«Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας; Σωτήρης Δημητρίου» | Σκην.: Δαμιανός Κωνσταντινίδης – Ερμηνεία: Δέσποινα Σαραφείδου

Μάκης Κεφαλάς 11 months ago (Last updated: 11 months ago) 1 minute read

Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;

Κείμενο: Σωτήρης Δημητρίου

Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Ερμηνεία: Δέσποινα Σαραφείδου

Θέατρο Φούρνος

Πρεμιέρα 8 Μαΐου 2025

Για 8 μόνο παραστάσεις

Η καθημερινή διαπάλη των σχέσεων και η ενδοοικογενειακή βία, η πικρία και η ματαίωση αλλά ταυτόχρονα και η τρυφερότητα, η ζωογόνα ελπίδα, η λοξή σεξουαλικότητα, η αγάπη, το χιούμορ, η παρηγοριά. Περιπλανήσεις στην Αθήνα και την επαρχιακή μεθόριο, τυχαία βλέμματα και κουβέντες που λάμπουν απρόσμενα θερμαίνοντας την καρδιά, ο καθημερινός πόνος των ανθρώπων αλλά ενίοτε και ο πόνος των ζώων.

Η 1+1=1 και η Angelus Novus ανεβάζουν την παράσταση «Τυφλή,τυφλή φοράδα, πού πας;», σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη και ερμηνεία Δέσποινας Σαραφείδου, από 8 Μαΐου 2025 και για 8 μόνο παραστάσεις κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00 στο Θέατρο Φούρνος. Το έργο σε μορφή μονολόγου αποτελείται από πέντε διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου, ενός από τους σημαντικότερους νεοέλληνες συγγραφείς. Το έργο του, βαθιά ανθρώπινο, περιγράφει με ποίηση και ρεαλισμό μια κοινωνία ρημαγμένη, με πρόσωπα μοναχικά, έκκεντρα και αποσυνάγωγα, τραυματισμένα από τη ζωή.

Στις πέντε ιστορίες του Σωτήρη Δημητρίου (Ντιάλιθ’ιμ, Χριστάκη, Βαλέρια, Η φλέβα του λαιμού, Γλύκα στο στόμα, Κάι, κάι,θεούλη μου), τα πλάσματα που πρωταγωνιστούν κουβαλούν μιαν αντίδικη μοίρα και πορεύονται ακυβέρνητα αναζητώντας κάπου ν’ ακουμπήσουν.

Μια γυναίκα εγκλωβισμένη σ’ ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον ξαναβρίσκει τη γλώσσα της καθώς θρηνεί το χαμένο παιδί της. Μια φτωχοπουτάνα που πουλάει το γιο της για δυο χιλιάρικα στη Συγγρού συνδέεται ξανά με τις ρίζες της την ώρα της ύστατης απώλειας. Μια φλέβα που χορεύει άτσαλα αποκαλύπτει τη δύναμη και το χαμόγελο μιας μάνας αφοσιωμένης στην άρρωστη κόρη της. Ένα νεκροταφείο γίνεται το σκηνικό για την ερωτική συνεύρεση δυο μοναξιασμένων που καταφάσκει τη ζωή. Τέλος, τα ζώα που υποφέρουν τα πάνδεινα σ’ έναν μακρινό ναύσταθμο καταλήγουν να είναι μια αλληγορία για τις αδέσποτες τύχες όλων μας.

Αντί σκηνοθετικού σημειώματος

Πλάσματα, άνθρωποι, ζώα,αδιακρίτως φύλου, βασανισμένα, βασανίζοντα, πιασμένα όλα στο δόκανο ενός ανελέητου θεού, παλεύοντας απελπισμένα να ξεφύγουν, εξεγερμένα ή ικετεύοντας μάταια οίκτο, ή, σπανιότερα, κερδίζοντας με κόπο μια στιγμή γαλήνης ή,ακόμη-ακόμη, μιαν ελευθερία μέσα από τη συντριβή. Αυτό είναι, με μια φράση, τοσυνδετικό, οντολογικό, νήμα των 5 σύντομων ιστοριών που απαρτίζουν το Τυφλή,τυφλή φοράδα, πού πας;, και που είναι αλιευμένες από τρεις διαφορετικέςσυλλογές διηγημάτων του Σωτήρη Δημητρίου.

Πώς αυτό το λογοτεχνικό υλικόμπορεί, χωρίς να αλλοιωθεί, να γίνει θέατρο; Πώς μπορεί να ξεφύγει η παράστασήτου από έναν χαρακτήρα αναλογίου; Όπως μου συνέβη παλιότερα ανεβάζονταςΠαπαδιαμάντη, τον οποίον περιέργως ο Δημητρίου μού τον θυμίζει αν και εκ πρώτηςόψεως δεν του μοιάζει καθόλου, ανακαλύπτω μια δραματική, δηλαδή καθαράθεατρική, ένταση στην ίδια τη γλώσσα και όχι μόνο στο ιστορημένο γεγονός. Είναιμια γλώσσα με γερές ρίζες στη γη και στην καρδιά, που ανακαλεί βιώματα καιπροσκαλεί σε μια βιωματική απόδοσή της.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο,χρειάζεται ένας ερμηνευτής, μια ερμηνεύτρια ιδιαίτερης ευαισθησίας και μεγάλης ακρίβειας, που βρήκα στο πρόσωπο της Δέσποινας Σαραφείδου. Επωμίζεται μόνη της το φορτίο των συνταρακτικών αυτών ιστοριών και των όχι λιγότερο συνταρακτικών ηρώων τους, επιδιδόμενη σε μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην αφήγηση και την υπόδυση, στον έλεγχο και το χάσιμο.

Είναι ίσως αναγκαίο να θυμίσω πως αυτή η δουλειά, φτιαγμένη με ελάχιστα μέσα, χειροποίητα, φερμένη μπροστά στο κοινό από μία μόνο ηθοποιό, είναι μια δουλειά συνόλου, μια δουλειά συνάντησης παλιών και νέων συνεργατών, φίλων, αποτέλεσμα κοινής κατάθεσης, αγάπης: Σωτήρη,Δέσποινα, Ίριδα, Μαρία, Στέβη, Κυριακή, Ελιόνα, Γιώργο, Δημήτρη, Dennis, Ράνια, σας ευχαριστώ.

Δ.Κ.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;»

Κοινωνικό

Διάρκεια: 60 λεπτά

Συντελεστές

Κείμενο: Σωτήρης Δημητρίου

Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης

Ερμηνεία: Δέσποινα Σαραφείδου

Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρία Καραθάνου

Επιμέλεια κίνησης: Ίρις Νικολάου

Σχεδιασμός φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση

Μουσική διδασκαλία – Τραγούδι: Ελιόνα – Ελένη Σινιάρη

Βοηθός σκηνοθέτη: Κική Καραΐσκου

Φωτογραφίες: Δημήτρης Γερακίτης

Trailer: Γιώργος Γεωργακόπουλος

Γραφιστική επιμέλεια: ONArt – Dennis Spearman

Γραφείο τύπου – Επικοινωνία: ΡάνιαΠαπαδοπούλου – Blue Rosebud Productions

Παραγωγή: 1+1=1 & Angelus Novus

Η ιδέα του σκηνικού χώρου αντλείται από τους πίνακες του Γιώργου Ρόρρη τον οποίο και ευχαριστούμε από καρδιάς.

Το trailer και η πρώτη φωτογράφιση της παράστασης πραγματοποιήθηκανστο εργαστήριο των ζωγράφων Νίκου Σκαλίζου και Δημήτρη Σταγκόπουλου – τους ευχαριστούμε θερμά.