Σοφία Παυλίδου: «Πήγα στην πρόβα, ήταν ο συνάδελφος με το μποξεράκι, μου ζήτησε να γδυθώ»

Είναι στα καλύτερά της και δεν το κρύβει. Πρόσφατα μετακόμισε στο κέντρο της Αθήνας, όπου ζει μόνη της, με τους γιους της πλέον να σπουδάζουν. Κάθε μέρα αφιερώνει δέκα λεπτά στον εαυτό της κάνοντας διαλογισμό, ενώ παρακολουθεί στενά το ελληνικό #MeToo ελπίζοντας πως αλλάζει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων και αναμένοντας την εκδίκαση της υπόθεσης για τη βίαιη επίθεση που κατήγγειλε ότι υπέστη το 2018 από τον Μάνο Παπαγιάννη.

«Αυτή τη στιγμή με πετυχαίνεις στην καλύτερη φάση της ζωής μου. Έχω την υγεία μου εγώ, η οικογένειά μου και οι φίλοι μου. Έχω σημαντικούς και ουσιαστικούς ανθρώπους γύρω μου. Παράλληλα, έχω αγαπήσει πάρα πολύ τη Σοφία. Έχω συγχωρήσει όσους επέτρεψα να με πληγώσουν, να με θυμώσουν και να με στενοχωρήσουν. Βρίσκομαι σε μια από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων. Έχω ξεκινήσει μια περιοδεία με πάρα πολύ καλούς συναδέλφους και εξαιρετικούς ανθρώπους. Αυτό έχει σημασία, οπότε ευχαριστώ το σύμπαν για αυτό που είμαι σήμερα» εξηγεί βγάζοντας την ατζέντα της και δείχνοντάς μου όλα τα μέρη που πρόκειται να επισκεφτούν με την παράσταση Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, ενώ συνεχίζει: «Οι γιοι μου είναι φοιτητές και αυτή μπορώ να σου πω ότι είναι μια πολύ ωραία στιγμή στη ζωή της γυναίκας μητέρας. Τα παιδιά μεγαλώνουν και δεν εξαρτώνται από εσένα. Όπως καταλαβαίνεις, πέρασα έναν χειμώνα εφηβείας γιατί έφυγαν από το σπίτι. Ο ένας σπουδάζει στη Λάρισα και ο άλλος, επειδή η σχολή του είναι στα βόρεια προάστια, ζει εκεί με τον πατέρα του. Βίωσα αυτό που λένε “δεν χρειάζεται να ξυπνήσεις στις 7.00 το πρωί, ούτε να μαγειρέψεις αν δεν θέλεις. Σούπερ μάρκετ πηγαίνεις αν θέλεις και το πλυντηριάκι σου επίσης το βάζεις ό,τι ώρα θέλεις”. Γενικώς είσαι μόνη σου για εσένα. Αυτό συνέβαλε στο να βρω την ηρεμία μου περισσότερο και τις ισορροπίες μου».

Η σεξουαλική παρενόχληση στην αρχή της καριέρας της

Τη ρωτάω αν ένιωθε πιο προστατευμένη στην αρχή της καριέρας της όσον αφορά τυχόν σεξιστικές συμπεριφορές λόγω της σχέσης της με τον Χρήστο Φερεντίνο. «Ήμουν ένα κοριτσάκι που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη, χαμογελαστή, κοινωνική και με μια συγκεκριμένη εμφάνιση. Για κάποιους λοιπόν αυτό
το κορίτσι ήταν η ”εύκολη”. Αυτή που ήθελε να κοιμηθεί με όλους. Δεν θα αναφέρω ονόματα γιατί δεν έχει καμία σημασία, θα σου πω όμως ότι δέχτηκα σεξουαλική παρενόχληση από πολλούς συναδέλφους στην αρχή της καριέρας μου. Αν θες, ήταν και μια ανάγκη μου να κάνω οικογένεια και να έχω έναν άντρα δίπλα μου. Προφανώς το ήθελα, υπήρξε έρωτας και ήμουν πολύ τυχερή, αλλά ένιωθα και την ανάγκη γιατί δεχόμουν πολλές παραβατικές συμπεριφορές. Θυμάμαι να κάνω δοκιμαστικό και η κάμερα να παίρνει τα πόδια μου αντί το πρόσωπό μου που μιλάει.

Άλλη φορά σε σίριαλ κωμωδία που έπαιζε σε prime time πήγα να κάνω στο στούντιο μια σκηνή πρόβα και έλειπε όλο το συνεργείο. Ήταν ο συνάδελφος με ένα μποξεράκι και μου ζήτησε να γδυθώ. Για σκηνή που ήταν prime time στις 9.00 το βράδυ. Γιατί να γδυθώ; Εννοείται ότι σηκώθηκα και έφυγα από εκείνο το γύρισμα. Ένιωσα την ανάγκη τότε να πάρω τηλέφωνο τον πρωταγωνιστή της σειράς και να του πω τι μου συνέβη. Μου απάντησε “έτσι συμβαίνει, Σοφία. Δυστυχώς, έρχονται κοριτσάκια που θέλουν να βγουν στην τηλεόραση, τους λες ‘κατέβασε την τιράντα σου’ και γδύνονται. Οπότε βρίσκουν και το κάνουν”. Εγώ ήμουν ένα κορίτσι που είχε τελειώσει τις σπουδές του και είχε τα όνειρά του. Δεν θα πω το όνομα του συναδέλφου, όμως για καλή μου τύχη δεν τον συνάντησα ποτέ μπροστά μου στην πορεία της καριέρας μου. Ούτε καν σε πρεμιέρα ή κοινωνική εκδήλωση».

«Γιατί απευθύνθηκα στη Δικαιοσύνης»

Πριν από τέσσερα χρόνια η Σοφία Παυλίδου κατήγγειλε τον Μάνο Παπαγιάννη για βίαιη επίθεση. Ωστόσο, μόλις πέρσι ξεκίνησαν να έρχονται στο φως καταγγελίες για κακοποιητικές συμπεριφορές στον χώρο του θεάτρου, με τον ασκό του Αιόλου να ανοίγει με αμείωτη φόρα. Γιατί όμως δεν ξεκίνησε
το κίνημα στην Ελλάδα από εκείνη, που ήταν ουσιαστικά η πρώτη που βρήκε το θάρρος να μιλήσει; «Τότε η κοινωνία δεν ήταν καθόλου έτοιμη να δεχτεί κάτι τέτοιο. Αυτό είναι κάτι που το διαπίστωσα κι από τον τρόπο που τα Μέσα χειρίστηκαν την όλη υπόθεση. Εγώ δεν είχα ανάγκη ούτε να λύσω τις διαφορές μου στην τηλεόραση, για αυτό άλλωστε απευθύνθηκα στη Δικαιοσύνη, ούτε να βγει κάποιος συνάδελφος να με υποστηρίξει ούτε να ξεκινήσω κάποιο κίνημα. Δέχτηκα μια δράση και είχα μια αντίδραση. Δεν μου περνούσε από το μυαλό να μην το καταγγείλω. Όταν συνέβη όλο αυτό με τον κακό χειρισμό από τα Μέσα, έκανα τη μήνυση για να μη μιλάω και να μην εκτίθεμαι. Να μην έχουν και τα αγόρια μου πρόβλημα. Γιατί ο άνθρωπος αυτός συνέχισε να βγαίνει στα κανάλια να μιλάει και έρχονταν τα παιδιά μου από το σχολείο και με ρωτούσαν “μαμά, αυτός γιατί το συνεχίζει; Γιατί μιλάει;”. Ο άνθρωπος αυτός βγήκε δημόσια και παραδέχτηκε μέχρι ενός σημείου την πράξη του. Παραδέχτηκε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι κλότσησε την πόρτα του καμαρινιού. Τότε όμως κανείς δεν αντιλήφθηκε τι έλεγε. Το άκουγαν οι δημοσιογράφοι και συνέχιζαν να δίνουν πάτημα σε αυτό τον άνθρωπο να μιλάει. Σήμερα ποιος τολμάει να το κάνει αυτό; Κανένας. Καταλαβαίνεις λοιπόν από αυτό πόσο ανέτοιμη ήταν η κοινωνία να το δεχτεί. Εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να περάσει, να φύγει, να ξεχαστεί. Το δίκιο μου άλλωστε θα το βρω στα δικαστήρια».

Αλλά ακόμα και η αντιμετώπιση στα social media τότε ήταν διαφορετική. «Υπήρχαν κάτω από τα ποστ μου σχόλια “και να έφαγες και μια σφαλιάρα, τι έγινε;”. Τόσο πίσω ήμασταν. Απίστευτο! Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σηκώσει χέρι επάνω σου κι αυτό είναι που θέλω να περάσω και στα νέα παιδιά. Οφείλεις να αντιδράσεις σε αυτό. Εκείνη την εποχή δεν το καταλάβαινα αλλά η βία που δέχεσαι, τόσο η ψυχολογική όσο και η σωματική, σου αφήνει τραύματα. Μπορεί η μελανιά να φύγει, αλλά έρχεται η ώρα που λες: “Τόλμησε αυτός και σήκωσε χέρι επάνω μου;”. ”Πώς μπόρεσε;”. Δεν είμαστε παιδάκια. Είμαι μια μητέρα με δύο παιδιά και είναι ένας πατέρας με δύο παιδιά. Εκεί βέβαια οφείλεις να μετασχηματίσεις το τραύμα για να πας παραπέρα στη ζωή σου. Να συγχωρήσεις αυτό τον άνθρωπο γιατί και αυτός κάπου θα το είδε. Δεν ξέρουμε πώς έχει μεγαλώσει και τι έχει υποστεί ο ίδιος. Αυτά πρέπει να τα λαμβάνουμε υπόψη μας γιατί μόνο έτσι μπορείς να συγχωρήσεις τον άλλο. Και δεν τον συγχωρείς γιατί δικαιολογείς την πράξη του αλλά για τη δική σου ψυχική υγεία και για να προχωρήσεις μπροστά».

Η δίκη πήρε αναβολή για τον Νοέμβριο του 2022, με τη Σοφία να δηλώνει: «Εύχομαι και θέλω να γίνει τον Νοέμβριο το δικαστήριο για να κλείσει αυτός ο κύκλος της ζωής μου». Στη συνέχεια παραδέχεται ότι δεν είχε καμία επικοινωνία με τον Μάνο Παπαγιάννη όλο αυτό το διάστημα και εξηγεί: «Όταν αυτός ο άνθρωπος ρωτήθηκε από τον Σωτήρη Καλυβάτση “κατάλαβες τι έκανες;”, απάντησε “ξέρω καλά τι έκανα. Έτσι θέλουν αυτές. Το έκανα για να τη φοβερίσω”. Και επισημαίνω το “φοβερίσω” γιατί μας έχει μείνει. Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν πίστευε τότε ότι μπορεί να φοβερίζει τον κόσμο». Συνεχίζοντας την κουβέντα για τις παραβατικές συμπεριφορές σχολιάζει: «Υπήρχαν στον χώρο μας πολλοί άνθρωποι που με όπλο την εξουσία λειτουργούσαν παραβατικά. Δεν το καταλαβαίναμε τότε. Ούτε εμείς συνειδητοποιούσαμε τι συνέβαινε. Θεωρούσαμε δεδομένο ότι ο σκηνοθέτης έχει δικαίωμα να σου πετάξει και καμιά καρέκλα, να φωνάξει ή να μιλήσει άσχημα. Εκεί βασίστηκε και η αγαπημένη μου Βάσια Τριφύλλη, που στο δικό μου περιστατικό ήρθε και μου είπε “και εμένα ο Καρακατσάνης με χτυπούσε”. Την αγαπώ, τη λατρεύω και πραγματικά την εκτιμώ αλλά δεν με αφορά αυτό. Είχε περάσει δυστυχώς μέσα στη νοοτροπία μας και στο πετσί μας ότι αυτό είναι το σωστό. Δεν είναι έτσι».

Φωτογραφίες: Ολυμπία Κρασαγάκη

Πηγή:okmag.gr