του Λεόντιου Πετμεζά
Το θεατρικό έργο ”Η Ρώσικη Ρουλέτα” της Σοφίας Αλεξανιάν που παίζεται στην θεατρική σκηνή του Πολυχώρου Τέχνης ”Αλεξάνδρεια” του Βασίλη Βλάχου είναι μια ευφυέστατη και ευρηματική κοινωνική κωμωδία που συγκροτείται από δύο διαφορετικά μεταξύ τους πρόσωπα.
Πρόκειται για τον ηλικιωμένο ,συνταξιούχο με σημάδια άνοιας Διονύση και την νεαρή πόρνη Όλια. Ο Διονύσης ένα βράδυ καλεί στο σπίτι του μια τυχαία call girl για να πει τον πόνο του σε έναν άνθρωπο την τελευταία νύχτα πριν τον πάει η κόρη του στο γηροκομείο. Τα πράγματα όμως σταδιακά ανατρέπονται. Έρχεται στο φώς οτι ο Διονύσης κρύβει ένα χρηματοκιβώτιο στον τοίχο πίσω από το πορτραίτο της γυναίκας του με πάρα πολλά χρήματα. Στην πορεία μαθαίνουμε πως υπήρξε τζογαδόρος ,εθισμένος στα τυχερά παιχνίδια και συμμετείχε στο παιγνίδι της ρώσικης ρουλέτας. Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει σε τίποτα να σημαδέψει τον κρόταφο του και να πατήσει την σκανδάλη, αρκεί να έχει αντίπαλο συμπαίκτη. Από την άλλη πλευρά η Όλια παγιδεύεται κοντά του και βιώνει καταστάσεις στις οποίες η μια ανατροπή διαδέχεται την άλλη. Μέχρι την στιγμή της πλήρους αποκάλυψης μιας μεγάλης αλήθειας που ήταν κρυμμένη σχεδόν μια ολόκληρη ζωή και βέβαια του απροσδόκητου τέλους.Το κείμενο της Σοφίας Αλεξανιάν μέσα από τις πτυχές της ζωής που προβάλλει αγγίζει την ψυχή του θεατή γιατί έχει στο επίκεντρο του ανθρώπους που δεν θα θέλαμε ποτέ να ταυτιστούμε μαζί τους η να τους συναντήσουμε . Αυτό δημιουργεί ένα ποικίλο ενδιαφέρον από την πρώτη εντύπωση .
Ο λόγος εξελίσσεται αργά και σταθερά διατηρώντας την οντότητα του . Η ανθρώπινη γεωμετρία παραμένει ισχυρή παρότι οι ζωτικές εκφάνσεις πληθαίνουν και μεταλλάσσονται .Παρατηρούμε πως τα μη ευειδή συναισθήματα τολμούν να εξωτερικεύονται . Η γραφή είναι πνευματικά ενστικτώδης και καταλαμβάνει επάξια τον χώρο της. Η σκηνοθεσία της Δήμητρας Μαρκομπότσαρη με καθαρά μινιμαλιστική θέση ενδυναμώνει τις υπάρχουσες έντονες εξάρσεις στην φόρμα και στην διάταξη της συνολικής παράστασης. Οι ανάλαφρες παρεμβολές γίνονται μεθοδικά επιλογές άλλου είδους και ύφους .Με αυτόν τον τρόπο εκφράζονται αξίες ,ηθικές και στερεότυπα ενώ παράλληλα πετυχαίνονται προσπάθειες για διεξόδους.Οι ηθοποιοί Σταμάτης Κακαβελάκης και Σοφία Αλεξανιάν κινούνται αυθόρμητα,ευφάνταστα και δραστικά .Κρατούν συνεχόμενη την ματιά όσων τους παρακολουθούν.
Εντάσσονται συγκεκριμένα στο προσωπικό ιδίωμα μιας ιδιαιτερότητας που καθώς την προσεγγίζουν καταλήγουν σε μια διέγερση με ορίζοντες από τις εμπειρίες της άπτουσας πραγματικότητας. H τεχνική που χρησιμοποιούν στις ερμηνείες τους στηρίζεται στους άξονες της μορφικής εκτέλεσης. Η καίρια πληθωρική στάση τους μέσα από τους υπερτονισμένους ειρμούς της ανάπλασης καθιστά καινούργιους συμβολισμούς που ευθύτατα παραπέμπουν σε προσβάσεις και σχηματοποιήσεις. Η ευφορία της πληρότητας και η πυκνότητα της απόδοσης των δύο ταλαντούχων ηθοποιών ενέχει επίσης τους μνημειώδεις χαρακτηρισμούς .Διακρίνουμε τα ανατομικά χαρακτηριστικά τους που πειθαρχούν στις επιταγές της υλικής τάξης και επιβάλλουν ένα περιεχόμενο εφάμιλλο με την πυκνότητα της συνειδητής επιρροής και της εξέλιξης των δεδομένων της έφεσης .
Συντελεστές της παράστασης :
Σκηνικά – Κοστούμια: Δήμητρα Μαρκομπότσαρη
Φωτισμοί: Γιάννης Ζέρβας
video art :Διονύσης Λυκιαρδόπουλος
Αφίσα – επεξεργασία ήχων :Ράνια Πρέβεζα
Μουσική επιμέλεια #gregkoss
Φωτογραφίες: Ισίδωρος Γκάνης
Επικοινωνία παράστασης: Ζωή Τριανταφυλλίδη
Ακούγονται οι φωνές των ηθοποιών:Ηλία Σαρδέλη,Μενέλαου Ζαφειρόπουλου,Δήμητρας Μαρκομπότσαρη
Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια του Βασίλη Βλάχου ,Σπάρτης 14
Πλατεία Αμερικής Αθήνα.
Από τις 4 Νοεμβρίου 2026
Και κάθε Τετάρτη στις 20:00
τηλ. επικοινωνίας κρατήσεις
