Η ιστορία του “Escape (The Pina Colada Song)” του Rupert Holmes

του Κωνσταντίνου Παυλικιάνη

Το «Escape (The Piña Colada Song)» περιλαμβάνεται στον πέμπτο στούντιο δίσκο του Rupert Holmes, «Partners In Crime», που κυκλοφόρησε το 1979.

Κρίνοντας εκ των υστέρων, η δεκαετία του 1970 πρέπει να ήταν η πιο άγρια, η πιο ετερόκλητη και η πιο αλλού για αλλού δεκαετία στην ιστορία της pop μουσικής. Μερικές γνήσιες μουσικές επαναστάσεις είτε ξεκίνησαν είτε ωρίμασαν τη δεκαετία του 1970: hip-hop, punk, disco, funk, prog… Αλλά αν δει κανείς τη δεκαετία μέσα από τον φακό των charts, θα βρει ενθουσιασμό, αλλά και βαρεμάρα, όλα μαζί εγκλωβισμένα σ’ έναν διαρκή αγώνα για κυριαρχία, με κάποια χιουμοριστικά τραγούδια να καιροφυλακτούν για να χτυπήσουν ξαφνικά. Πραγματικά, λοιπόν, η δεκαετία του 1970 τελείωσε με τον μόνο τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να το κάνει: μ’ ένα κολασμένα πιασάρικο τραγουδάκι που φέρει τον τίτλο «Escape (The Piña Colada Song)», το οποίο έγραψε και τραγούδησε ο Rupert Holmes.

Ο Rupert Holmes γεννήθηκε στην Αγγλία το 1947, γιος ενός ανθυπασπιστή του αμερικανικού στρατού και μίας Αγγλίδας. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της παιδικής του ηλικίας στο Northwich της Αγγλίας και τα επόμενα στο Nanuet, προάστιο της Νέας Υόρκης. Οι γονείς του Holmes ήταν αμφότεροι μουσικοί και ο Holmes πήγε στη Μουσική Σχολή του Μανχάταν με υποτροφία στο κλαρίνο. Αφού πήρε το πτυχίο από τη Σχολή, σύντομα άρχισε να απασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, εργαζόταν ως ενορχηστρωτής, όταν εντάχθηκε στους Cuff Links, ένα συγκρότημα εύπεπτης pop στο οποίο συμμετείχε επίσης ο Ron Dante, ο τραγουδιστής των Archies στο «Sugar, Sugar». Όταν οι Cuff Links διαλύθηκαν, κυκλοφόρησε το single «Jennifer Tomkins» υπό το όνομα Street People και έφτασε στο No 36 των Η.Π.Α. Έγραψε επίσης το «Timothy», ένα τραγούδι με θέμα τον κανιβαλισμό, που κυκλοφόρησαν οι Buoys το 1970 και έφτασε στο No 17. Ο Holmes έγραψε επίσης διαφημιστικά jingles και τη μουσική για το γουέστερν «Τα Πέντε Πρόσωπα Της Βίας», γνωστό και ως «Η Ώρα Του Τσάτο» (Five Savage Men ή The Animals, 1970), καθώς και τραγούδια για καλλιτέχνες όπως τον Barry Manilow, την Dolly Parton και την Judy Collins.

Το 1974, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο «Widescreen», που περιλάμβανε πνευματώδη τραγούδια με διασκεδαστικό μουσικό τρόπο. Μέχρι το 1979 κυκλοφόρησε συνολικά τέσσερις δίσκους, κανένας από αυτούς δεν πούλησε, αλλά αυτοί οι δίσκοι βοήθησαν τον Holmes να χτίσει ένα όνομα για τον εαυτό του ως δημιουργό χιουμοριστικών τραγουδιών με ειρωνεία. Η Barbra Streisand ήταν θαυμάστρια και ο Holmes έγραψε τραγούδια γι’ αυτήν και για το αναπάντεχα δημοφιλές soundtrack της ταινίας «Ένα Αστέρι Γεννιέται» (A Star Is Born, 1976). Ωστόσο, ο ίδιος ο Holmes δεν είδε ούτε ένα δικό του single να μπαίνει στα charts μέχρι το 1978, όταν το «Let’s Get Crazy Tonight» έφτασε στο No 72. Τα πράγματα, όμως, άλλαξαν εντελώς όταν ένα βράδυ ο Holmes ξεφυλλίζοντας την Village Voice, μία εφημερίδα με έδρα το Greenwich Village της Νέας Υόρκης, εμπνεύστηκε το «Escape».

Πρόκειται για ένα soft rock τραγούδι το οποίο προήλθε από ένα αχρησιμοποίητο κομμάτι με τίτλο «People Need Other People» που είχε γράψει ο Rupert Holmes τρία χρόνια νωρίτερα με προσωρινούς ή «εικονικούς» στίχους. Για τον νέο του δίσκο, χρειαζόταν ένα up-tempo τραγούδι για να εξισορροπήσει τις μπαλάντες κι έτσι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτό το κομμάτι που μετεξελίχθηκε στο «Escape», το οποίο όμως οι περισσότεροι αναφέρουν ως «The Piña Colada Song».

Ο άνετος, ανέμελος και απροβλημάτιστος ήχος του τραγουδιού μάς βάζει σε μια πνευματική κατάσταση διακοπών. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε το 1979, με παραγωγούς τον Rupert Holmes και τον Jim Boyer, και έπαιξαν οι: Rupert Holmes (φωνή, keyboards, synthesizer), Dean Bailin (κιθάρα), Frank Gravis (μπάσο), Leo Adamian (drums) και Steve Jordan (drums).

Rupert Holmes: Το «The Piña Colada Song» τεχνικά λέγεται «Escape», αν και ακόμη κι εγώ έχω σταματήσει εδώ και καιρό να το αναφέρω έτσι. Είναι το πιο επιτυχημένο τραγούδι μου κι ίσως το λιγότερο χαρακτηριστικό της δουλειάς μου. Ηχογραφούσα τον πέμπτο μου δίσκο. Ο δίσκος είχε πολλές μπαλάντες και χρειαζόμουν ένα up-tempo τραγούδι. Πριν από χρόνια, είχα συνθέσει ένα τραγουδάκι για τη δική μου διασκέδαση. Κοιτώντας έξω απ’ το παράθυρο του γραφείου μου στην 5^η λεωφόρο, συνειδητοποίησα ότι κάθε κατάστημα που μπορούσα να δω πουλούσε ιταλική μόδα του ενός ή του άλλου οίκου. Μουρμούριζα στον εαυτό μου μια μελωδία και ο στίχος που μου ήρθε στο μυαλό ήταν: «Fiorucci baby, with your new Gucci shoes / poochie-poochie baby, Gucci gees, Gucci goos». Συνειδητοποίησα ότι η μελωδία είχε ένα πιασάρικο γκελ και άρχισα να γράφω στίχο σ’ αυτό. Το τραγούδι λεγόταν «People Need Other People» και είχε μια γέφυρα και αρκετές διαφοροποιήσεις και μερικές ανεπαίσθητες αλλαγές συγχορδίας. Πήγα σ’ ένα στούντιο που ονομαζόταν Plaza Sound Recording Studios που ήταν πάνω από το Radio City Music Hall. Κάποτε ήταν ένα παλιό στούντιο εκπομπής του CBS. Ηχογράφησα το τραγούδι με κάποιους ανθρώπους που έπαιζαν στην μπάντα μου εκείνη την εποχή. Ο drummer, Leo Adamian, πρότεινε να έχουμε δύο drummers στην ηχογράφηση επειδή είχε ένα ενδιαφέρον beat που ήταν δύσκολο να το πετύχεις μόνο με έναν drummer. Πήραμε τον δεύτερο drummer και κάναμε μία λήψη της μελωδίας. Είχε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες αλλαγές συγχορδίας, και το κλειδί αλλάχθηκε αρκετές φορές, κι εγώ τραγουδάω τον στίχο «people need other people». Μπαίνουμε μέσα ν’ ακούσουμε την πρώτη λήψη και ακούμε το κόψιμο και λέω:

– Ξέρετε, μπορούμε σίγουρα να το κάνουμε καλύτερο από αυτό.

Κοιτάζω και βλέπω ότι ο δεύτερος drummer ήταν λιπόθυμος από την υπερβολική διασκέδαση. Μπορέσαμε να τον συνεφέρουμε και να τον βάλουμε σ’ ένα ταξί και αυτό ήταν, δεν μπορούσαμε να ηχογραφήσουμε άλλο αυτό το κομμάτι. Σκέφτηκα να βάλω απλά το τραγούδι στην άκρη -έτσι κι αλλιώς δεν τρελαινόμουν και τόσο για τον στίχο. Μετά ανακάλυψα ότι χρειαζόμουν απεγνωσμένα άλλο ένα up-tempo τραγούδι στον δίσκο και το budget λιγόστευε και δεν ήμουν σίγουρος τι να κάνω. Τότε κάναμε κάτι που τώρα είναι αρκετά συνηθισμένο, αλλά ήταν αρκετά ασυνήθιστο εκείνη την εποχή: κάναμε μία πρωτόγονη εκδοχή δειγματοληψίας. Βρήκα ότι υπήρχαν 16 μουσικά μέτρα σ’ εκείνη την πρώτη λήψη που ήταν πολύ σφιχτά, όλοι ήταν σ’ έναν ωραίο ρυθμό. Έτσι, αντιγράψαμε αυτά τα 16 μέτρα σ’ ένα άλλο πολυκάναλο master ξανά και ξανά και τα επεξεργαστήκαμε όλα μαζί. Νομίζω ότι υπήρξαν 60 επεξεργασίες για να δημιουργηθεί ένα καρούλι διάρκειας πέντε λεπτών από αυτά τα 16 μέτρα. Πέρασαν εκατομμύρια στίχοι στο μυαλό μου. Έγραψα ένα τραγούδι που έλεγε «That’s the law of the jungle in the school of the street, you get out of the kitchen if you can’t take the heat» (ελ. μετ.: «Αυτός είναι ο νόμος της ζούγκλας στο σχολείο της ζωής, βγαίνεις από την κουζίνα αν τη ζέστη δεν μπορείς»). Σκέφτηκα ότι ακουγόταν πολύ σαν τραγούδι του Billy Joel. Έγραψα ένα άλλο: «Everyone needs a victim, I believe you will find, when you’re cruel to another, when you’re cruel to be kind» (ελ. μετ.: «Όλοι χρειάζονται ένα θύμα, και θα το βρεις θαρρώ, όταν είσαι σκληρός με τον άλλον για το δικό του το καλό»). Μόλις το έκανα, θυμήθηκα ότι υπήρχε έξω μία επιτυχία με τίτλο «Cruel To Be Kind» [σ.σ. του Nick Lowe, 1979], οπότε δεν μπορούσα να το χρησιμοποιήσω. Τώρα είναι μια μέρα πριν την τελευταία προγραμματισμένη ημέρα ηχογράφησης και δεν έχω στίχους. Επειδή το τραγούδι είναι απλά αυτό το σταθερό απόσπασμα, συνειδητοποίησα ότι πρέπει να κάνω τους στίχους το επίκεντρο του τραγουδιού επειδή η μουσική είναι επαναλαμβανόμενη. Ήμουν στο διαμέρισμά μου και είχα ένα φύλλο της Village Voice. Μερικές φορές κοιτάζω τις προσωπικές στήλες για να πάρω ιδέες για τραγούδια γιατί οι άνθρωποι μου τραβούν το ενδιαφέρον. Είδα αυτή την αγγελία που είχε βάλει μια γυναίκα, στην οποία περιέγραφε τον εαυτό της με τόσο λαμπερούς όρους, που σκέφτηκα από μέσα μου «Γιατί στο καλό, αν είσαι τόσο υπέροχη, έχεις την ανάγκη να βάλεις αγγελία στις προσωπικές στήλες;». Προσπαθώντας να μην είμαι κυνικός, σκέφτηκα: «Ας είμαστε δίκαιοι, ίσως ψάχνει απλά μια περιπέτεια. Μπορεί να είναι τόσο υπέροχη όσο λέει, αλλά να της αρέσει η ιδέα να γνωρίσει έναν άγνωστο και να δει τι τους επιφυλάσσει η μοίρα. Θέλει κάτι ασυνήθιστο». Τότε αναρωτήθηκα «τι θα γινόταν αν απαντούσα σ’ αυτή την αγγελία» και σκέφτηκα ότι «με την ηλίθια τύχη μου, θα απαντούσα στην αγγελία και θα ανακάλυπτα ότι την έβαλε η γυναίκα με την οποία ζούσα, χωρίς ποτέ να συνειδητοποιήσω ότι με είχε βαρεθεί». Η ιστορία αυτή κάπως σφηνώθηκε στο μυαλό μου. Ο κόσμος πάντα με ρωτά αν βασίστηκε σε κάτι αληθινό και ξέρω ότι θα ήθελαν να μάθουν ότι βασίστηκε σε αληθινό περιστατικό, αλλά δεν ήταν. Βασίστηκε στο σενάριο «τι θα γινόταν αν» που έφερα στο μυαλό μου εκείνο το βράδυ.

Σε τρία κουπλέ και τρία ρεφρέν, το τραγούδι μιλάει για έναν άντρα που επιθυμεί να την κοπανήσει με μία άλλη γυναίκα, επειδή νιώθει πως έχει βαρεθεί την τωρινή του σχέση λόγω ρουτίνας, και επιθυμεί λίγη ποικιλία στη ζωή του.

Το πρώτο κουπλέ εισάγει έναν άνδρα αφηγητή και στήνεται το σκηνικό μίας ταραγμένης σχέσης και προσωπικής κρίσης. Ο αφηγητής αναφέρει με ειλικρίνεια ότι έχει κουραστεί από την τωρινή του σχέση, για την οποία όμως τρέφει ακόμα συναισθήματα αφού δεν κάνει τίποτα για να την τελειώσει. Δεν την απεχθάνεται την σύντροφό του, απλά τη συνδέει με μια «φθαρμένη ηχογράφηση ενός αγαπημένου τραγουδιού». Τη συγκρίνει, δηλαδή, με ένα αγαπημένο του τραγούδι, αλλά που έχει ακούσει πάρα πολλές φορές (κατά ειρωνικό τρόπο, το «Escape» έγινε ένα από αυτά τα τραγούδια για πολύ κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του δημιουργού του). Μια μέρα, ενώ η σύντροφός του κοιμάται δίπλα, διαβάζει στην εφημερίδα τις προσωπικές αγγελίες και εντοπίζει μία αγγελία που τραβάει την προσοχή του: μία γυναίκα αναζητά έναν άντρα που, μεταξύ άλλων μικρών πραγμάτων, πρέπει να του αρέσουν οι πίνα κολάντα (βέβαια είναι μια περίεργη προϋπόθεση για ένα άτομο που επιθυμεί μια σχέση).

Το κείμενο της αγγελίας αποτελεί το ρεφρέν: «Αν σ’ αρέσουν οι πίνα κολάντα / και να σε πιάνει η βροχή / Αν δεν ασχολείσαι με τη γιόγκα / κι έχεις κοινή λογική…». Η δημιουργός της αγγελίας είναι πολύ συγκεκριμένη σχετικά με το τι αναζητά σ’ έναν νέο εραστή. Το ότι αποκλείει αυτούς που ασχολούνται με τη γιόγκα έχει να κάνει με το γεγονός ότι την εποχή του τραγουδιού όσοι ασχολούνταν με τη γιόγκα θεωρούνταν ως επί το πλείστον χίπις που έπιναν φυσικό χυμό, σε αντίθεση με τις πίνα κολάντα που περιέχουν και αλκοόλ. Η αγγελία συνεχίζεται: «αν σου αρέσει να κάνεις έρωτα τα μεσάνυχτα / στους αμμόλοφους στο ακρωτήριο…». Λέγεται ότι οι αμμόλοφοι, στους οποίους αναφέρονται οι στίχοι, βρίσκονται στο Cape Cod της Μασαχουσέτης.

Στο δεύτερο κουπλέ, ο αφηγητής αναφέρει ότι δεν σκέφτηκε την σχέση του και ξέρει ότι αυτό δεν ακούγεται καλό. Τουλάχιστον δεν κατηγορεί μόνο αυτήν για τη βαρετή καθημερινότητα -που περιγράφεται από πολλούς ως «εφτά χρόνια φαγούρα». Με τον στίχο «and thought I’m nobody’s poet» υποδηλώνει ότι δεν έχει κάποιο ταλέντο ή δεξιότητα στη συγγραφή ποιημάτων. Αναφέροντας ότι δεν ήταν ποιητής κανενός, δείχνει ότι δεν έχει γράψει ποτέ ποίημα για κάποιον -προφανώς ούτε για κάποια με την οποία είχε σχέση. Μπορεί να θεωρηθεί και ότι δεν είχε ποτέ άλλη σχέση εκτός από αυτή που έχει τώρα κι απ’ την οποία θέλει να ξεφύγει -έστω και προσωρινά. Το σίγουρο είναι ότι εκφράζει πως αισθάνεται κάπως άσχημα γι’ αυτό που κάνει, αλλά βγάζει ένα στυλό και, κρυφά απ’ τη σύντροφό του, γράφει μια απάντηση στην αγγελία, αποβλέποντας να συναντήσει αυτήν τη μυστηριώδη γυναίκα και να ξεφύγει από τη βαρετή του ζωή.

Ακολουθεί το δεύτερο ρεφρέν. Έχοντας εξάψει την περιέργειά του, ο άντρας απαντάει στην αγγελία της μυστηριώδους γυναίκας με τον ίδιο τρόπο. Της λέει ότι του αρέσουν οι πίνα κολάντα, δηλώνει ότι του αρέσει και η σαμπάνια και γενικά αφήνει να φανεί ότι φτιάχτηκαν ο ένας για τον άλλον. Ενδιαφέρον έχει η φράση «and cut through all this red tape», όπου με τον όρο «red tape» (γραφειοκρατία) εννοεί την προσωπική αλληλογραφία και επί της ουσίας εννοεί να παρακάμψουν την επικοινωνία μέσω αλληλογραφίας και προτείνει να συναντηθούν από κοντά σ’ ένα μπαρ που λέγεται O’Malley’s.

Rupert Holmes: Όλοι έχουν στο μυαλό τους πώς μοιάζει ένα μπαρ που λέγεται O’Mally’s. Έχω ένα στο μυαλό μου και από κει προήλθε. Υπάρχει ένα μπαρ O’Mally’s κοντά στο μέρος που μένω, αλλά το ανακάλυψα αφού έγραψα το τραγούδι. Θα μπορούσε να ήταν O’Grady’s. Όλοι γνωρίζουν ένα ιρλανδικό μπαρ όπου οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν και θα ήθελα να πιστεύω ότι αυτό που οραματίζεστε είναι διαφορετικό από αυτό που οραματίζομαι εγώ. Δεν υπήρχε συγκεκριμένο O’Mally’s.

Το τρίτο κουπλέ επιφυλάσσει μια απρόβλεπτη ανατροπή. Ο άνδρας περιμένει με ενθουσιασμό να γνωρίσει τη γυναίκα των ονείρων του -ίσως και να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του. Ο ακροατής μπορεί να φανταστεί την σκηνή, που διαδραματίζεται μέσα σε μία μικρή ιρλανδική pub, καθώς από την πόρτα ξεπροβάλει αυτή η γυναικεία φιγούρα. Αν και αρχικά τα χαρακτηριστικά της δεν ήταν ευκρινή, ο άντρας διαπιστώνει ότι η γυναίκα με την οποία έδωσε ραντεβού είναι στην πραγματικότητα η τωρινή του σύντροφος, η οποία προφανώς βαριόταν επίσης τη σχέση όσο κι αυτός. Γελάσανε μαζί και ο άνδρας τής λέει: «Δεν ήξερα ότι σου αρέσουν οι πίνα κολάντα!». Ενώ αμφότεροι σκόπευαν να απατήσουν ο ένας τον άλλον και αναζητούσαν τον έρωτα στην ανωνυμία, διαπίστωσαν ότι το άτομο που έψαχναν ήταν δίπλα τους και τελικά βρέθηκαν μαζί. Δεν μπορούσαν να θυμώσουν ο ένας με τον άλλον γιατί ο καθένας τους ήξερε ακριβώς τι ένιωθε ο άλλος. Έτσι, αντί να αναστατωθούν, χρησιμοποίησαν αυτό το γεγονός για να αναζωπυρώσουν τη σχέση τους. Το νόημα, λοιπόν, πίσω από τους στίχους γίνεται αρκετά λυτρωτικό και το εν τέλει χιουμοριστικό τραγούδι ολοκληρώνεται με μια αισιόδοξη νότα, δείχνοντας ότι οι δυο τους συνειδητοποίησαν ότι έχουν περισσότερα κοινά απ’ ό,τι νόμιζαν και ότι δεν χρειάζεται να ψάξουν περισσότερο παρά μόνο ο ένας στον άλλον για να βρουν αυτό που αναζητούν σε μια σχέση.

Rupert Holmes: Ο κόσμος ξεχνά ότι δεν είμαι εγώ ο τύπος που λέει την ιστορία. Αυτός είναι ένας χαρακτήρας για τον οποίο γράφω. Η γυναίκα είναι το πραγματικά ευρηματικό πρόσωπο: αυτή βάζει την αγγελία και εκείνος απλά ανταποκρίνεται στην αγγελία. Ξεκινά με αυτήν την στάση: «βαρέθηκα την κυρία μου, είμαστε πολύ καιρό μαζί». Είναι κάπως ανώριμος στο ότι δεν έχει καταλάβει το γεγονός πως η γυναίκα, με την οποία είναι μαζί, τον βαριέται ίσως ακόμη περισσότερο. Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κοιτάχτηκαν με θλίψη και συνειδητοποίησαν ότι πριν κάποιος από τους δύο τρέξει να ικανοποιήσει μια φαντασία που μάλλον δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, θα πρέπει να ψάξουν ξανά τη σχέση τους γιατί εκεί υπάρχουν πολλά που δεν έχουν εξερευνηθεί ακόμα. Νομίζω ότι έχει αίσιο τέλος με μια υποσημείωση. Είναι και οι δύο λίγο σοκαρισμένοι, αλλά κανένας δεν μπορεί να κουνήσει το δάχτυλο πολύ έντονα στον άλλον επειδή αμφότεροι ήταν πρόθυμοι να δοκιμάσουν μια νέα σχέση και, ευτυχώς, η πιθανή αδιακρισία τους οδήγησε ξανά τον έναν στον άλλον.

Ο αρχικός στίχος στο ρεφρέν ήταν: «If you like Humphrey Bogart», τον οποίο ο Holmes άλλαξε την τελευταία στιγμή αντικαθιστώντας το όνομα του ηθοποιού με το πρώτο όνομα εξωτικού κοκτέιλ που του ήρθε στο μυαλό και ταίριαζε στη μουσική. Άλλωστε ο Rupert Holmes χρησιμοποίησε πολλές αναφορές σε ταινίες στους προηγούμενους δίσκους του κι έτσι αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι άλλο. Όταν ο Rupert ηχογράφησε τα φωνητικά, το έκανε μόνο μία φορά ως προκαταρκτική ηχογράφηση για τον κιθαρίστα του, Dean Bailen. Εκείνη την στιγμή αυτοσχεδίασε ένα κομμάτι αρμονίας ένα τρίτο πάνω από τον εαυτό του στο ρεφρέν και στη συνέχεια άφησε το τραγούδι και επέστρεψε την επόμενη μέρα για να ηχογραφήσει το κατάλληλο φωνητικό μέρος. Όταν επέστρεψε για να κάνει τα τέλεια φωνητικά, δεν μπόρεσε να πάρει την ενέργεια και τον ενθουσιασμό που είχε όταν το τραγούδησε εκείνη τη μία φορά κατευθείαν.

Rupert Holmes: Οι αρχικοί στίχοι έλεγαν «If you like Humphrey Bogart and getting caught in the rain». Στον δρόμο για την ηχογράφηση το επόμενο πρωί διάβασα τους στίχους σ’ έναν ταξιτζή και τον ρώτησα αν είχε πιάσει την ανατροπή στο τέλος πριν φτάσω σ’ αυτό. Μου είπε όχι και πίστευε ότι η ιστορία ήταν καλή. Όταν έφτασα στην ηχογράφηση, γύρισα στον κιθαρίστα μου, Dean Bailin, και του είπα:

– Μόλις έγραψα έναν στίχο. Είναι ένα τραγούδι που διηγείται μία ιστορία. Δεν θέλω να το προσπεράσεις, οπότε θα πάω στο μικρόφωνο και θα τραγουδήσω το τραγούδι χωρίς να σταματήσω. Αν δεν τραγουδήσω τέλεια έναν στίχο, δεν θα σταματήσω γιατί θέλω ν’ ακούσεις αυτό το τραγούδι με τη μία. Πρόσεξε τον στίχο γιατί θέλω να δω αν θα σε αιφνιδιάσει.

Καθώς έπαιρνα το μικρόφωνο, σκέφτηκα ότι έχω κάνει τόσες πολλές αναφορές στον Humphrey Bogart και στη μεγάλη οθόνη στους προηγούμενους δίσκους μου κι ίσως δεν έπρεπε να κάνω κι εδώ. Σκέφτηκα «Τι μπορώ ν’ αλλάξω;». Λοιπόν, αυτή η γυναίκα θέλει μια απόδραση, σαν θα θέλει να πάει διακοπές στα νησιά. Όταν πας διακοπές στα νησιά, όταν κάθεσαι στην παραλία και κάποιος σε ρωτάει αν θέλεις ένα ποτό, ποτέ δεν παραγγέλνεις Budweiser, δεν παίρνεις μπύρα. Είσαι σε διακοπές, θέλεις ένα ποτό σ’ έναν άδειο ανανά με τις σημαίες όλων των κρατών και μια ομπρέλα. Εάν το ποτό είναι μπλε θα ήσασταν πολύ ευχαριστημένοι. Και μ’ ένα μακρύ καλαμάκι. Σκέφτηκα, ποια είναι αυτά τα ποτά; Για να δούμε, υπάρχει το Ντάκιρι, το Μάι Τάι, η Πίνα Κολάντα… Αναρωτιέμαι, τι γεύση έχει η Πίνα Κολάντα; Ούτε καν είχα πάρει ποτέ. Σκέφτηκα ότι αντί να τραγουδήσω «If you like Humphrey Bogart», με έμφαση στο «like», θα μπορούσα να το ξεκινήσω μία συλλαβή νωρίτερα και να πάω «If you like Piña Coladas». Τους έβαλα να παίξουν την ταινία που δημιουργήσαμε και τραγούδησα την ιστορία που έφτιαξα το προηγούμενο βράδυ. Φτάνω στο ρεφρέν και τραγουδάω «If you like Piña Coladas» και το τραγουδάω μέχρι το τέλος, χωρίς να σταματήσω για να διορθώσω κάποιον στίχο. Τρέχω στην αίθουσα ελέγχου και ρωτάω τον Dean αν περίμενε το τέλος με την έκπληξη και είπε:

– Όχι, με ξάφνιασε. Μου αρέσει το τέλος, αλλά δεν τρελαίνομαι για τις πίνα κολάντα.

– Άσε με να ξεπετάξω ένα μικρό αρμονικό κομμάτι και να δω πώς ακούγεται.

Έτρεξα πίσω κι εκείνη την στιγμή έκανα ένα μικρό κομμάτι αρμονίας ένα τρίτο πάνω από τον εαυτό μου στο ρεφρέν κι αυτό ήταν το τελευταίο που σκέφτηκα γιατί ήξερα ότι θα έκανα τα κατάλληλα φωνητικά σε μία-δυο μέρες επειδή είχαμε άλλα πράγματα να ηχογραφήσουμε από πάνω. Δεν θα κυκλοφορούσα ποτέ πρόχειρα φωνητικά -θέλεις να το κάνεις τέλειο. Την επόμενη μέρα πήγα να κάνω τα τέλεια φωνητικά και δεν μπορούσα να πάρω την ενέργεια και τον ενθουσιασμό που είχα όπως όταν το τραγούδησα εκείνη τη μία φορά κατευθείαν για τον κιθαρίστα μου. Είπα «αυτά τα άλλα φωνητικά είναι πιο σωστά, αλλά δεν είναι τόσο διασκεδαστικά. Διασκέδαζα όταν το τραγουδούσα. Κάπως έφτιαχνα τη φράση καθώς τραγουδούσα κι είχε περισσότερο αυθορμητισμό, περισσότερη ενέργεια». Ο Jim Boyer, ο οποίος έκανε την παραγωγή του δίσκου μαζί μου, συμφώνησε κι αυτό έγινε το φωνητικό. Όταν ακούτε το «The Piña Colada Song», η ιστορία γράφτηκε το προηγούμενο βράδυ. Ο στίχος «If you like Piña Coladas» εφευρέθηκε περίπου πέντε λεπτά πριν ξεκινήσω να τραγουδάω και το φωνητικό που ακούτε είναι η πρώτη φορά που τραγούδησα το τραγούδι κι αυτό έγινε το φωνητικό που ακούτε στον δίσκο. Στο overdubbing προσπάθησα να βελτιώσω λίγο το χρώμα βάζοντας ένα ορχηστρικό break το οποίο έστρωσα πάνω στα ίδια 16 μέτρα. Έχει ακόμα την ίδια αίσθηση, αλλά ακούς surf, έβαλα μερικά φλάουτα παίζοντας ολόκληρα μοτίβα και τη χαρακτηριστική πλέον δικάναλη γραμμή κιθάρας του Dean και μερικά πράγματα synthesizer από ένα mini-Moog, που υποτίθεται ότι θα ακουγόταν κάπως σαν καρύδες για να δώσει λίγο χρώμα σ’ αυτά τα μέρη.

Στο «Escape» ο Rupert Holmes σκιαγραφεί ολόκληρη την αφήγηση με λίγες γρήγορες λέξεις, χωρίς να διαφεύγει ποτέ της προσοχής του η μελωδία. Έχει αυτό το περίεργο beat, ένα λεπτό πιάνο, μία επεξεργασμένη μέχρι θανάτου κιθάρα, όλα μαζί σ’ ένα ατημέλητο παίξιμο, που σε συνδυασμό με τον ρυθμό και τα φωνητικά, υποστηρίζουν αυτή την πιασάρικη δημιουργία.

Ο Rupert πίστευε ότι ένα τραγούδι με τίτλο «Him» έπρεπε να είναι το πρώτο single από τον δίσκο, αλλά η δισκογραφική εταιρεία προτιμούσε το «Escape» και τον έπεισε να το κυκλοφορήσει πρώτο. Το έπαιξαν σ’ έναν ραδιοφωνικό σταθμό στην Washington και οι ακροατές άρχισαν να καλούν τον σταθμό ζητώντας το. Το πρόβλημα ήταν ότι ζητούσαν το «The Piña Colada Song», ενώ ο επίσημος τίτλος ήταν «Escape». Αυτό θα έβλαπτε τις πωλήσεις επειδή ο κόσμος θα ζητούσε «το τραγούδι για τις Πίνα Κολάντα» στα δισκοπωλεία κι εκείνα δεν θα είχαν ιδέα για ποιο τραγούδι αφορά. Η δισκογραφική ήθελε να αλλάξει τον τίτλο σε «Escape (The Piña Colada Song)» και είπε στον Rupert ότι δεν θα πουλούσε αν δεν το έκαναν.

Rupert Holmes: Η δισκογραφική εταιρεία εκείνη την εποχή, η Infinity Records, ήταν μια μικρή δισκογραφική στην Ανατολική Ακτή, τμήμα μιας μεγάλης εταιρείας, της MCA Records στη Δυτική Ακτή. Είπανε:

– Δεν πιστεύουμε ότι το single είναι το «Him», αλλά πιστεύουμε ότι είναι το «Escape».

– Δεν πρόκειται να διαφωνήσω αν είστε ενθουσιασμένοι μ’ αυτό.

Το έπαιξαν σ’ έναν σταθμό στην Washington και ήταν σαν να βγήκε από ταινία: ο δίσκος απογειώθηκε μόνος του. Ο κόσμος άρχισε να τηλεφωνεί στον ραδιοφωνικό σταθμό θέλοντας να το ακούσει. Έτρεξαν και μου είπαν:

– Έχουμε πρόβλημα. Ονόμασες το τραγούδι «Escape» και όλοι καλούν τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ζητώντας «αυτό το τραγούδι για τις πίνα κολάντα». Θα πάνε στα δισκάδικα ζητώντας «το τραγούδι για τις πίνα κολάντα» και τα δισκάδικα δεν θα ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε. Μπορούμε να το κάνουμε «Escape (The Piña Colada Song)»;

– Και να συμβιβάσω την καλλιτεχνική μου ακεραιότητα; Πώς μπορώ να το κάνω αυτό;

– Αν δεν το κάνουμε «The Piña Colada Song», δεν πρόκειται να πουλήσει.

– Ε, τότε υποθέτω ότι είναι «The Piña Colada Song»!

Το «Escape (The Piña Colada Song)» κυκλοφόρησε σε single στις 17 Σεπτεμβρίου 1979 και ήταν το πρώτο single που βγήκε από τον δίσκο «Partners In Crime».

Η αφήγηση της ιστορίας ενός βαριεστημένου ζευγαριού που, ενώ προσπαθούσε να απατήσει ο ένας τον άλλον, βγήκαν κατά λάθος ραντεβού στα τυφλά μεταξύ τους, βρήκε μεγάλη απήχηση. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1979, το τραγούδι προτάθηκε από το περιοδικό Billboard για τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και στη συνέχεια προστέθηκε σε λίστες αναπαραγωγής σημαντικών αμερικανικών ραδιοφωνικών σταθμών κατά τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο. Ανεβαίνοντας συνεχώς σε δημοτικότητα, στις 22 Δεκεμβρίου 1979 το «Escape» ανέβηκε στο No 1 των Η.Π.Α., ρίχνοντας από την κορυφή το «Babe» των Styx, για να γίνει το τελευταίο No 1 τραγούδι της δεκαετίας του 1970. Στις 5 Ιανουαρίου 1980 εκτοπίστηκε από την κορυφή από το «Please Don’t Go» των KC & The Sunshine Band και επανήλθε μία εβδομάδα αργότερα. Έτσι έγινε το πρώτο τραγούδι που ανέβηκε στο No 1 των Η.Π.Α. σε δύο διαφορετικές δεκαετίες.

Rupert Holmes: Ο δίσκος αναρριχήθηκε στα charts. Ο WABC-AM, που δεν έπαιζε ποτέ τίποτα μέχρι να φτάσει στα πέντε πρώτα σ’ όλη τη χώρα, έπαιξε τον δίσκο όταν ήταν στο No 60 με μία κουκίδα (που σήμαινε ότι το τραγούδι είχε ανοδική πορεία στα charts). Κάποιες φορές πηδούσε 15-20 θέσεις την εβδομάδα και τον Δεκέμβριο του 1979 έγινε No 1 και ήταν επίσης No 1 και τον Ιανουάριο του 1980, οπότε μπορώ να πω ειλικρινά ότι ήταν στην κορυφή των charts για δύο δεκαετίες. Αν ήξερα ότι το τραγούδι θα γινόταν No 1, πιθανότατα δεν θα το έκανα ποτέ γιατί είναι πολύ απλό μουσικά και αρμονικά. Δεν είναι σαν αυτά που γράφω, αλλά δεν το ήξερα -απλώς υποτίθεται ότι εξισορροπούσε το άλμπουμ.

Το τραγούδι έφτασε επίσης στο No 23 του Ηνωμένου Βασιλείου. Επιπλέον, έγινε No 1 στον Καναδά, No 3 στην Αυστραλία, No 4 στη Νέα Ζηλανδία, No 10 στην Ιρλανδία, No 11 στη Νότια Αφρική, No 13 στην Ολλανδία και No 20 στο Βέλγιο.

Πριν γίνει επιτυχία, δεν υπήρχαν πολλά μέρη στις Η.Π.Α. όπου θα μπορούσε να πιει κανείς πίνα κολάντα. Μόλις την προηγούμενη χρονιά, το 1978, το εξωτικό αυτό ποτό -με λευκό ρούμι, κρέμα καρύδας και χυμό ανανά- ανακηρύχθηκε εθνικό ποτό του Πουέρτο Ρίκο, όπου φτιάχτηκε πρώτη φορά το 1954. Μετά την επιτυχία του τραγουδιού, το ποτό έγινε διάσημο πέρα από τα σύνορα του Πουέρτο Ρίκο και πλέον μπορούσε να βρει κανείς πίνα κολάντα σχεδόν οπουδήποτε στις Η.Π.Α. σέρβιραν ποτά από φρούτα. Ο ίδιος ο Holmes δεν είχε πιει ποτέ πίνα κολάντα, δεν ήταν καν σίγουρος ότι το πρόφερε σωστά, και στην πραγματικότητα δοκίμασε για πρώτη φορά το ποτό αφού το τραγούδι έγινε No 1.

Rupert Holmes: Δεν χρειάστηκε πολλή φαντασία για να πούμε τι θα σερβίρουμε στα πάρτι που κάναμε για τον Τύπο, ω, ναι, πίνα κολάντα! Κανείς δεν είπε ποτέ «ας σερβίρουμε μπέρμπον».

Το «Escape (The Piña Colada Song)» είναι το πιο επιτυχημένο εμπορικά τραγούδι του Rupert Holmes. Είναι και το δεύτερο No 1 τραγούδι που σχετίζεται με αγγελίες, καθώς είχε προηγηθεί το «Want Ads» (1971) των Honey Cone.

Ο Holmes χαρακτηρίζεται μερικές φορές ως ο καλλιτέχνης της μίας επιτυχίας, παρόλο που το «Him» έφτασε στο No 6 των Η.Π.Α., αλλά ο ίδιος είναι εντάξει μ’ αυτό, αν και θα είχε κάνει μερικές αλλαγές αν ήξερε το αντίκτυπο που θα είχε το «Escape». Μπορεί να μην γνώρισε ποτέ ξανά αυτό το επίπεδο επιτυχίας στα charts, όμως η καριέρα του επεκτάθηκε σε πολλές κατευθύνσεις και το τραγούδι αυτό έχει επισκιάσει την υπόλοιπη καριέρα του και, κυρίως, τα άλλα επιτεύγματά του. Ο Rupert Holmes έχει γράψει πολλά θεατρικά έργα, μεταξύ των οποίων το «Το Μυστήριο Του Έντουιν Ντρουντ» (The Mystery Of Edwin Drood, 1985) και το «Say Goodnight, Gracie» (2002), και τραγούδια που έχουν ερμηνευτεί από τις Barbra Streisand, Judy Collins και Britney Spears. Επίσης, δημιούργησε μία τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Remember WENN» (1996-1998) και έγραψε το μυθιστόρημα «Εκεί Που Βρίσκεται Η Αλήθεια» (Where The Truth Lies, 2003), το οποίο μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο. Τα έργα του έχουν κερδίσει βραβεία Tony, Emmy, Edgar και σίγουρα οι λάτρεις του Broadway γνωρίζουν τον Holmes ως τον ταλαντούχο συνθέτη, στιχουργό και θεατρικό συγγραφέα πίσω από τεράστιες επιτυχίες του Broadway αλλά, παρόλα αυτά, είναι περισσότερο γνωστός στον μέσο άνθρωπο για το «Escape (The Piña Colada Song)».

Rupert Holmes: Αν ήξερα ποτέ ότι θα ήταν το τραγούδι με το οποίο θα συνδεόμουν περισσότερο, μπορεί να έκανα δεύτερες σκέψεις για πολλά σχετικά μ’ αυτό. Ποτέ δεν προοριζόταν ν’ ακουστεί 100.000.000 φορές, ήταν γραφτό να είναι μια ιστοριούλα μ’ ένα μικρό κλείσιμο του ματιού στο τέλος της κι έτσι έπρεπε να είναι. Επίσης δεν έπρεπε να κάνει την πίνα κολάντα δημοφιλές ποτό στο Αϊντάχο και σε άλλες στεριανές πολιτείες, όπου δεν είχαν ακούσει ποτέ για πίνα κολάντα. Αν το ήξερα από πριν, θα είχα πάει στην Coco Lopez, που φτιάχνει το συστατικό της καρύδας στην πίνα κολάντα, και θα ζητούσα προμήθεια. Κάθε τραγουδοποιός θέλει να έχει μια επιτυχία που όλοι θυμούνται και δεν μπορώ να παραπονιέμαι που πήρα αυτό που επιθυμούσα. Απλώς θα ήταν πιο ωραίο αν ήταν ένα από τα πιο βαθιά τραγούδια που έχω γράψει. Κάποτε ήταν πηγή δυσφορίας για μένα, καθώς ήμουν το πρώτο άτομο στην ιστορία του Broadway που κέρδισε βραβείο Tony για το καλύτερο βιβλίο και την καλύτερη μουσική για μιούζικαλ που κέρδισε επίσης το βραβείο καλύτερου μιούζικαλ. Δημιούργησα μια βραβευμένη με Emmy τηλεοπτική σειρά –«Remember WENN». Έχω κυκλοφορήσει ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Εκεί Που Βρίσκεται Η Αλήθεια». Παρόλα αυτά ο κόσμος εξακολουθεί να έχει την τάση να λέει «Είσαι ο τύπος που τραγούδησε το «Piña Colada Song». Έχω την αίσθηση ότι αν έσωζα ένα ολόκληρο ορφανοτροφείο από φωτιά και έβγαζα το τελευταίο παιδί έξω κουβαλώντας το στους ώμους, καθώς θα στεκόμουν εκεί καρβουνιασμένος να καπνίζω, θα μου έλεγαν: «Εσύ δεν είσαι ο τύπος που έγραψε το τραγούδι για την πίνα κολάντα;». Είναι δύσκολο όταν έχεις αυτό το πράγμα που τραβάει την προσοχή απ’ όλα τ’ άλλα πράγματα που έχεις κάνει, ωστόσο κάθε τραγουδοποιός ζει για να έχει ένα τραγούδι που όλοι γνωρίζουν. Μια φορά δεν είχα ταυτότητα κι έπαιρνα μία πτήση. Στάθηκα εκεί και τραγούδησα το τραγούδι και με άφησαν να πάρω την πτήση.

Οι λεπτομέρειες αυτού του τραγουδιού έγιναν πραγματικότητα για ένα ζευγάρι στην κωμόπολη Jordan στη Minnesota, όπου άντρας και γυναίκα ξεκίνησαν ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον να ψάχνονται σε εφαρμογή ανταλλαγής μηνυμάτων, γνωριστήκανε και ερωτεύτηκαν διαδικτυακά και, όταν τελικά συναντήθηκαν στην πραγματική ζωή, συνειδητοποίησαν ότι ήταν παντρεμένοι μεταξύ τους. Σε αντίθεση, όμως, με το σενάριο του Rupert Holmes, η εμπειρία αυτού του ζευγαριού κατέληξε σε ένα πικρόχολο διαζύγιο.

Το τραγούδι ακούγεται στις ταινίες «Οι Αρειανοί Επιτίθενται!» (Mars Attacks!, 1996), «Dirty Work» (1998), «How Stella Got Her Groove Back» (1998), «Detroit Rock City» (1999), «The General’s Daughter» (Η Κόρη Του Στρατηγού, 1999), «Shrek» (2001), «Γλυκός Πειρασμός» (The Sweetest Thing, 2002), «American Splendor» (2003), «Η Μάγισσα» (Bewitched, 2005), «Remarkable Power» (2008), «Wanted» (2008), «Δείπνος Πανηλιθίων» (Dinner For Schmucks, 2010), «Οι Μεγάλοι» (Grown Ups, 2010), «Μπέιμπι Σίτερ Για Κλάματα» (The Sitter, 2011), «Επιχείρηση: Argo» (Argo, 2012), «Η Κρυφή Ζωή Του Γουόλτερ Μίτι» (The Secret Life Of Walter Mitty, 2013, από τον Jack Johnson), «Φύλακες Του Γαλαξία» (Guardians Of The Galaxy, 2014), «The Nice Guys» (2016), «Deadpool 2» (2018), «Η Κόρη Του Μπαμπά» (Like Father, 2018), «Αυτό Που Θέλουν Οι Άνδρες» (What Men Want, 2019) και «Champions» (2023), ενώ ακούστηκε και στις τηλεοπτικές σειρές «The Simpsons» (1999), «Will And Grace» (2000), «Στην Εντατική» (ER, 2001), «Six Feet Under» (2003), «Las Vegas» (2004), «Η Ασπίδα Του Νόμου» (The Shield, 2004), «American Dad!» (2005), «Veronica Mars» (2006), «Atop The Fourth Wall» (2008), «Fringe» (2008), «True Blood» (2012), «Brooklyn Nine-Nine» (2014), «Σκορπιός» (Scorpion, 2014), «Πάρε Τον Σολ» (Better Call Saul, 2016), «Bloodline» (2017), «Mystery Science Theater: The Return» (2017), «High & Dry» (2018), «It’s Always Sunny In Philadelphia» (2018), «Splitting Up Together» (2018) και «Η Ζωή Με Τον Εαυτό Μου» (Living With Yourself, 2019), καθώς και στην εκπομπή «The Tonight Show Starring Jimmy Fallon» (2019).

Σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα την ταινία «Φύλακες Του Γαλαξία», ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Chris Pratt ακούει ξανά και ξανά μία κασέτα που έφτιαξε η μητέρα του με επιτυχίες της δεκαετίας του 1970. Ο Pratt άκουγε επανειλημμένα αυτά τα τραγούδια κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη James Gunn, το «Escape (The Piña Colada Song)» ήταν το μόνο τραγούδι που βαρέθηκε ο ηθοποιός.

Παρομοίως, το επεισόδιο «The Pina Colada Episode» της τηλεοπτικής σειράς «The Goldbergs» (2019) βασίζεται σ’ ένα περιστατικό που ο Adam F. Goldberg είπε ότι συνέβη στην οικογένειά του, λέγοντας ότι η οικογένειά του έπρεπε να ακούει ξανά και ξανά το «Escape» όταν μια κασέτα κόλλησε στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου.

Rupert Holmes: Λαμβάνω δικαιώματα επειδή έγραψα και τραγούδησα το τραγούδι. Και πληρώνομαι κάθε φορά που χρησιμοποιείται στην τηλεόραση ή σε μια ταινία, ανάλογα με το είδος και τον προϋπολογισμό. Δεν θα μπορούσα να ζήσω στην πολυτέλεια με βάση μόνο αυτό το τραγούδι, αλλά θα μπορούσα να επιβιώσω μόνο με αυτό -θα πίστευες, όμως, ότι ήταν το μόνο πράγμα που έκανα ποτέ με τον χρόνο μου. Στην πραγματικότητα έχω συμβιβαστεί μ’ αυτό, αλήθεια. Διαπιστώνω ότι παρόλο που είχα 8 shows στο Broadway, εξακολουθώ να είμαι ο τύπος που έγραψε αυτό το τραγούδι. Αλλά πραγματικά απολαμβάνω πολύ το γεγονός ότι έχω αυτού του είδους το διαβατήριο με όποιο άτομο συναντηθώ. Αν μου πουν «με τι ασχολείσαι;» και τους πω «είμαι τραγουδοποιός» και ρωτήσουν «κάτι που μπορεί να ξέρω;» και τους πω, ξέρω ότι θα πουν «εσύ το έκανες αυτό;». Κουρευόμουν στην πόλη και αυτός ο τύπος [ο κουρέας] μπήκε στο YouTube γιατί δεν το πίστευε.

Η αμερικανική πολυεθνική αλυσίδα εστιατορίων Taco Bell χρησιμοποίησε το τραγούδι, με αλλαγμένους στίχους, σε διαφημιστική της καμπάνια. Τότε ο Holmes ρώτησε τη γυναίκα του:

– Το ξέρεις ότι τώρα εκπροσωπώ την Taco Bell;

Κι εκείνη απάντησε:

– Ναι. Και πριν από σένα ήταν ένα τσιουάουα.

Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε επίσης σε διαφήμιση του τηλεοπτικού show American Idol (2008), όπου ο Ben Roethlisberger, παίκτης των Pittsburgh Steelers (ομάδα του αμερικανικού ποδοσφαίρου), βρίσκεται στ’ αποδυτήρια και ονειρεύεται να τραγουδήσει το «Escape». Το όνειρό του διακόπτεται από έναν φύλακα, ο οποίος του λέει: «Μου άρεσε αυτό το τραγούδι, μέχρι που το κατέστρεψες».

Το 2016, το «Escape» χρησιμοποιήθηκε σε μία καμπάνια της Capitol One όπου ο Spike Lee, ο Charles Barkley και ο Samuel L. Jackson το τραγουδούνε μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο.

Rupert Holmes: Δέχτηκα μεγάλη πίεση για να γράψω το «The Scotch And Soda Song» ή κάτι τέτοιο. Είπα στην εταιρεία «Όχι, αυτό είναι», οπότε δεν νομίζω ότι υπάρχει συνέχεια στα σκαριά.

Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε και στα video games Rock Band 4 και Rocksmith 2014.

Το 2021, η ιστοσελίδα I Love Classic Rock συμπεριέλαβε το «Escape (The Piña Colada Song)» στα 10 soft rock τραγούδια της δεκαετίας του 1970 που ερωτεύτηκε ο κόσμος, γράφοντας επιπλέον: «Αυτή η πανούργα ιστορία για ένα ζευγάρι που ανακαλύπτει ξανά το ενδιαφέρον που είχε κάποτε, είναι κάτι που σίγουρα αξίζει για πάντα. Διασκεδαστικό γεγονός: Ο Holmes ισχυρίστηκε το 2019 ότι ακόμα δεν πίνει πίνα κολάντα».

Το Rolling Stone το κατέταξε στο No 6 στη λίστα με τα χειρότερα τραγούδια της δεκαετίας του 1970.

Άλλες εκτελέσεις:

Christopher John (1979, στον δίσκο «Hit Explosion Vol. 1»).
César (1980, ως «La Chanson Du Pina Colada» σε single).
Springbok (1980, στον δίσκο «Hit Parade No. 47»).
Anal Cunt (1995, στη συλλογή «Top 40 Hits»).
Da Real One (1997, ως sample στο τραγούδι «U Like Pina Colada»).
Side Salad (2000, στο άλμπουμ «Side Salad»).
Fourteen Karat Soul (2002, στο άλμπουμ «Take Me Back»).
Captain Jack (2003, στο άλμπουμ «Café Cubar – The Greatest Sunshine Hits»).
Kiki & Herb (2004, ως «Pina Colada Song» στο άλμπουμ «Kiki & Herb Will Die For You – At Carnegie Hall»).
Mista Blaze (2006, ως sample στο «Weeded»).
Sunny Ledfurd (2006, ως sample στο «Red Bull And Vodka»).
Plies feat. Bei Major (2010, ως sample στο «She Got It Made»).
Kanye West (2012, ως sample στο «White Dress»).
Jack Johnson (Δεκέμβριος 2013, στο άλμπουμ «The Secret Life Of Walter Mitty»).
Hendersin (2013, ως sample στο «The Great Escape»).
Eytan Mirsky (2013, στο άλμπουμ «Drink A Toast To Innocence: Tribute Lite Rock»).
Bobby Louw (2014, στο άλμπουμ «You & I»).
Music Box Mania (2015, στο άλμπουμ «Music Box Tribute To Guardians Of The Galaxy Soundtrack»).
Twinkle Twinkle Little Rock Star (2015, στο άλμπουμ «Lullaby Versions Of Guardians Of The Galaxy Soundtrack»).
Skubi feat. Ask (2016, ως sample στο «Ov Aaj»).
Titus Jones (2017, ως sample στο «I Like Piña Colada Parties»).
Messy Pandas (2017, ως sample στο «Yeah, Yeah, Yeah… Yeah»).
Hawaiive & Rockstar (2018, ως sample στο «Piña Colada»).
The Hood Internet (2019, ως μέρος του «1979»).
DJ Earworm (2020, ως sample στο «Time Of Our Lives: Songs From Every Year»).
Crash Adams (2023, ως sample στο «California Girl».
DJ Cassidy & Shaggy feat. Rayvon (2023, ως «If You Like Pina Coladas» σε single).
R85O (2023, ως sample στο «R85O»).