«ΚΟΜΜΑΤΙΑ και ΘΡΥΨΑΛΑ» 50 ΧΡΟΝΙΑ του Γιώργου Σκούρτη σε 2 καλοκαιρινές παραστάσεις στο Μουσείο Ιστρορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Πλάκα

«ΚΟΜΜΑΤΙΑ και ΘΡΥΨΑΛΑ» 50 ΧΡΟΝΙΑ του Γιώργου Σκούρτη ΣΕ 2 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ «ΚΟΜΜΑΤΙΑ και ΘΡΥΨΑΛΑ» 50 ΧΡΟΝΙΑ του Γιώργου Σκούρτη 2 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ( ΠΑΛΗΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ – Θόλου 5 Πλάκα 9 και 10 Σεπτέμβρη στις 21.00 μ.μ.

50 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμα, το αριστούργημα του Γιώργου Σκούρτη, όπως το έφερε στα μέτρα μας και στα δικά σας ο Γιάννης Σολδάτος και με τα νέα επεισόδια έγινε επίκαιρο όσο ποτέ, σε σκηνοθεσία από τον Γιώργο Λιβανό και αποτέλεσε μια από τι μεγαλύτερες επιτυχίες του χειμώνα, από τους Θεατρίνων Θεατές.

Οι Θεατρίνων Θεατές παρουσίασαν όλο το χεινώνα τη φετινή κεντρική τους παραγωγή. Με χαρά ανακοινώνουμε 2 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ( ΠΑΛΗΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ) Θόλου 5 Πλάκα στις 21.00 μ.μ. Δευτέρα 9 και Τρίτη 10 Σεπτέμβρη . Η παράσταση έχει λάβει άριστες κριτικές από κοινό και κριτικούς και παίχτηκε σε γεμάτο θέατρο.

Η αγαπημένη ομάδα παρουσιάζει σε ενιαία παράσταση, το αριστούργημα του Γιώργου Σκούρτη «ΚΟΜΜΑΤΙΑ και ΘΡΥΨΑΛΑ» με τα σημαντικότερα μονόπρακτα από την τριλογία σε επιλογή, σύνδεση και επαναπροσδιορισμό τους από το Γιάννη Σολδάτο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού. Έργο που θεωρείται από τα σπουδαιότερα της σύγχρονης ελληνικής πραγματείας! Μικρές ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας για τον έρωτα, την αναζήτηση του ιδανικού, την σύγκρουση, την ελπίδα, την φθορά και την πτώση.

Ο Γιάννης Σολδάτος κατανοεί ουσιαστικά τη γραφή του Σκούρτη, που μιλά για μια ζωή χωρίς ψευδαισθήσεις του νεοέλληνα, ακτινογραφεί την καθημερινότητα, εικονογραφεί μια σύγχρονη ουτοπική κοινωνία και παραδίδει ένα σύγχρονο, εμβληματικό κείμενο, βαθιά πολιτικό, πανανθρώπινο και επίκαιρο όσο ποτέ !! που μας καλεί να ελευθερώσουμε μια ανεξέλεγκτη κραυγή. Γίνεται;

Μια σάτιρα με χιούμορ, τρυφερότητα, λυρισμό και σκληρότητα που δεν αφήνει τίποτα όρθιο, ένα έργο για αυτούς που ονειρεύονται τη νύχτα και δεν τους αρκεί μια φορά για να ζήσουν, που στοχεύει μετά από πολύμηνες πρόβες να γίνει μια από τις επιτυχίες της χρονιάς!

Τα «Κομμάτια και θρύψαλα σηματοδοτούν την πορεία του σύγχρονου Έλληνα μες το χρόνο και ο Κώστας Γεωργουσόπουλος το χαρακτηρίζει ως “το αριστούργημα του Σκούρτη”!

Τα “Κομμάτια και θρύψαλα“ θεωρούνται από τα σημαντικότερα κείμενα του σύγχρονου νεοελληνικού ρεπερτορίου – δείγμα γραφής όπως τα χαρακτήρισε ο Βαρβέρης και κάθε ανέβασμα τους χωράει μελέτη και νέα ιστορική τοποθέτηση.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Τέχνης 50 χρόνια πριν, ξαναγράφτηκε και το δεύτερο μέρος του παρουσιάστηκε μια εικοσαετία μετά από το ΚΘΒΕ, ενώ το τρίτο μέρος της τριλογίας ολοκληρώθηκε μόλις το προηγούμενο φθινόπωρο από τον θάνατο του Γιώργου Σκούρτη.

Συντελεστές:

Κείμενα: Γιώργος Σκούρτης – Γιάννης Σολδάτος

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιάννης Σολδάτος

Σύμβουλος: Καίτη Ιμπροχώρη

Σκηνικά – κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη

Πρωτότυπη μουσική: Σάκης Τσιλίκης

Δραματουργική επεξεργασία: Μαρία Βλάχου

Κινησιολογία: Σίμωνας Πάτροκλος

Κινηματογράφηση: Αντώνης Μανδρανής

Φωτογραφίες: ΄Αρης Τουρλάκης – Πωλίνα Καστρινού

Υπεύθυνη θεάτρου: Ζωή Τριανταφυλλίδη

Τεχνική υποστήριξη: Ιπποκράτης Βαφειάδης

Υποδοχή – βοηθός ενδυματολόγου: Vania Alexandovna

Πρόγραμμα: Εκδόσεις ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

Επιμέλεια έκδοσης: Έφη Βενιανάκη

Καλοκαιρινό promo : Ζωή Τριανταφυλλίδη

Ευχαριστίες στην Αλίκη Δανάλη για την προβολή της παράστασης.

Πρωταγωνιστούν:

Γιώργος Λιβανός, Πέπη Οικονομοπούλου, Γιάννης Τσιώμου, Μάνος Χατζηγεωργίου, Μαρία Δρακοπούλου, Σόνια Κωτίδου, Μάνος Τσιβιλής, Ζωή Τριανταφυλλίδη, Γιώργος Καρατζάς, Γιάννος Τριανταφύλλου.

Στο πιάνο ζωντανά η Νίκη Γκουντούμη.

2 ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ( ΠΑΛΗΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ) Θόλου 5 Πλάκα στις 21.00 μ.μ. 9 και 10 Σεπτέμβρη

τηλέφωνο κρατήσεων 210 8819571

Διάρκεια: 100 λεπτά, χωρίς διάλειμμα

Η παράσταση επιχορηγήθηκε από το ΥΠ.ΠΟ.

Τιμές εισιτηρίων

23 ευρώ VIP, 18 ευρώ κανονικό, 12 ευρώ φοιτητικό, ανέργων, υπερηλίκων, ΑΜΕΑ, 5 ευρώ Ατέλειες ΣΕΗ – ΕΕΣ.

Προπώληση εισιτηρίων:https://www.ticketservices.gr/event/kommata-kai-thripsala-2024/

Σκέψεις του Γιώργου Σκούρτη

1η Νοέμβρη του 2018 από το πρόγραμμα των Θεατρίνων Θεατές.

Το 1976 έγραψα τα κομμάτια και θρύψαλα, 400 παραστάσεις στο θέατρο Τέχνης κι από τότε μόνο ο Αρμένης το ανέβασε και κανείς άλλος επαγγελματικό θίασος. Παίζεται και ξαναπαίζεται από ερασιτεχνικούς θιάσους. Σε όλη την επικράτεια και από θιάσους της ομογένειας. Το 1996 έγραψα τους Εφιάλτες κάτι σαν δεύτερο απολογισμό είκοσι χρόνια μετά, της υπαρξιακής και πολιτικοκοινωνικής μας κατάστασης. Ανέβηκε στο ΚΘΒΕ στη Μονή Λαζαριστών και μετά το 2016 έγραψα το Σοκ το τελευταίο αυτόνομο μέρος της ας το πούμε τριλογίας, ένα σπονδυλωτό νέο με αυτόνομες ενότητες.

Γιώργος Σκούρτης

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος έγραψε κάποια στιγμή για το έργο:

Από τις ταραγµένες ηµέρες µετά τη µεταπολίτευση το 1977, όταν ακόµη µαζεύαµε τα κοµµάτια και τα θρύψαλα µιας επτάχρονης ταπείνωσης ως κράτος και ως δηµόσιο ήθος, όπου µόνο λίγοι άνθρωποι είχαν υπερασπίσει την αξιοπρέπεια και τα ιστορικά και πολιτιστικά τιµαλφή αυτού του τόπου, ο Γιώργος Σκούρτης, ο Κουν και οι συνεργάτες του στο εργαστήρι θεατρικών θαυµάτων του Θεάτρου Τέχνης είχαν µετά λόγου αληθείας παραδώσει στην ελληνική κοινωνία, όση τουλάχιστον είχε την έγνοια µιας καταβύθισης στις ενοχές της, στις ανοχές της και στις αναπηρίες της, ένα σπονδυλωτό θεατρικό κείµενο, όπου ο συγγραφέας τολµούσε να βάλει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων αλλά και στο είδος των ήλων-καρφιών και συνάµα στο σφυρί του σταυρωτή και στον ίδιο τον σταυρωτή.

Τα «Κοµµάτια και θρύψαλα» του Σκούρτη του 1977, είχαν συνταράξει τότε συνειδήσεις και µε είχαν οδηγήσει να γράψω επί λέξει τα εξής: «Αν τα “Κοµµάτια και θρύψαλα” περάσουν µέσα στα άλλα χίλια δυο µικρογεγονότα της θεατρικής πιάτσας, αν αντιµετωπιστούν ως υπόθεση του συγγραφέα τους ή του θιάσου που τα παίζει, αν δεν ερεθίσουν, δεν δηµιουργήσουν “το πνευµατικό θέµα” της χρονιάς, αν δεν προκαλέσουν ζυµώσεις, τότε δεν ξέρω τι είναι εκείνο που µπορεί πια να αφυπνίσει ή να διεγείρει τη νυσταλέα µακαριότητα µας· γιατί µακάριος δεν είναι µόνο ο αδιάφορος, µακάριος είναι και ο αλαζόνας του δόγµατος, όποιου δόγµατος».

Είκοσι ένα χρόνια µετά (1998) ο Αρµένης εγκαινιάζει το δικό του θεατρικό στέκι, σε µιαν εποχή µεγάλης εσωτερικής πολιτικής ταραχής (υπόθεση Κοσκωτά, ειδικό δικαστήριο, κυβερνήσεις Φρανκενστάιν) και υποχρεώνοµαι να επαναλάβω τα λόγια που ανέφερα παραπάνω. Τι σήµαινε αυτό; Πως µια εικοσαετία µετά την ψυχαναλυτική ανάλυση του Σκούρτη στο φροϊδικό ντιβάνι του θεάτρου και ενώ είχε µεσολαβήσει το κίνηµα και ο θρίαµβος, τουλάχιστον ο εκλογικός, της Αλλαγής, τίποτε δεν είχε αλλάξει στα ήθη µας, στην αγωγή µας και τα ίδια σύνδροµα ταλάνιζαν την κοινωνία µας. Είκοσι ένα χρόνια µετά οι βασανιστές κυκλοφορούσαν ελεύθεροι ή τους δολοφονούσαν κάποιοι άγνωστοι που χωρίς κανείς να τους έχει εξουσιοδοτήσει αναλάµβαναν στα τυφλά την πολιτική ευθύνη, που δεν την αναλάµβανε, βεβαίως, η οργανωµένη Πολιτεία που είχε επτά χρόνια ταπεινωθεί.

Οι φοιτητές και τα πολιτικά στελέχη που αντιστάθηκαν στη χούντα µέσα σε µια εικοσαετία είχαν γίνει εξουσία, είχαν εξαγοράσει τα πάθη µε παχυλούς µισθούς στα γρανάζια του συστήµατος, του ίδιου συστήµατος που είχαν πολεµήσει. Με λίγες τιµητικές εξαιρέσεις. Ενα κίνηµα που διαλαλούσε πως έφερνε τον λαό στην εξουσία άφηνε πάλι πίσω του ένα λούµπεν προλεταριάτο, µια στρατιά γυναικών αντικείµενο σκευής εργασιακής εκµετάλλευσης που πνιγµένη στην αλυσίβα του νεροχύτη αναρωτιόταν πάλι, «εγώ τι κόµµα είµαι;»!

Είκοσι ένα χρόνια µετά τα οργανωµένα συµφέροντα, το κεφάλαιο αναγεννηµένο από τις στάχτες του χουντικού φοίνικα τροφοδοτεί το κράτος µε νέα εξοπλιστικά συστήµατα, πνίγει το µικροµαγαζάκι της γειτονιάς υψώνοντας πολυκαταστήµατα και σπέρνει την ελληνική ύπαιθρο µε πανεπιστηµιακές σχολές, όπως χρόνια πριν, µε στρατόπεδα για να ενισχύσει το συρρικνωµένο πορτοφόλι του επαρχιώτη νοικοκύρη. Και ιδού από το 1998-99 έως σήµερα έχουν περάσει δέκα πυκνά χρόνια και τα «Κοµµάτια και θρύψαλα» είναι ο καθρέφτης που κοιτώντας µέσα του το πολιτικό, οικονοµικό και πολιτιστικό µας παρόν αντικρύζει την τερατώδη µορφή της, παραµορφωµένη, χαρακωµένη ή διά της πλαστικής τσιτωµένη. Το είχα σε ανύποπτο χρόνο διατυπώσει το αίτηµα. Κάθε µια δεκαετία να παίζεται αυτό το τραυµατικό κείµενο του Σκούρτη για να διαπιστώνουµε κάθε φορά, αν κάναµε έστω ένα βήµα ώστε να θεραπεύσουµε, και όχι βέβαια µε γιατροσόφια, µπότοξ ή ποµάδες το αποτρόπαιο προσωπείο που επιβάλαµε πάνω στο αρχαίο ή το παλαιότερο αφτιασίδωτο πρόσωπό µας και φέτος µέσα σε αυτή την πρωτοφανή και ιστορικά ανεπανάληπτη έκπτωση αξιών, και όχι µόνο χρηµατοπιστωτικών, ξαναϋψώνει ενώπιόν µας τον καθρέφτη για να αντικρύσουµε τη ρηµαγµένη, αναπαράλλαχτα όπως πριν από 33 χρόνια µιζέρια µας. Ο Σκούρτης θεώρησε σκόπιµο να προσθέσει δυο – τρία νέα τραύµατα, αφαιρώντας ανάλογα παλιά. Η συλλογιστική δεν άλλαξε, αντίθετα το έκτρωµα φαντάζει πλέον πτωµατικό. Και θέλω να είµαι ειλικρινής απέναντι στην Ιστορία. Χωρίς να αποσύρω την παλιά µου έκκληση, έτσι για την τιµή των όπλων (εξάλλου οι περισσότεροι από µας κάνουµε προτάσεις για να γραφτεί πως δεν έγιναν αποδεκτές στην πλάκα του τάφου µας!), γνωρίζω πως καµιά συνείδηση δεν θα εξεγερθεί, καµιά φιλοτιµία δεν θα αφυπνιστεί γιατί όλα αυτά έχουν πνιγεί µέσα στον τηλεοπτικό βόθρο, τη γαστρονοµική ουτοπία αλλά και τον πανικό που έχει πετύχει να διοχετεύσει στις συνειδήσεις το διεθνές δόγµα του σοκ. Ν΄ ανοίξουν κάποια άλλα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, για να µπει λίγο φως, διαλεκτικό και ανθρωπολογικά αποδεικτικό, για να µη φτάσουµε, όπως σε ένα από τα αριστουργηµατικά του «Κοµµάτια» να ταυτιστούµε µε τους θύτες µας, να ευγνωµονούµε τους σταυρωτήδες µας και να ονοµάζουµε σωτήρες τους οδοστρωτήρες.

Και από την κριτική των Νέων από τον Κώστα Γεωργουσόπουλο για το Γιώργο Σκούρτη και την πρώτη του συνεργασία, με τους θεατρίνων θεατές:

To τέλμα. Ο πρόσφατα φευγάτος από την γειτονιά των ζώντων Γιώργος Σκούρτης , ένας από τους περίπου 15 μετακαμπανελικούς μας θεατρικούς δημιουργούς από το 1970 που πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Τέχνης με τους “Νταντάδες” άφησε έντονο και ιδιάζον το στίγμα του στη μεταπολεμική μας δημιουργία …

…. Το αριστούργημα βέβαια του Σκούρτη είναι βέβαια το “Κομμάτια και θρύψαλα” που ακτινοσκοπεί τους όγκους που ανέπτυξε στο κοινωνικό σώμα η δικτατορία , έργο σπονδυλωτό σαν τις πλάκες ακτίνων που απλώνουν στον πίνακα οι γιατροί και προσεγγίζουν τις αλλοιώσεις των ιστών. Τα κομμάτια και θρύψαλα ανιχνεύουν την παθογένεια αστών, μικροαστών και εργατών , επιστημόνων και εμπόρων….

…. Στο Studio Κυψέλης, ο θίασος Θεατρίνων θεατές είχε το προνόμιο να έχει τον συγγραφέα ως το μοιραίο τέλος παρόντα στις δοκιμές και στο ύφος της παράστασης. ….

….Η παράσταση που δίδαξε με έξοχους ρυθμούς και ισορροπίες ο Γιώργος Λιβανός τίμησε το συγγραφέα που για χρόνια ήταν σχεδόν απαγορευμένος. Η Βολίδη στα εικαστικά, ο Τσιλίκης στα τραγούδια του συγγραφέα , ο Σίμωνας Πάτροκλος στις χορογραφίες στήριξαν με κύρος και ουσία τους αξιόλογους ηθοποιούς που έπαιξαν ο καθένας σε αυτό το σπονδυλωτό έργο. Ξεχωρίζω την πείρα της Καίτης Ιμπροχώρη και παραθέτω τους ταλαντούχιους δημιουργούς : Όλγα Πρωτονοταρίου, Σόνια Κωτίδου ,Μαρία Φλωράτου, Σοφία Μπεράτη και Γιάννη Τσιώμου, Νίκο Χαλατζίδη, Ανδρέα Ζαχαριάδη, Μάνο Χατζηγεωργίου. Στο πιάνο η Νίκη Γκουντούμη.

Για την παράσταση μας έγραψαν:

Οι κριτικές για την παράσταση: ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΑ

Έγραψαν για την παράσταση : Σταύρος Ξηντάρας Kontranews: Ο Σκούρτης κάνει τομή στο σύγχρονο πολιτικό θέατρο με την προκλητική προφητική γραφή του. Η Ελλάδα πάσχει και θα πάσχει & είναι στο χέρι μας ο τρόπος επιβίωσης- διάσωσης!

Ο Γιώργος Σκούρτης είναι ένα από τα κορυφαία συγγραφικά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής πραγματείας . Η γραφή του , πρωτότυπη και ξεχωριστή άφησε το αποτύπωμα της τόσο στον πεζό όσο και το θεατρικό λόγο με διαμάντια που το όνομα τους και μόνο έχει ταυτιστεί με το σπουδαίο. Αυτά και άλλα πολλά, οι Νταντάδες, οι Εκτελεστές και φυσικά τα Κομμάτια και θρύψαλα. Η καυστική σάτιρα είδος δύσκολο και δυσκολοπροσέγγιστο , είναι το θεατρικό είδος που ο Σκούρτης διέπρεψε. Ποιητικός νέο ρεαλισμός και αλήθειες σκληρές για μια κοινωνία που φθίνει και μέρα τη μέρα ξεπουλά τις αξίες της ή τις ανταλλάσσει με οικόπεδα “με θέα τη θάλασσα & ένα καλύτερο αύριο που αργεί”.

Το θέατρο του Σκούρτη είναι αιχμηρό και η διαχρονικότητα του το κάνει να διδάσκεται σε πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο, σαν δημιουργική αποτύπωση – θέση έκφρασης, του σύχρονου έλληνα.

Οι Θεατρίνων Θεατές που παρουσίασαν με έξοχο τρόπο το κύκνειο άσμα του Σκούρτη το Σοκ, και φέτος επανακάμπτουν στον έλληνα δημιουργό με το αριστούργημα του , όπως το έχουν χαρακτηρίσει Γεωργουσόπουλος – Βαρβέρης , τα Κομμάτια και θρύψαλα.

Ο ίδιος ο Σκούρτης πρότεινε στο Λιβανό , λίγο πριν φύγει, ο Γιάννης Σολδάτος να συνθέσει τα καλύτερα κομμάτια της τριλογίας και για πρώτη φορά να ανασυντεθούν σε ενιαία παράσταση.

Ο Γιάννης Σολδάτος με άκρατο σεβασμό και ευαισθησία σκύβει στο έργο του Σκούρτη διαλέγει τα καλύτερα από τα καλά, δημιουργεί αριστοτεχνικές συνδέσεις , τα ανασυγκροτεί και προσθέτει δύο δικά του Σκουρτικά κείμενα που άπτονται του θέματος , το επεξηγούν και το υπογραμμίζουν. Ποιο είναι το θέμα στα κομμάτια και θρύψαλα, η προσπάθεια του νεοέλληνα να επιβιώσει εν μέσω χιλιάδων προβλημάτων και δυσκολιών χωρίς να χάσει τη βιωματική του αλήθεια, χωρίς να ξεπουλήσει τον εαυτό του στο βωμό του συμφέροντος. Σχέσεις αδιέξοδες, καταστάσεις ακραίας πραγματικότητας τόσο μα τόσο αναγνωρίσιμες και εν τέλει διαχρονικές. Γιατί αυτό επιτυγχάνει η εξαίρετη παράσταση των Θεατρίνων θεατές. Να ανανεώσει το ενδιαφέρον μας , υποδεικνύοντας τη σημαντικότητα αυτών των μονοπράκτων, που φέτος συμπληρώνουν και 50 χρόνια από την πρώτη παρουσίαση τους στο θέατρο Τέχνης , γεγονός που τα καθιστά πλέον κλασσικά!

Την άριστη δουλειά του Σολδάτου ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Γιώργος Λιβανός με την ομάδα του, σκηνοθέτης χαρισματικά ξεχωριστός, που ο ίδιος ο Σκούρτης ξεχώρισε και προσέγγισε ενώ τον χαρακτήρισε σε συνέντευξή του ποιητή. Και αυτή ακριβώς η ποιητική διάθεση του Λιβανού περνά το δικό της λούστρο, στα υπέροχα σκληρά κομμάτια του Σκούρτη, και τα κάνει να φαίνονται τόσο ευθύβολα όσο και αναγνωρίσιμα. Συνθέτει και ενορχηστρώνει μια παράσταση εύρυθμη που όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαίσιοι και κυρίως ανήκουν και παίζουν στην ίδια υποκριτική σχολή. Σπάνιο σε θέατρο στις μέρες μας . Η “μπιτάτη” έναρξη με το party έρχεται να διακοπεί με τη μνήμη της απώλειας. Η χαρμολύπη κυριαρχεί σε όλη την παράσταση, που καταλήγει από το σκηνοθέτη κουφωτικά, απογειωτικά. Τι ωραίες μουσικές γέφυρες, τι ωραία τραγούδια που μας θυμίζουν τις εποχές που γράφτηκαν και όλοι ψιθυρίσαμε. Επίτευγμα σκηνοθετικό το όλον!

Άριστη η μουσική σύνθεση του Σάκη Τσιλίκη, και τα τραγούδια σε στίχους Γιώργου Σκούρτη Μαριάννας Τόλη.

Η Δέσποινα Βολίδη για ακόμα μια φορά μεγαλουργεί με την εικαστική της προσέγγιση.Τα γκράφιτι καλύπτουν τους αδιέξοδους δρόμους που μας προσκαλεί να ακολουθήσουμε ο Σκούρτης, που καταλήγουν στο εσωτερικό ενός αστικού σπιτιού . Τα μικροαντικείμενα επί σκηνής, όσο και τα λιτά μα τόσο φροντισμένα θεατρικά κοστούμια βοήθησαν τους ήρωες της διπλανής πόρτας να είναι αναγνωρίσιμα πραγματικοί! Τι ωραίες οι προβολές που ενδυναμώνουν την εικόνα του Αντώνη Μανδρανή , που έκανε και την κινηματογράφηση.

Ο Σίμωνας Πάτροκλος κοουτσάρει κινησιολογικά με αποτελεσματικότητα.

Ξεχωριστοί οι επί σκηνής δημιουργοί. Ξεκινώ με τις κυρίες . Η Πέπη Οικονομοπούλου, ο σπουδαίος αυτός άσσος των θεατρίνων Θεατές αφήνει ένα μοναδικό αποτύπωμα Σκουρτικής εκφρασης, καθώς η ερμηνεία της στο μονόπρακτο που κάνει την καταπιεσμένη ελληνίδα νοικοκυρά μητέρα θα πρέπει να αποτυπωθεί και να διδάσκεται σε δραματικές σχολές. Ομοίως έξοχη η σκινχεντ ναρκομανής πόρνη που αριστοτεχνικά ερμηνεύει η Σόνια Κωτίδου. Σημασία και στην παραμικρή λεπτομέρεια . Δύο ερμηνείες άξιες βράβευσης!

Ισότιμα ακολουθεί η Μαρία Δρακοπούλου που η Ιοκάστη της είναι γλαφυρή και ιδιαίτερη & η έντονη Ζωή Τριανταφυλλίδη, πολύ καλή στη σύζυγο με τα αδιέξοδα!

Στους ανδρικούς ρόλους ο Γιώργος Λιβανός με το Γιάννη Τσιώμου δίνουν ένα εξαίρετο ντουέτο, όσο και στα υπόλοιπα μονόπρακτα που με σεβασμό υπηρετούν, ο Τσιώμου έξοχος και στην πρέζα. Ο Μάνος Χατζηγεωργίου άξιος πρωταγωνιστής, καλός σαν Σκούρτης αλλά και σαν αδιέξοδος σύζυγος. Ο Μάνος Τσιβιλής ρεαλιστικός και άμεσος και ο όμορφος Γιώργος Καραντζάς σπαρακτικός γιός.

Άφησα τελευταίους τη Νίκη Γκουντούμη άνθρωπο ορχήστρα, όπως την αποκαλώ κάθε φορά , αλλά και τον καλλίφωνο ερμηνευτή Γιάννο Τριανταφύλλου για να τονίσω πόσο συντελούν στην επιτυχία της δύσκολης στη σύνθεση της παράστασης, με την αναμενόμενη από τους Θεατρίνων Θεατές ζωντανή μουσική και καλοερμηνευμένα από όλους τραγούδια.

Εξαιρετικά σύνολα και εικαστικές εικόνες από τον πολυπληθή θίασο. Άλλο επίτευγμα του Λιβανού, πως χωρούν τόσοι πολλοί ηθοποιοί καινμουσικοί κάθε φορά στην σκηνή του όμορφου vintage pocket thatre! Εξαίρετο πρόγραμμα από τον Αιγόκερω όσο και το ρεπερτόριο του θεάτρου!

Μια από τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς που σίγουρα θα γίνει ανάρπαστη και στα festivals. Δείτε την!

Νίκος Ελευθερίου Kalitheasi

Στην πρεμιέρα, του “Κομμάτια και θρύψαλα”! Το μοναδικό έργο του Σκούρτη, ανεβαίνει ξανά, υποδηλώνοντας την διαχρονικότητά του. Ο Γιώργος Λιβανός στην καλύτερή του στιγμή και οι συνεργάτες του, παρουσιάζουν με αμεσότητα, ειλικρίνεια και ευθυκρισία ένα έργο δυνατό και γεμάτο αλήθειες! Πάντα στο “Studio Κυψέλης”.

Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας – Todaypress

“Κομμάτια και θρύψαλα” στο Studio Κυψέλης.

Ο μαγικός ρεαλισμός, με νοσταλγικές αναφορές στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, με επίφαση στις σταρ της ελπιδοφόρας εκείνης εποχής, έχει βρει πλέον φιλόξενη στέγη και κατοικοεδρεύει στο ατμοσφαιρικό υπόγειο θεατράκι με τους μπαρόκ καθρέφτες και το βαρυφορτωμένο σκηνικό που παραλλάσσεται επιδέξια ανάλογα με τις παρόμοιες αλλά όχι και πανομοιότυπες παραγωγές που παρουσιάζονται εκεί. Ο μεγάλος κινηματογράφος τής δεύτερης δεκαετίας του εικοστού αιώνα,διάσημες ντίβες, μυθικά πρόσωπα από τον χώρο τού Λόγου και της Τέχνης τροφοδοτούν μια επαναλαμβανόμενη διαρκώς ανανεούμενηαστική μυθολογία, που ναι μεν είναι περισσότερο προσιτή για τους άνωτων 60 ετών, θέλγει όμως τη νεολαία και ειδικά τους φοιτητές. Αισθητικός ημίγυμνος σχολιασμός μεγάλων στιγμών των παραστατικών τεχνών, νεορομαντική επιχωριάζουσα μελαγχολία, διακριτικός εκλεκτικισμός, κινηματογραφικό πνεύμα. Δεν είναι τυχαίο που ένας κινηματογραφιστής (ο Γιάννης Σολδάτος) συναντάται διακειμενικά με έναν εκλιπόντα σύγχρονό του θεατρικό συγγραφέα και βιτριολικό αρθρογράφο Γιώργο Σκούρτη, που δεν εναρμονίστηκε απόλυτα με την ελευθεριάζουσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δημιούργησε όμως τον δικό του μύθο τού αντιήρωα πρωταγωνιστή των πολιτιστικών πραγμάτων τόσο με την καυστική τουπένα («Οι νταντάδες») αλλά κυρίως με την ανδροπρεπή καλά μελετημένη περσόνα του. Τίποτα δεν είναι τυχαίο στα δημόσια πρόσωπα τού πνευματικού χώρου που σπάνε τα δεσμά τού συγχρονικού χωροχρόνου. Ο κάθε ένας κι η κάθε μία επινοούν τον εαυτό τους (όταν δημιουργοί είναι) σε συμφωνία ή αντιφωνία με το κυρίαρχο ρεύμα. Στην συγκεκριμένη παράσταση, το μετανεωτερικό συμπίλημα είναι απόλυτα ταιριαστό με τις σκηνικές επιλογές τού θιασάρχη Γιώργου Λιβανού που πλαισιώνεται από έναν αστερισμό συνεπών, συνετών, τίμιων και σεμνών καλλιτεχνών που περιποιούν τιμή στο επάγγελμα τού καλλιτέχνη και στο περισσότερο αμφιλεγόμενο λειτούργημα τού ηθοποιού. Το διακύβευμα και το επίτευγμα εδώ είναι η γεφύρωση δύο αιώνων πολιτιστικής περιπέτειας σε διεθνές επίπεδο. Η ζωντανή μουσική, οι μελετημένοι φωτισμοί, τα πολύχρωμα κοστούμια, το διονυσιακό πνεύμα, η μοντερνιστική θολότητα, η αθώα κοινωνική αμφισβήτηση, το εφηβικό επαναστατικό πνεύμα βρίσκουν εδώ την απολύτως νόμιμη (αλλά διόλου παρωχημένη) αστική έκφρασή του στο πλαίσιο τής πολιτικής ορθότητας. Πρόκειται για μια λελογισμένη εκτόνωση τού θυμικού μετά από μια κουραστική μέρα δουλειάς.

Το μπαράκι που λειτουργεί στο στενόμακρο φουαγιέ κι ο καθρέφτης στο πλάι της αίθουσας διευρύνουν τον χώρο στη διάσταση τού ονειρικού.

Δείτε το με την συνενοχή τού επαρκούς θεατή που θέλει να θυμηθεί τα φασματικά είδωλα τής νιότης του. Ο Χρόνος, ο Έρως κι ο Θάνατος συναντιούνται εδώ σε ένα ιδιότυπο, αρχετυπικό θα λέγαμε, αμάλγαμα. Ετούτος ο μυθοπλασμένος κόσμος ασκεί μια γοητεία περίεργη, ανάλογη με των ομηρικών Σειρήνων τής «Οδύσσειας». Ούτως ή άλλως, ο κβαντικός χωροχρόνος είναι κυκλικώς εξελισσόμενος.«Θεατρίνων Θεατές»: το όνομα μιας ομάδας που σαγηνεύει με ευγενικό τρόπο ποντάροντας στις συνδημιουργικές δεξιότητες τού ψαγμένου μορφωμένου θεατή.

Το «Studio Κυψέλης» είναι χώρος ανοικτός στην πολύμορφη, πολυσυλλεκτική δημιουργία. Πρόκειται για ένα σύγχρονο και κάπως παλαιικό «θέατρο τέχνης». Επισκεφθείτε το ευθυτενείς.

Λία Τσεκούρα CRITICS POINT

Πώς μας σαγήνεψε εκείνη η μέρα που την είδαμε αληθινή και διάφανη, κανείς μας δεν είδε τον κομμένο καθρέπτη που χάραξε με το κεντρί του τη σκιά της πλάνης μας…κομμάτια και θρύψαλα αστραποβόλησαν στο φως μιας ψευδαίσθησης που τη νομίσαμε ζωή…