διεκδίκησης. Να πάρει ο καθένας από τη πίτα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι, ίσως και όλη τη πίτα, αν είναι δυνατόν. Αρκετές φορές μοιάζει και με «παζάρι». Σου δίνω, μου δίνεις. Σου έδωσα, δεν μου έδωσες.
Πρόκειται για ένα πολύ καλό βιβλίο, που αναλύει το κεφάλαιο διαπροσωπικές σχέσεις ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες.
Η συγγραφέας καταπιάνεται με το θέμα σφαιρικά και αποτυπώνει και μοιράζεται μαζί μας συναισθήματα, σκέψεις και προβληματισμούς.
Εξαιρετική η πένα της κυρίας Ανδρεΐδου καθώς και το πλούσιο λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί.
Στο βιβλίο αυτό μοιράζονται οι ενότητες εναλλάξ ανάμεσα στη τριτοπρόσωπη και στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Ορισμένοι αναγνώστες θεωρούν πως στη πρωτοπρόσωπη αφήγηση η συγγραφέας μακρηγορεί και φλυαρεί άσκοπα. Εδώ θα διαφωνήσω! Αυτού του είδους η αφήγηση μας βοηθάει να κατανοήσουμε απόλυτα τι συμβαίνει στον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας, τον πόλεμο που βιώνει, τι δημιουργούν μέσα της οι συγκρούσεις με τον σύντροφό της, αλλά και με τους άλλους γύρω της.
Αυτό το πόνημα της κυρίας Ανδρεΐδου είναι απόλυτα ρεαλιστικό και πατάει στο σήμερα. Πολύ γλαφυρά κατονομάζει τις δυσκολίες.
Διαβάστε το! Θα σας δώσει άφθονη τροφή για σκέψη, όσων αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις.